Linksnationalisme

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Naar navigatie springen Naar zoeken springen
Politieke ideologieën
Dit artikel is een deel van

de reeks over politiek

Ideologie

Anarchisme
Christendemocratie
Communisme
Communitarisme
Conservatief-liberalisme
Conservatisme
Ecologisme
Fascisme
Franquisme
Feminisme
Islamisme
Klassiek liberalisme
Liberalisme
Libertarisme
Linksnationalisme
Nationalisme
Pan-nationalisme
Progressief liberalisme
Nationaalsocialisme
Neoliberalisme
Sociaaldemocratie
Socialisme

Portaal  Portaalicoon  Politiek

Het linksnationalisme is een socialistisch georiënteerd volksnationalisme. Het maakt een maatschappelijke analyse die stoelt op de mix van emancipatie van het volk en emancipatie van arbeiders of werknemers.

Theorie[bewerken]

Het linksnationalisme bestaat uit een tweetal componenten: linkse politiek en het streven naar onafhankelijkheid als staat.

Links[bewerken]

Linksnationalisten zijn over het algemeen (democratisch) socialistisch of sociaaldemocratisch van aard. Ze streven naar het verkleinen van welvaartsverschillen, het in handen houden dan wel deprivatiseren van publieke goederen en komen in algemene zin op voor arbeiders in de lagere en middenklasse.[1]

Nationalisme[bewerken]

Het nationalisme gaat uit van het streven naar een vrije onafhankelijke staat, gevrijwaard van elke vorm van inmenging van imperialisme, kolonialisme en andere supranationale inmenging.[2]

In het linksnationalisme wordt niet alleen gekeken naar cultuurverschillen (zoals dat bij rechtsnationalisten vaak wel is), maar ook andere redenen worden gegeven waarom onafhankelijkheid - van het eigen land of andere landen - gewenst is. Hier wordt bijvoorbeeld gewezen op kolonialistische en imperialistische trekken van landen, die zich inmengen met de nationale politiek van andere landen. Linksnationalisten verwerpen dan ook het (economische) imperialisme en behoren dan wel tot het antiglobalisme of het andersglobalisme.

Het is niet zo dat linksnationalisten verwikkeld hoeven te zijn in een streven naar onafhankelijkheid. Ook in landen die (grotendeels) soeverein te noemen zijn, bestaan er bewegingen en partijen die pleiten tegen de huidige internationale politieke en economische verhoudingen. Ze staan voor zo min mogelijk of helemaal geen deelname aan organisaties als de Europese Unie, de NAVO, het IMF of de Wereldhandelsorganisatie. Dit in tegenstelling tot globalisten, die juist streven naar grotere samenwerking in supranationaal verband.

In sommige gevallen strookt de wens naar onafhankelijkheid niet met de democratische middelen die daarvoor zijn. Dat kan leiden tot gewelddadigheden, zoals te zien is bij de ETA in Baskenland.[3] In zulke gevallen zijn deze organisaties vaak verbonden aan een geweldloze politieke tak, die via democratische weg het onafhankelijkheidsstreven vertegenwoordigt.

Geschiedenis[bewerken]

Linksnationalisme in België[bewerken]

Binnen de Vlaamse Beweging heeft het linksnationalisme nooit een even prominente positie gekend zoals dit in andere nationale bewegingen, zoals de Baskische en de Ierse, het geval is geweest. Niettemin is deze tendens nooit volledig afwezig geweest; zij is tegenwoordig voornamelijk te vinden in kringen rond Meervoud, de Sociaal-Flamingantische Landdag en de Vlaams-Socialistische Beweging. De Vlaamsche Kommunistische Partij uit de jaren '30 en '40 kan beschouwd worden als een historisch voorbeeld.

De Waalse Beweging heeft traditioneel een veel sterkere linkse (travaillistische) inslag. Een voorbeeld hiervan was de Mouvement Populaire Wallon van de socialistische vakbondsleider André Renard.

Voorbeelden[bewerken]

Voorbeelden zijn talrijk. In Europa, bijvoorbeeld in Schotland, Baskenland, Noord-Ierland, Bretagne, Catalonië, Galicië, Corsica. Buiten Europa kan men voorbeelden vinden in onder andere Rusland (Tsjetsjenië), Palestina, Mexico (Chiapas) en Canada (Quebec). In België en Nederland is het evenwel moeilijk om de combinatie van de twee componenten in de politiek terug te vinden, ten gevolge van historische toevalligheden.