Tiny Kox

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Naar navigatie springen Naar zoeken springen
Tiny Kox
Tiny Kox
Algemene informatie
Volledige naam Martinus Josephus Maria Kox
Geboren 6 mei 1953
Geboorteplaats Zeelst
Functie Lid Eerste Kamer
Sinds 10 juni 2003
Partij SP (1975-heden)
Titulatuur cand.
Politieke functies
1982-1999 Gemeenteraadslid in Tilburg
1994-2003 Algemeen secretaris SP
2003-heden Lid Eerste Kamer
2003-2022 Fractievoorzitter in de Eerste Kamer
2007-heden Lid Parlementaire Vergadering van de Raad van Europa
2022-heden President Parlementaire Vergadering van de Raad van Europa
Biografie op Parlement.com
Portaal  Portaalicoon   Politiek
Nederland

Martinus Josephus Maria (Tiny) Kox (Zeelst, 6 mei 1953) is een Nederlands politicus. Sinds 2003 is hij namens de Socialistische Partij (SP) lid van de Eerste Kamer der Staten-Generaal, tot 2022 was hij tevens fractievoorzitter. Als senator maakt hij sinds 2007 deel uit van de Parlementaire Vergadering van de Raad van Europa. Hij was voorzitter van de fractie van Verenigd Europees Links en is sinds 24 januari 2022 president van de Parlementaire Vergadering.[1][2]

Loopbaan[bewerken | brontekst bewerken]

Start loopbaan[bewerken | brontekst bewerken]

Kox rondde in 1973 zijn economisch-juridische studie af aan de School voor Hoger Economisch en Administratief Onderwijs in Eindhoven. Aansluitend behaalde hij het kandidaatsexamen rechten aan de Katholieke Hogeschool Tilburg, waarna hij die studie stopte. Van 1975 tot 1982 was hij vrijwilliger en aansluitend coördinator van de Tilburgse rechtswinkel. Daarnaast was hij op dat moment al actief lid van de SP.

Partijbestuur en -activiteiten[bewerken | brontekst bewerken]

In 1981 trad Kox in dienst van de partij. Hij was tot 1994 hoofdredacteur van De Tribune, het nieuwsblad van de SP. Vanaf 1981 was hij tevens lid van het dagelijks bestuur van de SP.[3] Bij de gemeenteraadsverkiezingen van 1982 werd hij namens zijn partij gekozen in de gemeenteraad van Tilburg. Tot 1999 was hij raadslid en fractievoorzitter in de Tilburgse raad.

In 1993 werd Kox algemeen secretaris van de SP. Terwijl partijvoorzitter Jan Marijnissen het gezicht van de partij was en zich richtte op de Tweede Kamerverkiezingen 1994, was Kox de persoon die de dagelijkse gang van zaken in de partij leidde. Marijnissen en Kox leidden in de jaren 1990 de ombouw van de SP van kleine linkse splinter tot een modern-socialistische volkspartij.[4][5] Naast algemeen secretaris was Kox lijsttrekker bij de Europese Parlementsverkiezingen 1994 en campagneleider bij de Tweede Kamerverkiezingen van 1994 tot en met 2003.[6]

Lid Eerste Kamer[bewerken | brontekst bewerken]

Bij de Eerste Kamerverkiezingen 2003 werd Kox gekozen in de Eerste Kamer der Staten-Generaal. Hij trad daarop terug als partijsecretaris en volgde Bob Ruers op als voorzitter van de SP-fractie in de senaat. In 2006 werd hij bij een grote verkiezingswinst van de SP onverwacht gekozen in de Tweede Kamer. Hij zag af van de benoeming en koos ervoor aan te blijven als senator. In de Eerste Kamer richtte hij zich onder andere op het meetbaar terugdringen van kinderarmoede, waarvoor hij verschillende moties indiende.[7] Samen met Egbert Schuurman (ChristenUnie) en Han Noten (PvdA) nam hij in 2011 het initiatief tot het eerste parlementaire onderzoek door de Eerste Kamer, dat resulteerde in het rapport ‘Verbinding verbroken?’ (2012) over privatisering en verzelfstandiging van overheidsdiensten.[8]

In 2020, midden in de corona-pandemie, aanvaardde de Senaat zijn motie die de regering opriep tot structureel betere beloning van zorgwerkers.[9] Eveneens in 2020 zorgde hij voor een unicum toen voor het eerst in 145 jaar een motie van afkeuring werd aangenomen. De motie van Kox betrof het door de regering gevoerde huurbeleid. Negen maanden later besloot de regering alsnog tot de door Kox gevraagde bevriezing van de huren in de sociale sector.[10]

Raad van Europa[bewerken | brontekst bewerken]

Sinds 2007 maakt Kox deel uit van de delegatie van Tweede en Eerste Kamer naar de Parlementaire Vergadering van de Raad van Europa in Straatsburg. Hij was fractieleider van Verenigd Europees Links en maakte uit hoofde van die functie deel uit van de Presidentiële Commissie, het Bureau en de Standing Committee van de assemblee. Hij schreef namens de assemblee onder meer een aantal rapporten over het functioneren van Europa's oudste en grootste verdragsorganisatie.[11][12][13][14] Kox leidde waarnemingsmissies van de Raad van Europa naar verkiezingen in Bosnië (2010, 2014), Rusland (2011, 2012), Turkije (2015) en Georgië (2020).[15]

In 2011 stemde de assemblee in met zijn voorstel de Palestijnse Wetgevende Raad de status te geven van "partner voor democratie" en een parlementaire delegatie uit Palestina als waarnemer toe te laten tot de vergaderingen van de assemblee.[16]

In januari 2022 werd Kox verkozen tot voorzitter van de Parlementaire Vergadering van de Raad van Europa; hij kreeg 164 stemmen. De andere kandidaat, de Oekraiense Maria Mezentseva, 80. Zijn verkiezing vloeide mede voort uit het rotatie-convenant uit 2008 tussen de vijf politieke groepen in PACE, waarbij de fracties om de beurt de voorzitter van de assemblee leveren.[17] Kox zal de functie een jaar lang uitoefenen, met eventueel een verlenging van een jaar.

Direct na zijn aantreden werd hij geconfronteerd met de Russische inval in Oekraïne. Als president riep hij de vergaderingen van Raad van Ministers en Parlementaire Assemblee uit, op basis waarvan Rusland eerst werd geschorst en vervolgens uit de Raad van Europa werd gezet.[18] Volgens Kox had Rusland door Oekraïne binnen te vallen de 'rode lijn' overschreden van Europa's oudste en breedste verdragsorganisatie, opgericht in de nasleep van de Tweede Wereldoorlog om de vrede te bewaren en te beschermen door middel van vreedzame samenwerking op basis van respect voor de rechtsstaat, mensenrechten en democratie.[19] Kort daarna werd hij door de voorzitter van de Verkohvna Rada naar Oekraïne uitgenodigd en was een van de eerste leiders van internationale organisaties die Oekraïne bezochten.[20]

In een speech in 2022 betoogde hij dat de Russische unilaterale agressie de dringende noodzaak onderstreept om een nieuwe top van staatshoofden en regeringsleiders te organiseren om het effectieve multilateralisme in Europa te herstellen en te versterken, waarbij de Raad van Europa een zeer relevante rol moet spelen. Deze bijeenkomst is in voorbereiding.[21]

In september 2022 werden vermoedelijke inlichtingenrapporten van een Russische diplomaat gepubliceerd. Hij omschreef Kox als zijn 'contact' in de assemblee. Ook zou hij reeds in 2017 Kox' kandidatuur voor het presidentschap van de assemblee als eerste hebben geopperd. De authenticiteit van de rapporten kan niet worden vastgesteld. De diplomaat en Kox ontkenden.[22]

Persoonlijk[bewerken | brontekst bewerken]

Kox is getrouwd en heeft twee zoons.

Externe links[bewerken | brontekst bewerken]

Zie de categorie Tiny Kox van Wikimedia Commons voor mediabestanden over dit onderwerp.