Mobutu Sese Seko

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Naar navigatie springen Jump to search
Mobutu Sese Seko
Mobutu.jpg
Ambtstermijn 24 november 1965 - 17 mei 1997
Voorganger Joseph Kasavubu
Opvolger Laurent-Désiré Kabila
Geboren Lisala, 14 oktober 1930
Overleden Rabat, 7 september 1997
Partner Marie-Antoinette Mobutu (Overleden)
Bobi Ladawa Mobutu
Politieke partij MPR
Portaal  Portaalicoon   Politiek

Mobutu Sese Seko (Lisala (Belgisch-Congo), 14 oktober 1930Rabat (Marokko), 7 september 1997), geboren als Joseph-Désiré Mobutu, was president van Congo. Mobutu liet de landsnaam in 1971 veranderen in Zaïre. Na zijn overlijden in 1997 werd de naam Congo-Kinshasa ingevoerd.

Politiek[bewerken]

Decennialang werd Mobutu gesteund door de westerse leiders en door andere Afrikaanse dictators: Idi Amin, Siad Barre en Robert Mugabe.[bron?] Toen de Koude Oorlog eindigde, verminderde de steun vanuit de westerse wereld en begon zijn toch al verzwakte regime af te brokkelen.[1] Zijn bewind heeft naar schatting aan 160.000 mensen het leven gekost.[bron?]

Zelfverrijking en persoonsverheerlijking[bewerken]

Mobutu's politiek was er vooral op gericht zichzelf en zijn vertrouwelingen te verrijken en hij bouwde aldus een echte kleptocratie uit. Hij werd geobsedeerd door de ambitie om 'de rijkste man van Afrika te worden'.[bron?] Door grote delen van de staatsinkomsten af te romen vergaarde hij miljarden. Het Congolese volk betaalde het gelag en leed honger.

Het 'Mobutisme' werd ingesteld als nationale ideologie en Mobutu moest beschouwd worden als 'messias'. Mobutu heeft zichzelf veel titels toebedeeld zoals De gids en De maarschalk. Hij stond bekend om zijn buitensporig dure feesten en bezat voor miljarden aan vastgoed in het buitenland.

Naar voorbeeld van Goebbels[bron?] en propagandistische strategieën in China en Noord-Korea[bron?] had Mobutu een heel eigen propagandapolitiek.

Sakombi Inongo, de minister van informatie, dacht een hele cultus van persoonsverheerlijking uit, waarbij Mobutu aan het volk gepresenteerd werd als een Godheid. Zo begonnen de avondprogramma's een tijdlang met een foto van Mobutu die uit de wolken tevoorschijn kwam. Dit beeld, dat door de informatisering geen indruk maakt in de westerse samenleving, had wel degelijk een krachtige uitwerking op de arme burgerbevolking in Zaïre.[2] Voor de leider werden vele liederen geschreven, die gezongen werden wanneer de president een dorp of stad bezocht, want ondanks de enorme armoede waarin hij zijn land dompelde, wilde hij lachende en zingende mensen zien.

Afrikanisering[bewerken]

Mobutu droeg een eigen uniform, gebaseerd op kledij gedragen door Jawaharlal Nehru en Mao Zedong, met frivole Afrikaanse invloeden. Het hooggesloten jasje met luipaardprint en zijden foulard, de abacost, werd verplichte dracht voor overheidsdienaren in de plaats van een westers kostuum. Ook vrouwen werden gestimuleerd zich 'Afrikaans' in plaats van westers te kleden.

Het veranderen van alle namen in Afrikaanse namen maakte deel uit van de Afrikaniseringspolitiek. Hij gaf hiervoor het startsein op 2 januari 1972: zowel munt, rivier als land heetten voortaan Zaïre, 'Les trois Z' (De drie Z). Mobutu nam het voortouw door zijn naam te veranderen van 'Joseph-Désiré Mobutu' in 'Mobutu Sese Seko kuku Ngbendu wa za Banga' (= de sterke, krachtige leider die het land naar voorspoed zal brengen). Hij deed de aankondiging van zijn naamsverandering op 10 januari.

Levensloop[bewerken]

Afkomst en jeugdjaren[bewerken]

Mobutu ging als kind naar school bij de paters kapucijnen. Volgens zijn latere hofbiograaf Francis Monheim zou hij slechte herinneringen hebben overgehouden aan deze periode.[3] In november 1950 schreef Mobutu zich in de Ecole Centrale des Sous-Officiers te Luluaburg. Daar volgde hij gedurende twee jaar een cursus secretariaat en boekhouding. Hij behaalde de graad van sergeant. Na drie jaar Luluaburg werd hij overgeplaatst naar het hoofdkwartier van de Congolese Weermacht te Leopoldstad. Ondertussen werd hij ook journalist bij de Congolese krant Actualités Africaines. Omdat hij militair was, moest Mobutu schrijven onder de schuilnaam J. de Banzy.[4]

Lumumbist in België[bewerken]

Als journalist bezocht Mobutu in 1958 voor het eerst België. Voor de wereldtentoonstelling Expo 58 in Brussel werden honderden Congolezen overgevlogen om het 'Congopaleis' op te fleuren. Daar waren ze tegelijkertijd gasten, tentoongestelden, journalisten en werknemers. Hun verblijf was vernederend, maar ook verhelderend en de Congolezen konden contacten leggen die door de koloniale repressie in eigen land onmogelijk waren, wat sterk bijdroeg aan de snelle onafhankelijkheid.[5]

Terug in Congo woonde Mobutu een vurige toespraak van Patrice Lumumba bij en hij werd meteen een 'Lumumbist'. Een jaar later mocht hij alweer naar België afreizen. Sabena had namelijk enkele Congolese journalisten als persvertegenwoordigers uitgenodigd en Mobutu bleef meer dan een jaar in België. In deze periode brak de onafhankelijkheidsstrijd uit in Congo en de Belgische regering besliste over te gaan tot een snelle onafhankelijkheid. De belangrijkste Congolese politici werden in Brussel uitgenodigd om een rondetafelconferentie bij te wonen. Mobutu, die nog steeds in Brussel verbleef, kon zo van zeer nabij de rondetafelconferentie volgen. Bij aanvang van de conferentie zat Lumumba nog in de gevangenis in Leopoldstad. Mobutu klopte bij allerhande instanties aan om Lumumba vrij te krijgen. Dat gebeurde uiteindelijk ook. Lumumba reisde meteen naar Brussel om zich bij de Congolese delegatie te voegen. Meteen na zijn aankomst stelde hij Mobutu aan als zijn secretaris.

Kolonel tijdens de Congocrisis[bewerken]

Op 30 juni 1960 reisden koning Boudewijn en zijn ministers naar Leopoldstad voor de officiële onafhankelijkheidsviering van Congo. Lumumba werd premier en Joseph Kasavubu president van de nieuwe natie. In de regering Lumumba werd Mobutu belast met defensieaangelegenheden. Kort na de onafhankelijkheid belandde Congo echter in een diepe crisis. Op 5 juli sloeg het leger in Leopoldstad aan het muiten. Tot overmaat van ramp scheidde de rijke provincie Katanga zich op 11 juli onder het leiderschap van Moïse Tshombe af. De afscheiding werd niet afgekeurd door België. Integendeel, België begon een pro-Katangese politiek te voeren, zonder het onafhankelijke Katanga echter ooit diplomatiek te erkennen. Lumumba en Kasavubu riepen daarop prompt de hulp in van de Verenigde Naties.

Op 9 augustus volgde Albert Kalonji het voorbeeld van de Katangezen: hij riep de autonome staat Zuid-Kasaï uit. Op 27 augustus namen troepen die onder het bevel stonden van stafchef Mobutu de hoofdstad van Zuid-Kasaï in. De rebellen beschikten niet over een leger en de inname van de hoofdstad werd een echt bloedbad. De soldaten moordden hele dorpen uit, de VN spraken van volkerenmoord. De misdaden van de Congolese soldaten leidden tot verontwaardiging in de internationale pers. Hoewel de soldaten onder bevel stonden van Mobutu, was het Lumumba die als grote schuldige werd aangewezen.

De eerste staatsgreep[bewerken]

Ondertussen belandde de Congolese politiek eveneens in een diepe crisis. De westerse regeringen beschouwden Lumumba als gevaarlijk, wisselvallig en procommunistisch. Kasavubu werd vanuit Brussel en Washington bewerkt om Lumumba te ontslaan. Dat deed hij dan ook op 5 september 1960. Lumumba liet zich echter niet zomaar aan de kant zetten en ontsloeg op zijn beurt Kasavubu. Op dit moment verscheen Mobutu, die ondertussen kolonel geworden was in het Congolese leger, voor het eerst op het politieke toneel. Hij kondigde op 14 september via de radio aan dat hij beslist had om de twee kamers, de president en de premier te ‘neutraliseren’, en een College van Commissarissen op te richten. Mobutu kon in dit stadium nog niet beschouwd worden als ‘de sterke man’ van Congo. Zijn machtsinstrument, het leger, was gedesorganiseerd, slecht bewapend, ongedisciplineerd en verdeeld volgens etnische lijnen. Het voornaamste gevolg van zijn 'staatsgreep' was dat hij Lumumba politiek wist uit te schakelen. In december werd Lumumba gearresteerd door de troepen van Mobutu en uitgeleverd aan zijn 'bloedvijanden' in Katanga waar hij werd vermoord.

Carrière in het leger[bewerken]

Na de arrestatie van Lumumba trok Mobutu zich uit de politiek terug. Hij zou echter de komende maanden en jaren op militair gebied de handen meer dan vol hebben. Op verschillende plaatsen braken opstanden en revolutionaire bewegingen uit. De Congolese soldaten bleken echter niet in staat om de opstandelingen te bevechten. Met behulp van de westerse troepen en huurlingen slaagde Mobutu er toch in de rebellen in Katanga en Kwilu te onderwerpen. Mobutu werd de verpersoonlijking van de nationale eenheid.

De tweede staatsgreep[bewerken]

Op 24 november 1965 vond Mobutu dat zijn moment gekomen was en hij pleegde opnieuw een staatsgreep. Dit keer bleek de coup definitief. Mobutu consolideerde meteen zijn macht. Hij schafte het parlement en het meerpartijenstelsel af. Later werd zijn partij, de Mouvement Populaire de la Révolution, de enige bij grondwet toegelaten partij. Mobutu bleek al snel een wreed dictator. Hij twijfelde bijvoorbeeld nooit om zijn tegenstanders fysiek uit te schakelen. Zo liet hij in mei 1966 vier politici, waaronder Eerste Minister-elect Évariste Kimba in het openbaar ophangen (later 'de Pinksterophangingen' genoemd). Daarnaast werden ook de universiteiten slachtoffer van het Mobutisme. In 1968 braken er voor het eerst onrusten uit toen de studenten de liberalisering van het regime eisten. Een jaar later, op 4 januari 1969, werd opnieuw een studentenmanifestatie georganiseerd. Deze eindigde op een treffen tussen de studenten en de ordestrijdkrachten die vuurwapens gebruikten. De tientallen doden werden in een massagraf geworpen en enkele dagen later werden alle studentenverenigingen verboden. Twee jaar later kwam het opnieuw tot een zwaar treffen. Op 2 juni 1971 herdachten de studenten van Lovanium hun overleden kameraden binnen de omheining van de campus. Het leger probeerde de manifestatie uiteen te slaan en opnieuw kwam het tot zware rellen.

Afbrokkeling van Mobutu's bewind[bewerken]

Vanaf 1990 veranderde het internationale klimaat echter. De Koude Oorlog liep ten einde en de westerse regeringen hadden behoefte aan andere bondgenoten dan het soort dictators dat ze vanaf de jaren ‘60 gedoogd hadden als afweer tegen het communisme. De dictaturen moesten nu vervangen worden door democratieën. Mobutu verloor stilaan al zijn bondgenoten en zijn regime was ten dode opgeschreven. Volgens socioloog Gauthier de Villers volgde de stelselmatige aftakeling van het regime echter een eigen logica, en was het einde van de Koude Oorlog enkel de genadeslag voor het regime.[1]

Mobutu trachtte zelf nog hervormingen door te voeren door in 1990 het einde van de eenpartijstaat aan te kondigen en ruimte te maken voor een driepartijenstaat, waarbij hij officieel afstand nam van zijn partij Mouvement Populaire de la Révolution (MPR). Maar de geest was uit de fles. Om hervormingen voor te stellen riep Mobutu een Nationale Soevereine Conferentie, uit, waarin allerlei groeperingen, waaronder het maatschappelijk middenveld hun mening konden geven. De conferentie begon in de tweede helft van 1990 en duurde tot in 1992. De conferentie bleek invloedrijker dan gedacht en Mobutu besloot deze te beëindigen. Na een protestmars op 16 februari 1992 tegen de sluiting, die eindigde in een bloedbad, werd de conferentie heropend, waarbij de toenmalige voorzitter en vertrouweling van Mobutu vervangen werd door Monseigneur Monsengwo.

Einde en overlijden[bewerken]

In 1994 moest Mobutu, die aan prostaatkanker leed, hiervoor in Zwitserland worden behandeld. Tijdens zijn afwezigheid begon de Congolese Burgeroorlog in het oosten van Zaïre. De rebellen grepen onder leiding van Laurent-Désiré Kabila de macht in mei 1997. Mobutu vluchtte en liet Congo straatarm achter. Hij stierf in Rabat in Marokko aan de gevolgen van zijn kanker.


Voorganger:
Joseph Kasavubu
President van de Democratische Republiek Congo
1965-1997
Opvolger:
Laurent-Désiré Kabila

Referenties[bewerken]

  1. a b Gauthier de Villers, Histoire du politique au Congo-Kinshasa : Les concepts à l'épreuve (Louvain-la-Neuve, L'Harmattan, 2016), 138.
  2. Kevin Dunn, Imagining the Congo: The International Relations of Identity (Basingstoke, Palgrave MacMillan, 2003), 110.
  3. Zie Francis Monheim, Mobutu : l'homme seul (Éditions Actuelles, 1962).
  4. Crawford Young en Thomas Turner, The Rise and Decline of the Zairian State (Madison, The University of Wisconsin Press, 1985), 175.
  5. Bulckaert, Lieven, Op Expo 58 ging 'koloniaal Congo' aan het wankelen. www.bruzz.be. vzw Vlaams-Brusselse Media (2008-05-02). Geraadpleegd op 2018-05-30