Nederlands vrouwenvoetbalelftal

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Naar navigatie springen Naar zoeken springen
Nederland
Vlag van Nederland
Bijnaam Oranje, de Leeuwinnen
Kledingsponsor Nike
FIFA-ranglijst 12 Stabiel (juni 2017)
Hoogste ranking 7 (sep 2017)
Laagste ranking 20 (junsep 2008)
Associatie KNVB
Bondscoach Vlag van Nederland Sarina Wiegman
Stadion Wisselend
Meeste interlands Sherida Spitse (164)
Topscorer Vivianne Miedema (60)
Wedstrijden
Eerste interland:
Vlag van Frankrijk Frankrijk 4–0 Nederland Vlag van Nederland
(Hazebroek; 17 april 1971)
Grootste overwinning:
Vlag van Nederland Nederland 12–0 Israël Vlag van Israël
(Zaandam; 27 augustus 1977),
Vlag van Nederland Nederland 13–1 Macedonië Vlag van Noord-Macedonië
(Zwolle; 29 oktober 2009)
Grootste nederlaag:
Vlag van Zweden Zweden 7–0 Nederland Vlag van Nederland
(Borås; 26 september 1981)
Wereldkampioenschap
Optredens 2 (eerste keer: 2015)
Beste resultaat Achtste finale (2015)
Europees kampioenschap
Optredens 3 (eerste keer: 2009)
Beste resultaat Winnaar (2017)
Thuis
Uit

Het Nederlands vrouwenvoetbalelftal is een team van vrouwelijke voetballers dat Nederland vertegenwoordigt in internationale wedstrijden. Er wordt ook naar het team verwezen als "Oranjeleeuwinnen", naar de Nederlandse leeuw en de kleur van het shirt, waarmee weer wordt verwezen naar de Nederlandse koninklijke familie Oranje-Nassau. Het elftal werd in 2017 Europees kampioen.

Historie[bewerken]

Eerste interlands[bewerken]

Op 16 april 1955 werd de Nederlandse Damesvoetbalbond (NDVB) opgericht en werd er op clubniveau gespeeld. De eerste officieuze interland werd op 23 september 1956 in het Stadion Mathias Stinnes in Essen gespeeld tegen West-Duitsland (2–1 nederlaag). Lenie van der Jagt scoorde het Nederlandse doelpunt. In 1971 werd de NDVB opgenomen in de KNVB.

Het Nederlands vrouwenelftal speelde voor het eerst een interland die officieel werd goedgekeurd door de UEFA en de FIFA tegen Frankrijk op 17 april 1971. In Hazebroek werd er met 4–0 verloren van de Franse vrouwen. De eerste door de KNVB goedgekeurde interland werd echter zo'n twee en een half jaar later gespeeld tegen Engeland op 9 november 1973 op Elm Park in Maidenhead. Nederland verloor dit duel met 1–0 door een doelpunt van McGroarty.[1]


9 november 1973 Engeland Vlag van Engeland 1 – 0 (1 – 0) Vlag van Nederland Nederland Opstelling Nederland:
Vlag van Engeland Elm Park, Maidenhead
3.000 toeschouwers
Vlag van Engeland K.C. Walker
McGroarty 34' Van de Bungelaar (60' Van Rooyen-Vernooij), Schlimbach-Smit, Popeyus, Wellenberg, Deen (36' De Kort), Andeweg-De Vroedt, De Jong-Welgraven, Fuchs, Van Hoof, Van Asdonck-Van Rooijen, Van Elderen (36' Van de Veen)

Bondscoach: Vlag van Nederland Bert Wouterse

De eerste overwinning volgde in het Zwitserse Schaffhausen op 11 mei 1974. Tegen Zwitserland won de Nederlandse ploeg met 0–3. Tot 1982 werd er uitsluitend op vriendschappelijke basis gespeeld. Tot die tijd bestond er nog geen officieel toernooi voor vrouwenteams. De grootste zege die geboekt werd was een 12–0-overwinning op Israël op 27 augustus 1977 in Zaandam. De grootste nederlaag werd geleden tegen Zweden. In Borås ging de Nederlandse ploeg op 26 september 1981 met 7–0 onderuit. In 1982 startten de kwalificaties voor het eerste Europees kampioenschap voor vrouwen, waaraan Nederland ook deelnam.

Officiële wedstrijden[bewerken]

1rightarrow blue.svg Zie Nederlands vrouwenvoetbalelftal tijdens kwalificaties en eindronden voor het hoofdartikel over dit onderwerp
Ceremonie tijdens het EK 2009 in Finland

Het Nederlands vrouwenvoetbalelftal speelde zijn eerste officiële wedstrijd op 25 september 1982 tegen buurland België. In Brussel begon het elftal de kwalificatie voor het EK met een 3–2 nederlaag. Uiteindelijk eindigde het elftal achter Denemarken als tweede in de kwalificatiegroep, waarmee Oranje uitgeschakeld was. Voor de EK's van 1989, 1991 en 1993 werd de kwalificatiegroep wél overleefd, maar strandde het elftal in de kwartfinales, hetgeen destijds niet genoeg was om het eindtoernooi te bereiken. Ondertussen organiseerde de FIFA ook het eerste Wereldkampioenschap. De eerste kwalificatie daarvoor werd door de UEFA gecombineerd met de kwalificatie voor het EK van 1991. Plaatsing voor het eerste WK werd op één doelpunt gemist. Na het EK van 1997 werden de Europese kampioenschappen nog maar eens in de vier jaar gehouden in plaats van om de twee jaar zoals na 1987 het gebruik was.

In 2008 slaagde het Nederlands elftal er voor het eerst in zich te plaatsen voor een eindronde. Nadat voor het EK 2009 in de kwalificatiegroep Nederland als tweede achter de latere kampioen Duitsland geëindigd was, slaagde het team van bondscoach Vera Pauw erin Spanje over twee wedstrijden te verslaan, waarmee de kwalificatie een feit was. Op het EK eindigde Nederland als tweede in de groep achter gastland Finland. In de kwartfinales werd na strafschoppen van Frankrijk gewonnen. Engeland bleek in de halve finales uiteindelijk te sterk. Nadat in reguliere speeltijd Marlous Pieëte Nederland nog weer op gelijke hoogte had gebracht, sloegen de Engelse vrouwen vlak voor het eind van de verlenging alsnog toe.

Na het succesvolle EK volgde een kwalificatiereeks voor het WK 2011. Al vroeg bleek dat het een lastige opgave zou worden om groepswinnaar te worden, nadat in de eerste wedstrijd van Noorwegen verloren werd. De Noren werden uiteindelijk ook eerste in de poule, waardoor Nederland uitgeschakeld was. Vlak na de kwalificatiereeks werd bekend dat Zweden het EK 2013 mocht organiseren. Een domper voor Nederland, die net als voor het EK 2009 kandidaat waren om het toernooi te organiseren. Nederland kwalificeerde zich wel voor dit toernooi, maar verdween in Zweden al na de eerste ronde uit het toernooi.

Op 27 november 2014 plaatsten de Oranjevrouwen zich voor het WK 2015 in Canada. Dat is het eerste WK in hun geschiedenis. Op dat WK wisten ze de groepsfase te overleven na een overwinning (0–1) op Nieuw-Zeeland, een nederlaag (1–0) tegen China en een gelijkspel (1–1) tegen gastland Canada. In de achtste finale stuitte ze op regerend wereldkampioen Japan. Ze verloren die wedstrijd met 2–1 waardoor dit de laatste wedstrijd op het WK 2015 was.

Het Europees kampioenschap 2017 werd georganiseerd in eigen land. In de groepsfase won Nederland alle wedstrijden. Op 3 augustus 2017 bereikte het Nederlands elftal voor het eerst de finale van een Europees Kampioenschap nadat het Engeland met 3–0 wist te verslaan in de halve finale. Op 6 augustus 2017 werden de Nederlandse vrouwen Europees kampioen door met 4–2 te winnen van Denemarken. Lieke Martens werd na de finale uitgeroepen tot speelster van het toernooi.

Prestaties op eindronden[bewerken]

Europees kampioenschap[bewerken]

Jaar Ronde GS W G V DV DT
Vlag van EngelandVlag van Zweden 1984 Niet gekwalificeerd
Vlag van Noorwegen 1987
Vlag van de Bondsrepubliek Duitsland 1989
Vlag van Denemarken 1991
Vlag van Italië 1993
Vlag van Duitsland 1995
Vlag van NoorwegenVlag van Zweden 1997
Vlag van Duitsland 2001
Vlag van Engeland 2005
Vlag van Finland 2009 Halve finale 5 2 1 2 6 5
Vlag van Zweden 2013 Groepsfase 3 0 1 2 0 2
Vlag van Nederland 2017 Winnaar 6 6 0 0 13 3
Totaal 3/12 14 8 2 4 19 10

Wereldkampioenschap[bewerken]

Jaar Ronde GS W G V DV DT
Vlag van China 1991 Niet gekwalificeerd
Vlag van Zweden 1995
Vlag van Verenigde Staten 1999
Vlag van Verenigde Staten 2003
Vlag van China 2007
Vlag van Duitsland 2011
Vlag van Canada 2015 Achtste finale 4 1 1 2 3 4
Vlag van Frankrijk 2019 In toernooi 2 2 0 0 4 1
Totaal 2/7 6 3 1 2 7 5


Olympische Spelen[bewerken]

Jaar Ronde GS W G V DV DT
Vlag van Verenigde Staten 1996 Niet gekwalificeerd
Vlag van Australië 2000
Vlag van Griekenland 2004
Vlag van China 2008
Vlag van Verenigd Koninkrijk 2012
Vlag van Brazilië 2016
Vlag van Japan 2020 Nog niet gekwalificeerd
Totaal 0/6 - - - - - -

EK 2017[bewerken]

WK 2019[bewerken]

FIFA-wereldranglijst[2][bewerken]

Betreft klassering aan het einde van het jaar
2003 2004 2005 2006 2007 2008 2009 2010 2011 2012 2013 2014 2015 2016 2017 2018
Straight Line Steady.svg 15 Red Arrow Down.svg 17 Straight Line Steady.svg 17 Red Arrow Down.svg 18 Straight Line Steady.svg 18 Green Arrow Up.svg 17 Straight Line Steady.svg 17 Green Arrow Up.svg 15 Green Arrow Up.svg 14 Straight Line Steady.svg 14 Straight Line Steady.svg 14 Green Arrow Up.svg 11 Red Arrow Down.svg 12 Straight Line Steady.svg 12 Green Arrow Up.svg 7 Straight Line Steady.svg 7

Spelersrecords[bewerken]

 In huidige selectie

Meeste interlands[bewerken]

Sherida Spitse speelde de meeste interlands
Naam Carrière Interlands Doelpunten
1 Sherida Spitse 2006 – heden 164 30
2 Annemieke Kiesel-Griffioen 1995 – 2011 156 19
3 Dyanne Bito 2000 – 2015 146 6
4 Marleen Wissink Righthand.svgLefthand.svg 1989 – 2006 141 0
5 Daphne Koster 1997 – 2017 139 7
6 Manon Melis 2004 – 2016 136 59
7 Loes Geurts Righthand.svgLefthand.svg 2005 – heden 123 0
8 Sylvia Smit 2004 – 2013 106 30
9 Lieke Martens 2011 – heden 105 42
10 Sarina Wiegman 1987 – 2001 104 3

Laatst bijgewerkt op 15 juni 2019 (16:53 CET)

Vivianne Miedema is de topscorer aller tijden

Topscorers aller tijden[bewerken]

Naam Carrière Doelpunten Interlands Dlp/Intl
1 Vivianne Miedema 2013 – heden 60 77 0,78
2 Manon Melis 2005 – 2016 59 136 0,43
3 Lieke Martens 2011 – heden 42 105 0,40
4 Sylvia Smit 2004 – 2013 30 106 0,28
Sherida Spitse 2006 – heden 30 164 0,18
6 Marjoke de Bakker 1979 – 1991 29 60 0,48
7 Annemieke Kiesel-Griffioen 1995 – 2011 19 156 0,12
8 Kirsten van de Ven 2005 – 2016 18 86 0,21
9 Shanice van de Sanden 2008 - heden 17 66 0,26
10 Karin Stevens 2006 – 2009 16 35 0,46
Miranda Noom 1994 – 2002 77 0,21
Daniëlle van de Donk 2010 - heden 16 91 0,18

Laatst bijgewerkt op 15 juni 2019 (16:53 CET)

Coaches[bewerken]

Sarina Wiegman is de meest succesvolle bondscoach.
1rightarrow blue.svg Zie Lijst van coaches van het Nederlands vrouwenvoetbalelftal voor het hoofdartikel over dit onderwerp.

Sarina Wiegman werd op 13 januari 2017 aangesteld als de negentiende bondscoach van het Nederlands vrouwenelftal.
Daarmee volgde ze Arjan van der Laan op, onder wie ze tot en met december 2016 assistent-coach was.

De tien coaches met de meeste wedstrijden:

Naam Periode(s) Wedstrijden
1 Vlag van Nederland Vera Pauw 2004 – 2010 73
2 Vlag van Nederland Roger Reijners 2010 – 2015 65
3 Vlag van Nederland Ruud Dokter 1995 – 2000 64
4 Vlag van Nederland Bert van Lingen 1979 – 1986, 1989 – 1991 46
5 Vlag van Nederland Sarina Wiegman 00000(winstpercentage: 77%) 2017 – heden 0000000 Winnaar EK 2017 43
6 Vlag van Nederland Frans de Kat 2001 – 2004 27
7 Vlag van Nederland Jan Derks 1991 – 1994 19
8 Vlag van Nederland Arjan van der Laan 2015 – 2016 16
9 Vlag van Nederland Piet Buter 1987 – 1989 15
10 Vlag van Nederland Ruud de Groot 1977 – 1978 8
Vlag van Nederland Andries Jonker 2001

 Huidige coach

Laatst bijgewerkt op 15 juni 2019 (16:53 CET)

Huidige selectie[bewerken]

Spelers[bewerken]

Interlands en doelpunten bijgewerkt tot en met de WK-wedstrijd Nederland Vlag van Nederland (3 - 1) Vlag van Kameroen Kameroen op 15 juni 2019.

Renate Jansen (voor) en Renée Slegers (achter) tegen Ierland
Nr. Naam Wed. Dlpnt. Club Debuut
Doel
1 Sari van Veenendaal 29 jaar Aanvoerster 55 0 Vlag van Engeland Arsenal 2011
16 Lize Kop 21 jaar 1 0 Vlag van Nederland Ajax 2019
23 Loes Geurts 33 jaar 123 0 Vlag van Zweden Kopparbergs/Göteborg FC 2005
Verdediging
2 Desiree van Lunteren 26 jaar 73 0 Vlag van Duitsland SC Freiburg 2012
3 Stefanie van der Gragt 26 jaar Blessure 57 7 Vlag van Spanje FC Barcelona 2013
4 Merel van Dongen 26 jaar 29 1 Vlag van Spanje Real Betis Sevilla 2015
5 Kika van Es 27 jaar 60 0 Vlag van Nederland Ajax 2009
6 Anouk Dekker 32 jaar 78 6 Vlag van Frankrijk Montpellier 2009
18 Danique Kerkdijk 23 jaar 14 0 Vlag van Engeland Bristol City WFC 2015
20 Dominique Bloodworth 24 jaar 49 1 Vlag van Engeland Arsenal 2014
22 Liza van der Most 25 jaar 13 0 Vlag van Nederland Ajax 2014
Middenveld
8 Sherida Spitse 29 jaar 164 30 Vlag van Noorwegen Vålerenga 2006
10 Daniëlle van de Donk 27 jaar 91 16 Vlag van Engeland Arsenal 2010
12 Victoria Pelova 20 jaar 3 0 Vlag van Nederland Ajax 2018
14 Jackie Groenen 24 jaar 49 2 Vlag van Duitsland FFC Frankfurt 2016
15 Inessa Kaagman 23 jaar 2 0 Vlag van Engeland Everton LFC 2019
19 Jill Roord 22 jaar 43 4 Vlag van Duitsland Bayern München 2015
Aanval
7 Shanice van de Sanden 26 jaar 66 17 Vlag van Frankrijk Olympique Lyonnais 2008
9 Vivianne Miedema 22 jaar 77 60 (2) Vlag van Engeland Arsenal 2013
11 Lieke Martens 26 jaar 105 42 Vlag van Spanje FC Barcelona 2011
13 Renate Jansen 28 jaar 36 3 Vlag van Nederland FC Twente 2010
17 Ellen Jansen 26 jaar 14 1 Vlag van Nederland Ajax 2010
21 Lineth Beerensteyn 22 jaar 42 9 Vlag van Duitsland Bayern München 2016

(Nr.= basiself, Nr. + Wed. = gewisseld, Nr. + Wed. = invalbeurt, Nr. + Wed. = volledige wedstrijd, Dlpnt. = gescoord)

Staf[bewerken]

Naam Functie
Technische staf
Sarina Wiegman Bondscoach
Michel Kreek Assistent
Arjan Veurink Assistent
Erskine Schoenmakers Keeperstrainer
Medische staf
Niels de Vries Inspanningsfysioloog
Kim Blewanus Fysiotherapeut
Karin Thijs Arts
Lonneke Robben-van der Wegen Psycholoog
Overige staf
Sonja van Geerenstein Teammanager
Judith Bloem Videoanalist

Wetenswaardigheden[bewerken]

Zie ook[bewerken]