Priesterbroederschap Sint Pius X

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
Priesterbroederschap van Sint Pius X
Fraternitas Sacerdotalis Sancti Pii X
Logo van de Priesterbroederschap van Sint Pius X
Logo van de Priesterbroederschap van Sint Pius X
Basisgegevens
Superior-generaal Bernard Fellay
Motto Latijn Christus vincit! Christus regnat! Christus imperat!
Motto Nederlands Christus overwint, Christus regeert, Christus heerst
Gesticht 1 november 1970 te Fribourg (stad) (Zwitserland)
Stichter Marcel Lefebvre
Website http://www.fsspx.org
Portaal  Portaalicoon   Christendom

De Priesterbroederschap St. Pius X (Fraternitas Sacerdotalis Sancti Pii X, SSPX of FSSPX) is een vereniging van traditionele katholieke priesters en bisschoppen die in gemeenschap leven. De canonieke status van de Priesterbroederschap is deze van een congregatie van pauselijk recht in hoger beroep bij de Heilige Stoel.

De broederschap werd op 1 november 1970 opgericht in de katholieke Kerk (namelijk in het verdwenen bisdom Fribourg in Zwitserland) als reactie op de besluiten van het Tweede Vaticaans Concilie die zij afwijst. Zo verzet de broederschap zich tegen de constitutie over de liturgie Sacrosanctum Concilium, de constitutie Gaudium et Spes (over de Kerk en de wereld), de constitutie Dignitatis Humanae (over de godsdienstvrijheid) en de verklaring over de verhouding tot de niet-Christelijke religies Nostra Ætate.

Marcel Lefebvre[bewerken]

Doordat hun stichter en voorman, aartsbisschop Marcel Lefebvre, op 30 juni 1988, zonder toestemming van Rome, vier priesters van de FSSPX tot bisschoppen consacreerde, ontstond een schisma, hoewel dit door bepaalde kardinalen en specialisten kerkelijk recht betwist wordt. Het door paus Johannes Paulus II op 2 juli 1988 gepubliceerde motu proprio Ecclesia Dei veroordeelde de bisschopswijding als "schismatieke handeling" omwille van het feit dat aartsbisschop Lefebvre zonder pauselijke goedkeuring vier bisschoppen had gewijd en zo, op grond van het kerkelijk recht en dus van rechtswege, geëxcommuniceerd werd. Hetzelfde motu proprio bood wel ruimte om de Tridentijnse ritus ('indultmissen') onder voorwaarden toe te staan. Bij dezelfde gelegenheid stelde de paus een commissie in, naar het motu proprio genoemd Pauselijke Commissie Ecclesia Dei die tot doel had de dialoog met de priesterbroederschap in stand te houden.

FSSPX over de wereld[bewerken]

Volgens haar eigen cijfers,[1] heeft de broederschap (in juli 2014) 589 priesters wonen en werken in 70 verschillende landen, 750 kapellen en kerken, 163 priorijen, 103 religieuze broeders, 186 religieuze zusters, 78 oblaten, 187 seminaristen in zes grootseminaries, 32 pre-seminaristen, meer dan 100 scholen, 7 weeshuizen, 4 karmelietenkloosters en 2 privé-universiteiten.[2]

De broederschap heeft de volgende districten:[3]

District of autonoom huis Priorijen Kapellen Scholen Retraitehuizen
District Afrika 7 23 2
District Azië 6 39 1
District Australië
(met Nieuw-Zeeland)
7 38 4
District Oostenrijk 4 16
District Benelux 3 9 2
District Canada 6 30 3 1
District Frankrijk 44 109 47 4
District Duitsland 13 29 4 1
District Groot Brittannië-Ierland
(met Scandinavië)
7 31 1
District Italië 4 16 1
District Mexico-Guatemala
(met El Salvador)
6 20 2
District Latijns-Amerika 8 41 4
District Zwitserland 10 17 6 1
District Verenigde Staten 20 103 26 3
Autonoom Huis Oost-Europa
(Polen)
4 15 3 1
Autonoom Huis Spanje
(met Portugal)
1 17

Seminaries[bewerken]

SSPX seminarie in Zaitzkofen

Het hoofdseminarie van de FSSPX is in Ecône (Zwitserland), andere seminaries zijn in Flavigny (Frankrijk), Goulburn (Australië), La Reja (Argentinië), Buckingham_County (Verenigde Staten) en Zaitskofen (Duitsland). Het merendeel van de priesters (meer dan 120) zijn gestationeerd in Frankrijk.[4]

Opheffing van de excommunicaties[bewerken]

Begin 2009 hief paus Benedictus XVI de van rechtswege opgelegde excommunicatie van de leden van de broederschap op. Deze opheffing viel samen met een interview dat een van de illegaal gewijde bisschoppen, Richard Williamson, daags daarvoor aan de Zweedse televisie had gegeven. Hierin bagatelliseerde hij de holocaust. De broederschap distantieerde zich van de uitspraken van mgr. Williamson, en de superieur-generaal, mgr. Fellay, bood zijn excuses aan voor de uitspraken van zijn collega-bisschop.[5]

Dialoog[bewerken]

In het Interviewboek Licht der Wereld, dat in 2011 verscheen, toonde paus Benedictus zich bijzonder ongelukkig over deze samenloop van omstandigheden. Niettemin ging de dialoog tussen Rome en de voormannen van de priesterbroederschap door. In de zomer van 2011 legde de toenmalige prefect van de Congregatie voor de Geloofsleer, kardinaal William Levada, een lijst met voorwaarden vast waaraan de priesters van de Broederschap zouden hebben te voldoen, alvorens ze weer in volledige communio met de Kerk van Rome zouden staan. Hij deed dit voorafgaand aan een gesprek met een delegatie van de priesterbroederschap. Een aantal voorwaarden had betrekking op de erkenning van de uitkomsten van het Tweede Vaticaans Concilie, waarbij de verklaringen over de liturgie, de godsdienstvrijheid en de verhouding tot andere religies een belangrijke rol spelen.[bron?] De huidige prefect, kardinaal Gerhard Ludwig Müller, zei op 22 december 2013 dat de leiders van de broederschap, ondanks de opheffing van de excommunicatie door paus Benedictus, nog steeds in sacramenteel schisma met de katholieke Kerk zijn. Dat houdt in dat zij door hun schorsing de sacramenten niet legaal mogen toedienen. Hij gaf aan dat de deur open staat voor de broederschap als ze aan de voorwaarden voldoen die het Vaticaan hen in 2011 oplegde. De broederschap ziet deze voorwaarden echter als onacceptabel, waardoor het zogezegde schisma bleef bestaan.

In 2015 stuurde het Vaticaan mgr. Athanasius Schneider naar twee seminaries van de broederschap in de Verenigde Staten en in Frankrijk. Als afgezant van het Vaticaan zag Schneider geen gewichtige redenen om de broederschap canoniek te erkennen en om de verzoening te realiseren. Als gevolg hiervan verleende paus Franciscus in het kader van het Jaar van Barmhartigheid (2016) aan alle priesters en bisschoppen van de broederschap de volmacht om het sacrament van de biecht geldig af te nemen. Hiervoor mochten geschorste priesters alleen in geval van nood de biecht horen. Paus Franciscus heeft na het einde van het Jaar van Barmhartigheid deze bijzondere jurisdictie voor de biecht blijvend verlengd.

In augustus 2016 bood paus Franciscus volgens mgr. Guido Pozzo, de secretaris van de Pauselijke Commissie Ecclesia Dei, de broederschap een persoonlijke prelatuur aan om de volledige communio met de Kerk te herstellen. Daarbij heeft het Vaticaan bevestigd dat de documenten van het Tweede Vaticaans Concilie niet doctrinair van karakter zijn, en dus door de broederschap niet meer aanvaard hoeven te worden om volledig deel uit te maken van de rooms-katholieke Kerk.

Nederland[bewerken]

In Nederland zijn er vier kapellen en kerken in gebruik, die worden bediend door twee priesters: Koenraad Huysegems en Carlo de Beer. Echter wordt één daarvan door de Duitse tak gebruikt. Deze Limburgse kerk staat natuurlijk gewoon open voor Nederlandse gelovigen, maar de priesters zijn Duitstalig.

Priorij

Deze middeleeuwse kerk uit 1440 werd na het Tweede Vaticaanse Concilie door de plaatselijke parochie verstoten. In 1983 werd ze door de SSPX gekocht en gerestaureerd voor de gelovigen in het zuiden des lands.

Kapellen

Deze in 1961 voltooide kerk van het Apostolisch Genootschap aan de Sumatrastraat aldaar werd in 2012 overgenomen door de Priesterbroederschap. Op 22 september van dat jaar wijdde generaal-overste Bernard Fellay uit Zwitserland de kapel in De Kooi in.

Deze wordt bediend door priesters uit het Duitse district.

Missiekerk

Deze neogotische kerk uit 1877 wordt sinds 2016 aan de SSPX op oneven zondagen te gebruik gesteld. Sinds 1 mei 2016 elke zondag.

De SSPX is in onderhandeling om deze kerk volledig over te nemen en wil er een heiligdom van maken.

België[bewerken]

In België heeft de Broederschap een priorij in Antwerpen, de Kapel van het Allerheiligste Sacrament, met twee priesters (Jozef Verlinden en Matthias De Clercq) en één broeder (René-Maria), een kapel in Gent en in Brussel een priorij (Rue de la Concorde) en een kerk (Sint-Jozefkerk op de Frère-Orbansquare), waar tevens de districtsoverste van heel de Benelux verblijft: E.H. Thierry Legrand.[bron?]

Externe links[bewerken]