Orion (ruimteschip)

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
De Amerikaanse Orion-capsule met de Europese ATV service-module

Het Multi Purpose Crew Vehicle (MPVC) Orion en voorheen bekend als het Crew Exploration Vehicle (CEV), is een ruimtevaartuig dat één van de opvolgers is van NASA's Space Shuttle.

Het CEV werd ontwikkeld na het ongeluk met de Spaceshuttle Columbia. Samen met de Earth Departure Stage (EDS), de Lunar Surface Access Module (LSAM), en het Shuttle Derived Launch Vehicle (SDLV) was Orion een onderdeel van het Project Constellation. Orion is het enige onderdeel uit Poject Constellation dat in 2010 niet werd geannuleerd.

Het contract om het ruimteschip te bouwen werd op 31 augustus 2006 door NASA gegund aan Lockheed Martin.

Na de annulering van het Constellationprogramma werd ESA gevraagd een servicemodule te ontwikkelen en bouwen voor Orion. Deze servicemodule is grotendeels identiek aan die van het ATV ruimtevrachtschip dat ESA gebruikte om het ISS te bevoorraden.

Voor de Orion missies wordt anno 2015 een serie draagraketten ontwikkeld dat de naam Space Launch System draagt.

EFT-1[bewerken]

De lancering van de Delta IV Heavy met daarop de Orion Capsule voor EFT-1

De eerste sucesvolle testvlucht van Orion vond plaats op 5 december 2014 waarbij een Delta IV Heavy van United Launch Alliance als draagraket werd gebruikt. De Delta IV Heavy was op dat moment (en tot op heden) de krachtigste actieve raket op de markt.

Het plan was om op 4 december 2014 een eerste onbemande testvlucht (EFT-1 Exploration Flight Test 1) met de Orion-capsule te maken.[1] De lancering werd tot vier keer uitgesteld. De eerste keer dook er een onbekend schip in de buurt van de lanceerbasis op. De twee keren daarop stond er te veel wind. De laatste keer had de vluchtleiding een probleem in een van de brandstoftanks gevonden, dat niet op tijd kon worden opgelost.

De vlucht heeft uiteindelijk plaatsgevonden op 5 december 2014. Het ruimteveer cirkelde tweemaal rond de Aarde, waarbij in de tweede ronde naar een hoogte van bijna zesduizend kilometer werd geklommen, met als doel twee maal de binnenste Van Allen-gordel te doorkruisen, waardoor alle systemen hun straling-bestendigheid aantoonden en vervolgens terug te keren met een snelheid die tachtig procent van de terugkeersnelheid van een maan-of-marsmissie bedroeg (20.000km/h). Dit opdat het hitteschild en parachutes zich kon bewijzen.

Na een vlucht van ongeveer 4 uur lande Orion in de Grote Oceaan. Het enige aan EFT-1 wat niet volgens plan ging, was dat één van de drijfballonnen na de landing in zee niet uitklapte.

De Orion test-capsule die voor EFT-1 was gebruikt wijkt op een aantal punten af van latere versies. Zo was deze capsule constructie zwaarder. Omdat hij dan goedkoper te construeren was. Doordat er geen mensen, stoelen en lifesupport-systemen aan boord waren was het totaalgewicht toch gelijk.

Verder was er nog geen volwaardige servicemodule voor Orion, maar werd de tweede trap van de Delta IV Heavy als voortstuwingsmodule aangevuld met accu's gebruikt omdat er geen lifesupport-systemen nodig waren en de vlucht maar vier uur in beslag zou nemen.

Toekomstige missies[bewerken]

Anno 2016 staan er twee vluchten gepland voor Orion/SLS.

EM-1[bewerken]

In 2018 bij EM-1 (EM staat voor exploration mission) wordt Orion door een SLS block I, onbemand in een baan om de maan en terug naar de aarde gestuurd en vliegt daarbij verder dan de Apollo capsules vlogen.[2] Het nieuwe lichtere hitteschild en de nieuwe lichtgewicht ramen van de capsule mogen zich dan bewijzen, evenals de SLS draagraket. In januari 2016 werd de druk-capsule voor deze vlucht in elkaar gelast. De conische constructie van deze capsule bestaat uit drie plaat-delen in plaats van de zes plaat-delen die voor de EFT-1 capsule werden gebruikt. Het totale aantal Lasverbindingen is hierdoor van negentien naar zeven terug gebracht. Hierdoor wordt flink wat gewicht bespaard. Ook is de is de bouw van de eerste SLS raket in oktober 2015 begonnen.

EM-2[bewerken]

Tijdens de eerste bemande vlucht; EM-2, die voor 2021 staat gepland, wordt er mogelijk een planetoïde gevangen en in een baan om de maan gebracht voor onderzoek. De doelen van EM-2 zijn echter nog niet zeker. NASA waarschuwde in de zomer van 2015 dat het ook zo kan zijn dat door geldgebrek EM-2 moet worden uitgesteld tot 2023 wanneer het congres niet met meer geld komt.