Jérémy Chardy

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
Jérémy Chardy
Jeremy Chardy Wimbledon 2012.jpg
Persoonlijke informatie
Nationaliteit Vlag van Frankrijk Franse
Geboorteplaats Vlag van Frankrijk Pau
Geboortedatum 12 februari 1987
Woonplaats Vlag van België Luik
Lengte 1,88 m
Profdebuut 2006
Slaghand rechts (dubbelhandige backhand)
Totaal prijzengeld $ 6.882.922
Coach Benjamin Ebrahimzadeh, Nicolas Escude
Profiel (en) ATP-site
Enkelspel
Winst-verliesbalans 221–224
Titels 1
Hoogste positie 25e (28 januari 2013)
Grandslamresultaten
Vlag van Australië Australian Open kwartfinale (2013)
Vlag van Frankrijk Roland Garros 4e ronde (2008, 2015)
Vlag van Verenigd Koninkrijk Wimbledon 4e ronde (2014)
Vlag van Verenigde Staten US Open 4e ronde (2015)
Dubbelspel
Winst-verliesbalans 112–132
Titels 4
Hoogste positie 39e (14 september 2015)
Grandslamresultaten
Vlag van Australië Australian Open 3e ronde (2013)
Vlag van Frankrijk Roland Garros 3e ronde (2015)
Vlag van Verenigd Koninkrijk Wimbledon 1e ronde (2008, 2010)
Vlag van Verenigde Staten US Open 3e ronde (2010, 2016)
Laatst bijgewerkt op: 27 augustus 2017
Portaal  Portaalicoon   Tennis

Jérémy Chardy (Pau, 12 februari 1987) is een Frans tennisser.

Carrière[bewerken]

Junioren[bewerken]

In 2005 won hij als junior de titel van Wimbledon voor jongens en werd hij verliezend finalist op het US Open voor jongens.

2006[bewerken]

Chardy maakte zijn debuut op een grandslamtoernooi in 2006, toen hij een wild card kreeg voor Roland Garros. Daar versloeg hij Jonas Björkman in drie sets en verloor in de tweede ronde van de Spanjaard David Ferrer.

2008[bewerken]

In 2008 presteerde Chardy het best tot dan toe. Nadat hij in de challenger van Marrakesh in de finale verloor van Gaël Monfils, haalde hij de achtste finale van Roland Garros. Hij kwam daar binnen met een wild card en won in de tweede ronde van de nummer 6 geplaatste David Nalbandian met 3-6, 4-6, 6-2, 6-1, 6-2. In de derde ronde versloeg hij Dmitri Toersoenov in drie sets om vervolgens in de achtste finale met 6-7, 6-7, 5-7 te verliezen van Nicolás Almagro.

2009[bewerken]

Het jaar 2009 begon Chardy met een eerste ronde verlies in het ATP-toernooi van Doha tegen Richard Gasquet. Op het Australian Open verloor hij in de tweede ronde van Novak Đoković met 5-7, 1-6, 3-6.
Op zijn volgende toernooi, het ATP-toernooi van Johannesburg, haalde hij zijn eerste ATP-finale door eerst drie keer met twee sets te winnen en vervolgens in de halve finale David Ferrer met 1-6, 7-6, 7-6 te verslaan. In de finale verloor hij van zijn landgenoot Jo-Wilfried Tsonga met 4-6, 6-7.

Na een eerste ronde verlies in Marseille haalde hij de halve finale van het ATP-toernooi van Delray Beach, door als zevende geplaatste achtereenvolgens Tommy Haas, Andrej Goloebev en Marcos Baghdatis te verslaan. In de halve finale verloor hij van de latere winnaar Mardy Fish met 4-6, 1-6.

In juli 2009 behaalde Chardy zijn tweede finale in een ATP-toernooi ooit. Hij speelde in de finale van het ATP-toernooi van Stuttgart tegen de Roemeen Victor Hănescu. Met een overwinning van 1-6, 6-3, 6-4 werd dit zijn eerste toernooizege op ATP niveau.

2014[bewerken]

In Rome verslaat hij in de tweede ronde de als vierde geplaatste Roger Federer.[1]

Palmares[bewerken]

Enkelspel[bewerken]

Nr. Datum Toernooi Ondergrond Tegenstander in finale Score Details
Gewonnen finales
1. 19 juli 2009 Vlag van Duitsland ATP Stuttgart Gravel Vlag van Roemenië Victor Hănescu 1-6, 6-3, 6-4 Details
Verloren finales
1. 2 februari 2009 Vlag van Zuid-Afrika ATP Johannesburg Hardcourt Vlag van Frankrijk Jo-Wilfried Tsonga 4-6, 6-7 Details
Gewonnen challengers
1. 11 juni 2007 Vlag van Slowakije Košice Gravel Vlag van Duitsland Denis Gremelmayr 4-6, 7-6, 6-4
2. 22 oktober 2007 Vlag van Verenigd Koninkrijk Barnstaple Hardcourt Vlag van Zwitserland Stéphane Bohli 7-6, 6-7, 7-5
3. 2 augustus 2008 Vlag van Oostenrijk Graz Gravel Vlag van Argentinië Sergio Roitman 6-2, 6-1
4. 26 september 2011 Vlag van Spanje Madrid Gravel Vlag van Spanje Daniel Gimeno Traver 6-1, 5-7, 7-63
5. 2 januari 2012 Vlag van Frankrijk Nouméa Hardcourt Vlag van Spanje Adrián Menéndez Maceiras 6-4, 6-3

Dubbelspel[bewerken]

Nr. Datum Toernooi Ondergrond Partner Tegenstanders in finale Score Details
Gewonnen finales
1. 10 januari 2010 Vlag van Australië ATP Brisbane Hardcourt Vlag van Frankrijk Marc Gicquel Vlag van Tsjechië Lukáš Dlouhý
Vlag van India Leander Paes
6-3, 7-6 Details
2. 15 juli 2012 Vlag van Duitsland ATP Stuttgart Gravel Vlag van Polen Łukasz Kubot Vlag van Slowakije Michal Mertiňák
Vlag van Brazilië André Sá
6-1, 6-3 Details
Verloren finales
1. 1 november 2009 Vlag van Rusland ATP Sint-Petersburg Hardcourt Vlag van Frankrijk Richard Gasquet Vlag van Verenigd Koninkrijk Colin Fleming
Vlag van Verenigd Koninkrijk Ken Skupski
6-2, 5-7, [4-10] Details
2. 27 juli 2010 Vlag van Duitsland ATP Hamburg Gravel Vlag van Frankrijk Paul-Henri Mathieu Vlag van Spanje Marc López
Vlag van Spanje David Marrero
3-6, 6-2, [8-10] Details
3. 27 februari 2011 Vlag van Verenigde Arabische Emiraten ATP Dubai Hardcourt Vlag van Spanje Feliciano López Vlag van Oekraïne Sergiy Stakhovsky
Vlag van Rusland Michail Joezjny
6-4, 3-6, [3-10] Details
4. 29 april 2012 Vlag van Roemenië ATP Boekarest Gravel Vlag van Polen Łukasz Kubot Vlag van Zweden Robert Lindstedt
Vlag van Roemenië Horia Tecău
6(2)-7, 3-6 Details
5. 7 mei 2017 Vlag van Duitsland ATP München Gravel Vlag van Frankrijk Fabrice Martin Vlag van Colombia Juan Sebastián Cabal
Vlag van Colombia Robert Farah Maksoud
3-6, 3-6 Details
Gewonnen challengers heren dubbel
1. 7 april 2007 Vlag van Mexico San Luis Potosi Gravel Vlag van Brazilië Marcelo Melo Vlag van Chili Jorge Agilar
Vlag van Colombia Pablo Gonzalez
6-0, 6-3

Resultaten grote toernooien[bewerken]

Enkelspel[bewerken]

toernooi 2005 2006 2007 2008 2009 2010 2011 2012 2013 2014 2015 2016 2017
grandslamtoernooien
Australian Open 2R 1R 1R 1R KF 3R 2R 2R 2R
Roland Garros 2R 4R 3R 1R 2R 2R 3R 2R 4R 3R 2R
Wimbledon 2R 1R 3R 1R 2R 3R 4R 1R 2R 1R
US Open 2R 1R 2R 3R 2R 2R 4R 2R 1R
ATP Masters 1000
Indian Wells 3R 2R 1R 1R 2R 2R 2R 2R 2R
Miami 1R 3R 1R 1R 2R 2R 3R 2R 3R
Monte Carlo 1R 1R 1R 1R 2R 2R 2R 2R
Madrid l.c. 2R 1R 1R 2R 2R 1R 1R
Rome 1R 2R 3R KF 2R 3R
Montréal/Toronto 2R KF 1R 3R 1R 2R HF 1R
Cincinnati 3R 2R KF 2R 1R 2R 1R
Shanghai l.c. 1R 3R 1R 2R 1R 1R 1R
Parijs 1R 1R 2R 2R 1R 2R 2R 2R
olympisch
Olympische Spelen g.t. g.t. g.t. g.t.
statistieken
totaal aantal titels 0 0 0 0 1 0 0 0 0 0 0 0 0
eindejaarsranking 577 262 188 73 32 45 103 32 34 29 31 69

Dubbelspel[bewerken]

toernooi 2005 2006 2007 2008 2009 2010 2011 2012 2013 2014 2015 2016 2017
grandslamtoernooien
Australian Open 1R 1R 2R 3R 2R 1R 2R
Roland Garros 1R 1R 1R 1R 1R 1R 1R 1R 2R 3R 1R 1R
Wimbledon 1R 1R
US Open 1R 1R 3R 1R 2R 3R 3R
ATP Masters 1000
Indian Wells 1R 1R 1R KF
Miami 1R KF KF
Monte Carlo 1R 2R 2R 1R 1R
Madrid l.c. 1R HF 2R 1R
Rome 1R 1R 1R HF 1R
Montréal/Toronto 1R 2R 1R 1R
Cincinnati 2R 2R 1R 1R
Shanghai l.c. 1R 2R
Parijs 1R 1R 2R 1R
olympisch
Olympische Spelen g.t. 1R g.t. 2R g.t. g.t.
statistieken
totaal aantal titels 0 0 0 0 0 1 0 1 0 0 1 0 1
eindejaarsranking 960 487 230 438 136 76 137 87 92 66 46 105

Externe links[bewerken]