Tiny Kox

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Naar navigatie springen Naar zoeken springen
Tiny Kox
Tiny Kox
Algemene informatie
Volledige naam Martinus Josephus Maria Kox
Geboren 6 mei 1953
Functie Lid Eerste Kamer (fractievoorzitter)
Partij SP (1975-heden)
Titulatuur cand.
Politieke functies
1982-1999 Lid gemeenteraad Tilburg
1994-2003 Algemeen secretaris SP
2003-heden Lid Eerste Kamer (fractievzt.)
2007-heden Lid Parlementaire Vergadering van de Raad van Europa
Biografie op Parlement.com
Portaal  Portaalicoon   Politiek
Nederland

Martinus Josephus Maria (Tiny) Kox (Zeelst, 6 mei 1953) is een Nederlands politicus. Namens de Socialistische Partij (SP) is hij lid van de Eerste Kamer der Staten-Generaal en daarin voorzitter van de SP-fractie. Hij is tevens voorzitter van de fractie van Verenigd Europees Links in de Parlementaire Vergadering van de Raad van Europa.[1]

Loopbaan[bewerken | brontekst bewerken]

Start loopbaan[bewerken | brontekst bewerken]

Kox rondde in 1973 zijn economisch-juridische studie af aan de School voor Hoger Economisch en Administratief Onderwijs in Eindhoven. Aansluitend behaalde hij het kandidaatsexamen rechten aan de Katholieke Hogeschool Tilburg, waarna hij die studie stopte. Van 1975 tot 1982 was hij vrijwilliger en aansluitend coördinator van de Tilburgse rechtswinkel. Daarnaast was hij op dat moment al actief lid van de SP.

Partijbestuur en -activiteiten[bewerken | brontekst bewerken]

In 1981 trad Kox in dienst van de partij. Hij was tot 1994 hoofdredacteur van De Tribune, het nieuwsblad van de SP. Vanaf 1981 was hij tevens lid van het dagelijks bestuur van de SP.[2] Bij de gemeenteraadsverkiezingen van 1982 werd hij namens zijn partij gekozen in de gemeenteraad van Tilburg. Tot 1999 was hij raadslid en fractievoorzitter in de Tilburgse raad.

In 1993 werd Kox algemeen secretaris van de SP, een functie vergelijkbaar met de functie van partijvoorzitter in andere partijen. Terwijl partijvoorzitter Jan Marijnissen het gezicht van de partij was en zich richtte op de Tweede Kamerverkiezingen 1994, was Kox de persoon die de dagelijkse gang van zaken in de partij leidde. Marijnissen en Kox leidden in de jaren 1990 de ombouw van de SP van kleine linkse splinter tot een modern-socialistische volkspartij.[3][4] Naast algemeen secretaris was Kox lijsttrekker bij de Europese Parlementsverkiezingen 1994 en campagneleider bij de Tweede Kamerverkiezingen van 1994 tot en met 2003.[5]

Lid Eerste Kamer[bewerken | brontekst bewerken]

Bij de Eerste Kamerverkiezingen 2003 werd Kox gekozen in de Eerste Kamer der Staten-Generaal. Hij trad daarop terug als partijsecretaris en volgde Bob Ruers op als voorzitter van de SP-fractie in de senaat. In 2006 werd hij bij een grote verkiezingswinst van de SP gekozen in de Tweede Kamer. Hij zag echter af van de benoeming en koos ervoor aan te blijven als senator. In de Eerste Kamer richtte hij zich onder andere op het meetbaar terugdringen van kinderarmoede, waarvoor hij verschillende moties indiende.[6] Samen met Egbert Schuurman (ChristenUnie) en Han Noten (PvdA) nam hij in 2011 het initiatief tot het eerste parlementaire onderzoek door de Eerste Kamer, dat resulteerde in het rapport ‘Verbinding verbroken’ (2012) over privatisering en verzelfstandiging van overheidsdiensten.[7]  

In 2020, midden in de corona-pandemie, aanvaardde de Senaat zijn motie die de regering opriep tot structureel betere beloning van zorgwerkers.[8] Eveneens in 2020 zorgde hij voor een unicum toen voor het eerst in 145 jaar een motie van afkeuring werd aangenomen. De motie van Kox betrof het door de regering gevoerde huurbeleid. Negen maanden later besloot de regering alsnog tot de door Kox gevraagde bevriezing van de huren in de sociale sector.[9]

Sinds 2007 maakt Kox deel uit van de delegatie van Tweede en Eerste Kamer naar de Parlementaire Vergadering van de Raad van Europa in Straatsburg en leidt hij daar de fractie van Verenigd Europees Links. Hij maakt uit hoofde van die functie deel uit van de Presidentiële Commissie, het Bureau en de Standing Committee van de assemblee. Hij schreef namens de assemblee onder meer een aantal rapporten over het functioneren van Europa’s oudste en grootste verdragsorganisatie.[10][11][12][13] Kox leidde waarnemingsmissies van de Raad van Europa naar verkiezingen in Bosnië (2010, 2014), Rusland (2011, 2012), Turkije (2015) en Georgië (2020).[14]

In 2011 stemde de assemblee in met zijn voorstel de Palestijnse Wetgevende Raad de status te geven van "partner voor democratie" en een parlementaire delegatie uit Palestina als waarnemer toe te laten tot de vergaderingen van de assemblee.[15]

Op 28 september 2021 is Kox door de UEL-fractie genomineerd als voorzitter van de parlementaire assemblee van de Raad van Europa voor 2022 en 2023, op basis van het rotatie-akkoord uit 2008 tussen de vijf politieke groepen in PACE.

Persoonlijk[bewerken | brontekst bewerken]

Kox is getrouwd en heeft twee zoons.

Externe links[bewerken | brontekst bewerken]

Zie de categorie Tiny Kox van Wikimedia Commons voor mediabestanden over dit onderwerp.