Liesbeth Zegveld

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
Liesbeth Zegveld
Persoonlijke gegevens
Geboortedatum 14 januari 1970
Geboorteplaats Ridderkerk
Nationaliteit Vlag van Nederland Nederland
Werkzaamheden
Vakgebied Rechtsgeleerdheid,
internationaal humanitair recht
Universiteit Universiteit van Amsterdam (2013-)
Proefschrift Accountability of Armed Opposition Groups in International Law
Promotor Prof. mr. C.P.M. Cleiren
Beroep advocate, hoogleraar
Portaal  Portaalicoon   Onderwijs

Liesbeth Zegveld (Ridderkerk, 14 januari 1970) is een Nederlandse advocaat en hoogleraar. Als juriste is zij gespecialiseerd in de rechten van de mens.

Opleiding en carrière[bewerken]

Zegveld volgde het voortgezet onderwijs in Middelharnis. Na haar rechtenstudie aan de Universiteit Utrecht was ze vanaf 1998 met een beurs van het Fulbright-programma als onderzoekster verbonden aan de New York University en het Inter-Amerikaans Hof voor de Rechten van de Mens in Washington D.C.. In 2000 promoveerde ze cum laude bij Tineke Cleiren aan de Erasmus Universiteit Rotterdam op het proefschrift Accountability of Armed Opposition Groups in International Law, dat bekroond werd met de Max van der Stoel-Mensenrechtenprijs van de gezamenlijke Nederlandse en Vlaamse juridische faculteiten. In datzelfde jaar werd ze beëdigd als advocaat en in 2005 werd zij partner bij Prakken d'Oliveira Human Rights Lawyers.[1]

Van 2006 tot 2013 was Zegveld daarnaast hoogleraar in deeltijd aan de Universiteit Leiden, met als leeropdracht Internationaal Humanitair Recht, in het bijzonder de rechten van vrouwen en kinderen ten tijde van gewapend conflict. In 2011 werd haar de jaarlijkse Clara Meijer-Wichmann Penning uitgereikt door de Nederlandse Liga voor de Rechten van de Mens en de stichting J'accuse. Zij houdt zich bezig met onder meer de schadeloosstellingen aan oorlogsslachtoffers, waarvoor ze in 2011 de Nuhanovic Foundation heeft opgericht. Sinds eind 2013 is ze parttime hoogleraar War Reparations (oorlogsherstel) aan de Universiteit van Amsterdam.[2] Ze aanvaardde dit ambt met de oratie Civielrechtelijke verjaring van internationale misdrijven. Daarnaast heeft ze zitting in de commissie voor de compensatie van oorlogsslachtoffers van de International Law Association.

Haar echtgenoot André Nollkaemper is hoogleraar internationaal publiekrecht en decaan van de Faculteit der Rechtsgeleerdheid aan de Universiteit van Amsterdam.[3]

Bekende rechtszaken[bewerken]

Bibliografie[bewerken]

  • (2003) Remedies for Victims of Violations of International Humanitarian Law, International Review of the Red Cross vol. 85, no. 851, p. 499-528., ISSN 1560-7755
  • (2002) Artikel 1F en het Internationaal Recht; een Kritische Beschouwing van het ACV Advies (Article 1(F) of the 1951 Refugee Convention and International Law; a Critical Appraisal of the ACV Advice), Nieuwsbrief Asiel en Vreemdelingenrecht (01/02).
  • (2001) Constraints on the Waging of War - an Introdution to International Humanitarian Law, 3rd edition, International Committee of the Red Cross, 223 p. (Liesbeth Zegveld, Frits Kalshoven).
  • (2001) The Bouterse Case, Netherlands Yearbook on International Law Vol. XXXII, p. 97-118.
  • (2000) Jann K. Kleffner, Liesbeth Zegveld, Establishing an Individual Complaints Procedure for Violations of International Humanitarian Law, Yearbook of International Humanitarian Law vol. 3, H. Fischer (ed.).
  • (2000) Accountability of Armed Opposition Groups in International Law. Cambridge University Press, Cambridge 2002 (proefschrift)