Orion (ruimteschip)

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
De Amerikaanse Orion-capsule met de Europese ATV service-module

Het Multi Purpose Crew Vehicle (MPVC) Orion en voorheen bekend als het Crew Exploration Vehicle (CEV), is een ruimtevaartuig dat één van de opvolgers is van NASA's Space Shuttle.

Het CEV werd ontwikkeld na het ongeluk met de Spaceshuttle Columbia. Samen met de Earth Departure Stage (EDS), de Lunar Surface Access Module (LSAM), en de Shuttle Derived Launch Vehicles (SDLV) Ares I en Ares V was Orion een onderdeel van het Project Constellation. De Ares I had in dat plan de draagraket voor Orion moeten worden en Orion zou aanvankelijk gebruikt worden om bemanningen naar het internationaal ruimtestation ISS te vervoeren. Orion is het enige onderdeel uit Project Constellation dat in 2010 niet werd geannuleerd.

Het contract om het ruimteschip te bouwen werd op 31 augustus 2006 door NASA gegund aan Lockheed Martin.

Na de annulering van het Constellationprogramma werd ESA gevraagd een servicemodule te ontwikkelen en bouwen voor Orion. Deze servicemodule is grotendeels identiek aan die van het ATV ruimtevrachtschip dat ESA gebruikte om het ISS te bevoorraden.

De functie van Orion is na het schrappen van het Constellationproject echter louter voor "deep space"-missies die verder gaan dan een lage baan om de aarde (low earth orbit of LEO). Voor bemande vluchten naar het International Space Station in LEO liet NASA sinds 2010 ruimteschepen ontwerpen die door commerciële partijen worden gevlogen (Commercial Crew Program).

Voor de Orionmissies wordt anno 2015 een serie draagraketten ontwikkeld dat de naam Space Launch System draagt.

EFT-1[bewerken]

De lancering van de Delta IV Heavy met daarop de Orion Capsule voor EFT-1

De eerste succesvolle testvlucht van Orion vond plaats op 5 december 2014 waarbij een Delta IV Heavy van United Launch Alliance als draagraket werd gebruikt. De Delta IV Heavy was op dat moment (en tot op heden) de krachtigste actieve raket op de markt.

Het plan was om op 4 december 2014 een eerste onbemande testvlucht (EFT-1 Exploration Flight Test 1) met de Orion-capsule te maken.[1] De lancering werd tot vier keer uitgesteld. De eerste keer dook er een onbekend schip in de buurt van de lanceerbasis op. De twee keren daarop stond er te veel wind. De laatste keer had de vluchtleiding een probleem in een van de brandstoftanks gevonden, dat niet op tijd kon worden opgelost.

De vlucht heeft uiteindelijk plaatsgevonden op 5 december 2014. Het ruimteveer cirkelde tweemaal rond de Aarde, waarbij in de tweede ronde naar een hoogte van bijna zesduizend kilometer werd geklommen, met als doel tweemaal de binnenste Van Allen-gordel te doorkruisen, waardoor alle systemen hun straling-bestendigheid aantoonden en vervolgens terug te keren met een snelheid die tachtig procent van de terugkeersnelheid van een maan-of-marsmissie bedroeg (20.000 km/u). Dit opdat het hitteschild en parachutes zich konden bewijzen.

Na een vlucht van ongeveer 4 uur landde Orion in de Grote Oceaan. Het enige aan EFT-1 wat niet volgens plan ging, was dat één van de drijfballonnen na de landing in zee niet uitklapte.

De Orion-testcapsule die voor EFT-1 was gebruikt wijkt op een aantal punten af van latere versies. Zo was deze capsuleconstructie zwaarder, omdat hij dan goedkoper te construeren was. Doordat er geen mensen, stoelen en lifesupport-systemen aan boord waren was het totaalgewicht toch gelijk.

Verder was er nog geen volwaardige servicemodule voor Orion, maar werd de tweede trap van de Delta IV Heavy als voortstuwingsmodule aangevuld met accu's gebruikt omdat er geen lifesupport-systemen nodig waren en de vlucht maar vier uur in beslag zou nemen.

Toekomstige missies[bewerken]

Anno 2016 staan er twee vluchten gepland voor Orion/SLS.

EM-1[bewerken]

De baan van missie EM-1

In 2018 bij EM-1 (EM staat voor exploration mission) wordt Orion door een SLS block I, onbemand in een baan om de maan en terug naar de aarde gestuurd en vliegt daarbij verder dan de Apollo capsules vlogen. [2] De vlucht zal eenentwintig dagen duren. Het nieuwe lichtere hitteschild en de nieuwe lichtgewicht ramen van de capsule mogen zich dan bewijzen, evenals de SLS draagraket. In januari 2016 werd de drukcapsule voor deze vlucht in elkaar gelast. De conische constructie van deze capsule bestaat uit drie plaatdelen in plaats van de zes plaatdelen die voor de EFT-1-capsule werden gebruikt. Het totale aantal lasverbindingen is hierdoor van negentien naar zeven terug gebracht. Hierdoor wordt flink wat gewicht bespaard. Ook is de is de bouw van de eerste SLS-raket in oktober 2015 begonnen.

EM-2[bewerken]

Tijdens de eerste bemande vlucht; EM-2, die voor 2021 staat gepland, wordt er mogelijk een planetoïde gevangen en in een baan om de maan gebracht voor onderzoek. De doelen van EM-2 zijn echter nog niet zeker. NASA waarschuwde in de zomer van 2015 dat het ook zo kan zijn dat door geldgebrek EM-2 moet worden uitgesteld tot 2023 wanneer het congres niet met meer geld komt.

Zie ook[bewerken]

  • Dragon 2 - De gelijktijdig ontwikkelde Dragon 2 waarmee SpaceX voor NASA bemande vluchten naar het ISS zal uitvoeren in het Commercial Crew programma.
  • Boeing Starliner - De gelijktijdig ontwikkelde CST-100 Starliner waarmee Boeing voor NASA bemande vluchten naar het ISS zal uitvoeren in het Commercial Crew programma.