Linksnationalisme

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
Politieke ideologieën
Dit artikel is een deel van

de reeks over politiek

Ideologie

Anarchisme
Christendemocratie
Communisme
Communitarisme
Conservatief-liberalisme
Conservatisme
Ecologisme
Fascisme
Franquisme
Feminisme
Islamisme
Klassiek-liberalisme
Liberalisme
Libertarisme
Linksnationalisme
Nationalisme
Pan-nationalisme
Progressief liberalisme
Nationaalsocialisme
Neoliberalisme
Sociaaldemocratie
Socialisme

Portaal  Portaalicoon  Politiek

Het linksnationalisme is een socialistisch georiënteerd volksnationalisme. Het maakt een maatschappelijke analyse die geënt is op een symbiose van ontvoogding van het volk en ontvoogding van de arbeider of werknemer.

Het linksnationalisme gaat dus vooral uit van het volk, en staat haaks op het staatsnationalisme (zoals dat van het Front National in Frankrijk of de British National Party in het Verenigd Koninkrijk). Het kan daarom volksnationalistisch genoemd worden. Het gaat uit van het zelfbeschikkingsrecht waar groepen mensen met dezelfde cultuur, taal, of verbondenheid (die ze zelf tot expressie brengen) hun lot in eigen handen willen nemen.

Linksnationalisten verwerpen meestal elke vorm van imperialisme, kolonialisme, en supra-nationale inmenging. Volkeren moeten de mogelijkheid hebben om zich op elk vlak te ontplooien tot een soevereine staat. Imperialisme en globalisering wordt zowel staatkundig, cultureel (cfr. cultuurimperialisme), als economisch verworpen (anti-globalisme), of verworpen in de huidige vorm (anders-globalisme).

Voorbeelden zijn talrijk. In Europa, bijvoorbeeld in Schotland, Baskenland, Noord-Ierland, Bretagne, Catalonië, Galicië, Corsica. Buiten Europa kan men voorbeelden vinden in onder andere Turkije (Koerdistan), Rusland (Tsjetsjenië), Palestina, Mexico (Chiapas) en Canada (Quebec). In België en Nederland is het evenwel moeilijk om de combinatie van de twee componenten in de politiek terug te vinden, wat toe te schrijven is aan historische toevalligheden.

Linksnationalisten hoeven niet per definitie in een onafhankelijkheidsstreven verwikkeld te zijn. Zo zijn er bewegingen en partijen in landen die staatkundig grotendeels al soeverein te noemen zijn, die pleiten tegen de huidige internationale politieke en economische verhoudingen. Ze staan voor een kritische of zelfs vijandige politiek ten opzichte van overkoepelende internationale organisaties zoals het IMF, de WTO, en de NAVO. Het mondiaal westers neoliberalisme wordt verworpen. Men kan de SP in Nederland in zekere mate in deze categorie plaatsen. Het bolivaristisch beleid van Hugo Chávez in Venezuela is hier zeker vermeldenswaardig.

Omdat het streven naar een onafhankelijke (en socialistische) staat nu eenmaal niet altijd toegelaten wordt via democratische middelen (zoals een referendum), wordt in sommige landen naar geweld gegrepen. Dit geweld kan verschillende vormen aannemen, van militaire doelwitten tot burgerslachtoffers, van gedecentraliseerde guerrilla tot een goed georganiseerde hiërarchie. Deze paramilitaire organisaties zijn soms gelinkt aan politieke partijen, die dan meestal een democratische tegenhanger kennen die geweldloos dezelfde doelen nastreeft.

Linksnationalisme in België[bewerken]

Binnen de Vlaamse Beweging heeft het linksnationalisme nooit een even prominente positie gekend zoals dit in andere nationale bewegingen, zoals de Baskische en de Ierse, het geval is geweest. Niettemin is deze tendens nooit volledig afwezig geweest; zij is tegenwoordig voornamelijk te vinden in kringen rond Meervoud, de Sociaal-Flamingantische Landdag en de Vlaams-Socialistische Beweging. De Vlaamsche Kommunistische Partij uit de jaren'30 en '40 kan beschouwd worden als een historisch voorbeeld. De Waalse Beweging heeft traditioneel een veel sterkere linkse (travaillistische) inslag. Een voorbeeld hiervan was de Mouvement Populaire Wallon van de socialistische vakbondsleider André Renard.

Linksnationalistische inter-nationale solidariteit[bewerken]

Over het algemeen staan linksnationalisten [bron?] vrij tot zeer open voor solidariteit met bewegingen en volkeren in dezelfde situatie, of met dezelfde streefdoelen. Voorbeelden daarvan vindt men op conferenties (zoals de SOKOA-bijeenkomst in Baskenland, met solidariteitsafvaardigingen van vele Europese gelijkgezinden), solidariteitsbezoeken, muurschilderingen, enz.[bron?]

Linksnationalisme en het Midden-Oosten[bewerken]

De meeste linksnationalisten verwerpen het zionisme en verklaren zich solidair met de Palestijnen in hun strijd, meer bepaald voor een seculiere en socialistische Palestijnse republiek.

Buitenbeentjes en twijfelgevallen[bewerken]

Hoewel het Nationaalsocialisme algemeen als extreemrechts wordt beschouwd kende het toch een linkse stroming, evenals het Fascisme dat wortels had in het Revolutionair Syndicalisme en het Socialisme. De vraag in welke mate het nationaalsocialisme links-nationalistisch genoemd kan worden, kan beschouwd worden als een variant op de vraag in welke mate het überhaupt links en socialistisch was (de socialistische vleugel van de NSDAP is al vroeg geëlimineerd). Daarnaast is er nog het Nationaal-Bolsjevisme dat een revolutionaire vorm van nationalisme betreft met zowel extreemlinkse als rechtse elementen. De grondlegger van deze stroming was de Duitse professor Ernst Niekisch.

Politieke partijen en/of bewegingen: voorbeelden[bewerken]