Monarchisme

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken

Monarchisme of royalisme (ook wel koningsgezindheid) is een politieke stroming die ijvert voor een regeringsvorm met een erfelijk staatshoofd: een monarchie. Een aanhanger heet een monarchist of royalist; de tegenhanger van de monarchist is een republikein.

De motivatie voor iemand om monarchist te zijn kan sentimenteel zijn (hij voelt zich emotioneel verbonden met het staatshoofd dat een verpersoonlijking is van de staat)[1] of rationeel (de monarchie legt de opvolging van het staatshoofd voor een lange termijn vast en vormt daarmee een stabiele factor in de politiek).[2] Monarchisten zijn overwegend behoudend, maar hoeven dat niet te zijn.

Geschiedenis[bewerken]

In het Vroegmoderne Europa werd wel onderscheid gemaakt tussen monarchia herilis en monarchia limitatadespotisme en beperkte monarchie. Despotisme werd gekenmerkt door heerschappij vanuit eigenbelang en werd algemeen afgewezen. Beperkte monarchie kenmerkte zich door de meer of mindere mate waarin instituten als de staten bepaalde rechten genoten. Absolutisme werd daarbij niet gezien als een vorm van despotisme, maar een van de vormen van beperkte monarchie.[3]

Monarchisme per land[bewerken]

België en Nederland[bewerken]

Een Belgische monarchist wordt ook wel een leopoldist genoemd, een verwijzing naar de eerste Belgische koning, Leopold I van België,[bron?] maar (anti-)leopoldisme kan ook verwijzen naar een mening vóór of tegen de terugkeer van Leopold III tijdens de Koningskwestie van 1950.[4] De meeste Belgicisten zijn leopoldisten. Een Nederlandse monarchist wordt wel een orangist genoemd[5] (ten tijde van de Republiek ook wel een prinsgezinde[6]), naar het huis Oranje-Nassau. In Vlaanderen betekent de term orangisme in de eerste plaats vooral grootneerlandisme en niet per se monarchisme ten gunste van het huis Oranje-Nassau: een Vlaamse 'orangist' kan ook streven naar een Groot-Nederlandse republiek.

Frankrijk[bewerken]

De strijd tussen monarchisten en republikeinen in Frankrijk heeft sinds het begin van de Franse Revolutie tot veel gewelddadige uitbarstingen geleid, met name in de Opstand in de Vendée. Het land wisselde tussen 1789 en 1870 verschillende keren van staatsvorm: koninkrijken, keizerrijken en republieken wisselden elkaar af naar gelang wie er de macht veroverde. Sinds de uitroeping van de Derde Franse Republiek in 1870 volgden er nog een Vierde en Vijfde Republiek. Nog altijd zijn er marginale bewegingen die streven naar de terugkeer van ofwel het huis Bourbon (legitimisten), het huis Bonaparte (bonapartisten) of de Julimonarchie (orléanisten).

Italië[bewerken]

In 1799 ontstonden in Zuid-Italië de sanfedisten, die de revolutionaire Parthenopeïsche Republiek ten val brachten.

Monarchisten verloren nipt het referendum over het afschaffen van de Italiaanse monarchie in 1946 met 45,7%, waarna het Koninkrijk Italië werd afgeschaft en de Italiaanse Republiek uitgeroepen.

Spanje[bewerken]

In Spanje zijn er sinds de jaren 1830 twee monarchistische bewegingen: carlisten en aanhangers van de gevestigde Bourbon-dynastie (bourbonisten). Het carlisme heeft in de 21e eeuw weinig aanhangers meer; de bourbonisten hebben vooral republikeinen te duchten die überhaupt geen monarchie willen.

Bronnen, noten en/of referenties

Referenties

  1. Van den Bergh (2002), p. 14, 43, 44.
  2. Van den Bergh (2002), p. 15, 22.
  3. Peter Wilson, Absolutism in Central Europe (2002) 39. Routledge.
  4. Emmanuel Gerard, De Christelijke arbeidersbeweging in België, Deel 1 (1991) 457. Leuven University Press.
  5. "Republikeinen tussen Orangisten in Dordt", NOS, 27 april 2015. Geraadpleegd op 25 juni 2015.
  6. Encarta-encyclopedie Winkler Prins (1993–2002) s.v. "prinsgezinden". Microsoft Corporation/Het Spectrum.