Straatsburg

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
Straatsburg
Strasbourg
Gemeente in Frankrijk Vlag van Frankrijk
Flag of Strasbourg.svg Blason Strasbourg.svg
Straatsburg
Straatsburg
Situering
Regio Elzas
Departement Bas-Rhin 67
Arrondissement Strasbourg
Kanton Strasbourg-1, 2, 3, 4, 5 en 6
Coördinaten 48° 35′ NB, 7° 45′ OL
Algemeen
Oppervlakte 78,3 km²
Inwoners (1 jan. 2011) 272.222 (3.476,7 inw/km²)
Hoogte 132 - 151 m
Burgemeester Roland Ries
Overig
Postcode 67000
INSEE-code 67482
Website www.strasbourg.fr
Portaal  Portaalicoon   Frankrijk
de Kathedraal, voor de Ill
la Petite France
voorgevel van de Kathedraal
Deze voetgangersbrug over de Rijn verbindt Straatsburg sinds 2004 met het Duitse Kehl
Zicht op Straatsburg omstreeks 1493
Titelblad: Relation Aller Fürnemmen und gedenckwürdigen Historien

Straatsburg, Frans: Strasbourg, Duits: Straßburg, is de hoofdstad van de regio Elzas in het noordoosten van Frankrijk. De stad ligt aan de Rijn, aan de overkant van de Rijn ligt Duitsland. Toch is voor de stad de rivier de Ill net zo belangrijk, omdat het centrum tussen twee armen van de Ill ligt. De afgelopen 200 jaar is Straatsburg als gevolg van verschillende oorlogen herhaaldelijk van Franse in Duitse handen overgegaan en omgekeerd. Onder deze oorlogen heeft de stad geleden. In Straatsburg wordt Frans gesproken.

Straatsburg is bekend, omdat de zetel van de Raad van Europa en het Europees Hof voor de Rechten van de Mens er zijn gevestigd. Samen met Brussel is het ook de zetel van het Europees Parlement. Het is een universiteitsstad.

Het oudste deel van Straatsburg, la Petite France, bevindt zich op de plaats waar de Ill zich om het centrum in tweeën splitst. Het is het meest toeristische deel van de stad. Het bekendste gebouw in het centrum is de kathedraal, met één toren. Het bekendste plein is de Place Kléber, genoemd naar Jean-Baptiste Kléber, een generaal tijdens de Franse revolutionaire oorlogen. Straatsburg is bekend om het grote aantal huizen, dat in vakwerk is gebouwd.

De stad zelf telt ongeveer 272.000 inwoners. De agglomeratie rond Straatsburg telde 1.145.000 inwoners in 2007, daarvan 761.042 in 2010 in Frankrijk. Het is een centrum van de motor-, voedsel-, textiel- en machinebouwnijverheid.

Geschiedenis[bewerken]

Het gebied van Straatsburg werd in de tijd van zijn eerste bewoning meervoudig door rivierarmen van de Rijn, Ill en Bruche, Breusch, doorsneden. Evenals de Triboken, hadden reeds de eerder door hen ca. 50 v.Chr. verdrongen Kelten zich vanwege de rijke jacht en visvangst in deze delta gevestigd. Voor de Romeinen bood de ligging van dit vissersdorp, evenals de eenvoudige Rijnovergang ter plaatse uitstekende condities voor het aanleggen van een legerplaats.

Onder de Romeinse keizer Augustus werd in 12 v.Chr. Argentoratum, zilverberg, gesticht. Aanvankelijk was het een militair kamp van het Achtste Legioen nabij de Romeins-Germaanse grens, de limes, die in dit gebied door de Rijn werd aangelegd. Mettertijd ontstond ten westen van het kamp een burgernederzetting, een canabae. Door de uitbreiding van het Romeinse Rijk verschoof de grens naar het oosten en kon Argentoratum een belangrijke havenstad aan de Rijn worden. Deze uitbreiding was van tijdelijke aard, reeds in 357 na Chr. werd ook de Rijngrens bedreigd. In dat jaar hield Julianus Apostata deze grens voorlopig nog in stand door zijn overwinning in de slag van Argentoratum op de zeven stamhoofden der Alemannen. Maar na een halve eeuw werd de Elzas definitief door deze Germaanse Volksstam in bezit genomen. De oorspronkelijk Keltische bewoners, evenals de Romeinen, werden daarbij verdreven of pasten zich aan. Bij de inval van de Hunnen onder Attila in het voorjaar van 451 werd de Romeinse stad verwoest.

Op de plaats van de oude Romeinse vesting, herrees de Frankisch – Allemanische stad met de naam Straatsburg, in documenten verlatijnst tot Strateburgum, "vesting bij de straat". Sedert de 4e eeuw n.Chr. was de stad bisschopszetel. In 496 werd de stad bij het Frankische Rijk ingelijfd. In 842 wordt de Straatsburgse Eed tussen Lodewijk de Duitser en Karel de Kale afgelegd. Het document dat zowel in het Oudfrans als in het Oudhoogduits werd opgesteld is daarmee de eerste oorkonde, die in "volkstaal" werd opgesteld. Het is daarmee tevens de eerste schriftelijke uiting van de Franse taal én het eerste document dat van de verdeling van het Frankische Rijk in een Romaans- en Germaanstalig gebied getuigt. Door het Verdrag van Meerssen wordt Straatsburg in 870 Oost-Frankisch en daarmee als onderdeel van het hertogdom Zwaben opgenomen in het latere Heilige Roomse Rijk. In 982 slagen de bisschoppen erin de stad uit het hertogdom los te weken en onder de heerschappij van het bisdom te brengen. In 1015 wordt er een basiliek in romaanse stijl gebouwd, die de bisschoppelijke macht symboliseert.

Van bisschopsstad tot burgerstad[bewerken]

In de middeleeuwen groeide Straatsburg uit tot een belangrijk economisch centrum. De overwinning van de burgers van Straatsburg op bisschop Walter von Geroldseck in 1262 in de slag van Hausbergen bezegelde de onafhankelijkheid van de stad en gaf haar de status van vrije rijksstad onder gezag van de Duitse keizer. De burgers organiseerden zich in eigen bestuursorganen en eigen rechtspraak. De stad werd lid van de Rheinische Städtebund, een samenwerkingsverband van de belangrijkste Rijnsteden. Straatsburg groeide uit tot een geestelijk centrum van christelijke scholastiek en later van humanisme.

Om op de drassige grond te kunnen bouwen waren duizenden houten palen nodig. De stenen huizen werden daarop gebouwd.[1]

Pest en de vervolging van de Joden[bewerken]

Nog voordat de Zwarte Dood, de verwoestende Europese Pestepidemie van 1347 tot 1351, de Stad bereikte, vond op 14 februari 1349 één van de eerste en grootste pogroms van de middeleeuwen in Straatsburg plaats. In de loop van dit zogenaamde Valentinstagmassaker, bloedbad op Valentijnsdag, werden volgens de historische overleveringen 2.000 tot 3.000 joden uit Straatsburg in het openbaar op de brandstapel verbrand. De andere joden werden uit de stad verbannen. Daarna was het joden tot het eind van de 18e eeuw, op straffe van de dood, verboden om zich ‘s avonds na 10 uur binnen de stadsmuren te bevinden. Verder diende iedere jood , in de periode dat hij wel in de stad mocht verblijven, voor ieder paard dat hij in de stad bracht of bereed een bijzondere belasting: het Pflastergeld, straattol, te betalen. Het tijdstip waarop de joden de stad via de Rue de Juifs/Judengasse, de Jodenstraat, moesten hebben verlaten werd door een hoornsignaal van een gemeentelijke heraut aangegeven. Ter herinnering aan deze stedelijke dwang klinkt nog steeds iedere avond om 22 uur de Jodenklok van de kathedraal.

Kathedraal[bewerken]

De kathedraal van Straatsburg, Frans: Cathédrale Notre-Dame de Strasbourg, meestal alleen la Cathédrale, oorspronkelijk een kloostervestiging en daarom: Straatsburger Munsterkerk, Duits: Strassburger Münster, werd in 1439 voltooid. Met een toren van 142 m hoog was het het hoogste gebouw ter wereld. Als bouwmeesters van de voorgevel worden vermeld: Erwin von Steinbach, Ulrich von Ensingen en Johann Hültz. De tweede toren werd niet meer gebouwd vanwege de modderige ondergrond, met een tweede toren zou het gebouw te zwaar zijn geworden.

Reformatie en drukpers in Straatsburg - 30 jaar oorlog[bewerken]

Johannes Gutenberg, de uitvinder van de boekdrukkunst, heeft een tijd in Straatsburg gewerkt, rond het jaar 1440.

Vanaf 1482 kent de stad een standenbestuur.

In de 16e eeuw beleefde Straatsburg zijn bloeiperiode als vrije rijksstad. Tijdens de Reformatie koos Straatsburg de lutherse kant, maar op de Rijksdag van Augsburg sluit de stad zich niet aan bij de orthodox lutherse Confessio Augustana, maar legt ze, samen met de steden Memmingen, Konstanz en Lindau, een eigen belijdenis af, de zogenaamde Tetrapolitana, opgesteld door de theologen Martin Bucer en Capito.

In 1605 begint de Straatsburgse drukker en boekhandelaar Johann Carolus zijn tot dan toe handgeschreven nieuwsverzamelingen in druk uit te geven. Het nieuwsblad, dat onder de titel Relation Aller Fürnemmen und gedenckwürdigen Historien verschijnt, geldt als de allereerste gedrukte krant.

Bij de Vrede van Westfalen in 1648 verkrijgt de Franse koning het beschermheerschap over een aantal Elzasser rijkssteden, steden die rechtstreeks onder het gezag van de Duitse keizer stonden. Straatsburg blijft echter een vrije rijksstad, die desondanks in september 1681 door Franse troepen wordt bezet. In 1697 wordt Straatsburg ten gevolge van de Vrede van Rijswijk bij Frankrijk ingelijfd. De stad, haar taal en haar cultuur blijven Duits, hoewel protestanten geen toegang tot belangrijke overheidsbetrekkingen kunnen krijgen en de munsterkerk als kathedraal weer rooms-katholiek wordt ingewijd. Overigens wordt het protestantisme getolereerd en niet verboden, zoals sinds 1685 elders in Frankrijk. De universiteit blijft in protestantse handen en behoudt haar aantrekkingskracht op de studerende jeugd uit het zuiden van Duitsland, maar krijgt ook concurrentie van een Jezuïetenacademie die door de Franse koning wordt gesubsidieerd. Het bij de Vrede van Rijswijk door Frankrijk ingelijfde Elzas blijft binnen Frankrijk een autonome provincie en maakt geen deel uit van het Franse belasting- en tolgebied. De douanegrens blijft, zoals ook daarvoor, over de kam van de Vogezen lopen.

In 1770 en 1771 studeert de bekendste Duitse dichter, Johann Wolfgang von Goethe, aan de Universiteit van Straatsburg. De stad is dan één van de centra van de Duitse literaire Sturm und Drang-beweging, en dichters als Jakob Michael Reinhold Lenz en Johann Gottfried von Herder studeren er enige tijd.

Integraal deel van de Franse republiek[bewerken]

Tijdens de Franse Revolutie op 25 april 1792 componeert Claude Joseph Rouget de Lisle in Straatsburg op een diner georganiseerd door burgemeester Frédéric de Dietrich, het nieuwe Franse volkslied, de Marseillaise. Symbolisch wordt daarmee de stad deel van de moderne Franse geschiedenis. De universiteit wordt in dit jaar door het revolutionaire bewind opgeheven als on-Frans en conservatief instituut. Als Duitsland na het herstel van de oude orde in de greep van de reactie raakt, zullen Duitse revolutionairen hun toevlucht zoeken in Straatsburg en Parijs, zoals de nog steeds bekende Georg Büchner. De ontwikkelde stadsburgerij zoekt overigens steeds meer aansluiting bij de Franse burgerlijke middenklasse en langzamerhand marginaliseert het Duits als tweede taal in het bestuur, de rechtspraak en de scholen.

Hereniging met Duitsland, 1870-1918[bewerken]

Tijdens de Frans-Duitse Oorlog werd Straatsburg door de Duitsers belegerd. Zware bombardementren zijn vooral gericht op de vestingwerken rondom de stad, maar daarbij worden ook veel woningen getroffen. Een tiende deel van de bevolking (8.000) wordt daardoor dakloos en 300 burgers verliezen het leven. Nadat de Franse legers bij Sedan zijn verslagen wordt het beleg afgebroken en geeft de stad zich op 27 september 1870 over aan de Badische troepen onder leiding van generaal von Werder. Bij de daarop volgende Vrede van Frankfurt tussen Frankrijk en Duitsland in 1871 werd Elzas-Lotharingen ingelijfd bij het nieuw gestichte Duitse Keizerrijk, dat zich beschouwde als de opvolger van het vroegere Duitse Rijk. Straatsburg werd de hoofdstad van het rijksland Elzas-Lotharingen, Reichsland Elsass-Lothringen. Het duurde tot 1911, voordat dit rijksland dezelfde status als de andere staten binnen het Duitse Keizerrijk kreeg.

Vele Fransgezinden verlaten na 1870 stad en land en de achterblijvers aanvaarden lijdzaam de nieuwe situatie. De moderne bureaucratisering en industrialisatie brengt vele Duitsers, ambtenaren zowel als arbeiders, hierheen en vooral de laatsten vermengen zich met de autochtone bevolking. Vanaf 1870 verdrievoudigt het aantal inwoners zich tot 150.000. Verkrotte woonwijken in de binnenstad worden afgebroken en nieuwe daaromheen aangelegd. De twee grote lanen, boulevards rond de oude stad, zoals toen aangelegd, bestaan nog steeds. Het stadsdeel dat toen werd gebouwd staat er nog en heeft de Duitse naam la Neustadt.[2] De universiteit, door de Franse regering opgeheven, wordt in 1872 heropgericht onder beschermheerschap van de Duitse Keizer als Kaiser-Wilhelm-Universität met een staf gerekruteerd uit befaamde hoogleraren uit het Duitse Rijk. De in de oorlog door Duitse bombardementen verwoeste bibliotheek wordt gecompenseerd met boekenschenkingen uit Duitse archieven en bibliotheekbestanden. Ook de studenten komen in meerderheid van de andere zijde van de Rijn, hoewel in de loop der tijd het aantal studenten uit de Elzas groeit naarmate de Duitse wetenschap aan prestige toeneemt. Van deze studenten is de latere Nobelprijswinnaar Albert Schweitzer een voorbeeld.

Met Metz en Keulen wordt Straatsburg na 1871 als een van de belangrijkste Duitse vestingen in het westen versterkt, terwijl in de omgeving op strategische plaatsen forten verrijzen. Inmiddels hebben de meeste Straatsburgers zich bij de annexatie neergelegd, getuige de grote meerderheid die sinds 1890 niet langer op de pro-Franse autonomistenpartij maar op die van de Duitse sociaaldemocraten zijn stem uitbrengt. Een derde deel van de bevolking wordt aan het begin van de 20ste eeuw gevormd door immigranten van de overzijde van de Rijn, arbeiders maar ook ambtelijke staven en regimentsmilitairen. Waarschijnlijk aanvaardde toen de meerderheid van de bevolking het Duitse gezag en staatsburgerschap. Dat was een reden waarom Duitsland bij het Verdrag van Versailles, in 1919, zonder een referendum Elzas-Lotharingen en dus ook de stad weer aan Frankrijk moest afstaan. Aansluitend worden dan enkele tienduizenden Straatsburgers het land uitgewezen op grond van het feit dat zij of hun ouders in Duitsland zijn geboren. Daaronder behoorden ook de Duitse universiteitsprofessoren die werden vervangen door Fransen. De universiteitsbibliotheek bleef achter.[2]

Hereniging met Frankrijk, 1918-1940[bewerken]

Na de Eerste Wereldoorlog moet Duitsland de stad bij de Verdrag van Versailles in 1919 weer aan Frankrijk afstaan. Overeenkomstig de 14 voorstellen van de Amerikaanse president Wilson vindt er in Elzas-Lotharingen geen referendum plaats. Dit had de Franse regering bedongen omdat zij niet zeker was van de uitslag van zo'n referendum en omdat zij geen openbare twijfel duldde aan de onweerlegbare Franse identiteit van de Elzassers. De straatnamen, ook die van Straatsburg, werden verfranst op een rigoureuze wijze, zodat zelfs de naar een vroegere burgemeester Fischer genoemde straat een Rue des Pêcheurs werd. De integratie in het nieuwe Frankrijk, begint met een algeheel verbod op het gebruik van de Duitse taal in onderwijs en bestuur. Parijs verklaart tweetaligheid tot het verleden en stelt een Franse eentaligheid verplicht. Omdat de grote meerderheid van de bevolking het Frans niet beheerst, verloopt dat niet zonder communicatieproblemen. De onwil van Parijs om daaraan tegemoet te komen uit zich in een breed gedragen autonomistische beweging, die minder pro-Duits als wel regionalistisch is. Voor het centralistische denken in Parijs maakt dat echter geen verschil en verschillende autonomisten komen voor het gerecht en worden veroordeeld wegens landverraad. Dat werkt weer averechts en bevordert bij een minderheid van de Elzassers Duitse sympathieën. De opkomst van het nationaal-socialisme in Duitsland vindt dan ook weerklank bij een overigens klein deel van de Elzassers.

Tweede Wereldoorlog, 1940-1945[bewerken]

Na de Duitse inval in Polen op 1 september 1939 en de Frans-Britse oorlogsverklaring tegen het Duitse Rijk op 3 september 1939 werd de stad, net als andere grenssteden en -dorpen, ontruimd in het vooruitzicht van een inval in Frankrijk. Tussen september 1939 en juli 1940 vertrokken 100.000 Straatsburgers uit hun stad naar vooral de Dordogne en de stad Limoges. De gemeenteraad vergaderde voorlopig in Périgueux. De Universiteit van Straatsburg werd overgeheveld naar Clermont-Ferrand. In juni 1940 bezetten Duitse troepen Straatsburg en werd Elzas-Lotharingen ingelijfd bij het Groot-Duitse Rijk. In de jaren 1940-1945 werden de Elzassers als Duitse staatsburgers beschouwd en voor de dienstplicht in de Wehrmacht opgeroepen. Velen van hen vluchtten naar Frans gebied om daar onder te duiken, maar de meesten moesten naar het front.

Onder het nazi-regime konden Duitsgezinde Elzassers, die vóór 1939 naar Duitsland waren uitgeweken, terugkeren. Fransgezinde Straatsburgers werden uitgewezen en hun bezittingen werden onteigend. Franse nationale monumenten van Marseillaise, Cléber, Jeanne d'Arc en Kellermann werden gesloopt en vervangen door Duitse, soms hersteld omdat er een aantal op hun beurt eerder in 1919 waren gesloopt. De Franse straatnamen kregen hun Duitse naam van vóór 1919 weer terug. Het openbare gebruik van het Frans werd verboden en ook in het onderwijs mocht alleen nog het Duits worden gebruikt. De synagoge werd in 1940 in brand gestoken en in 1941 gesloopt. Bij het naderen van de bevrijders werd op 11 augustus en 25 september 1944 Straatsburg door de geallieerden gebombardeerd.[2]

Definitief Frans na 1945[bewerken]

De Franse bevrijdingstroepen stonden onder het bevel van generaal Jean de Lattre de Tassigny. Na de Tweede Wereldoorlog zette burgemeester Pierre Pflimlin zich in voor de verzoening met Duitsland en werd Straatsburg een symbool van de vriendschapsbanden tussen de twee landen en de Europese samenwerking. De officiële en strikte Franstaligheid werd overigens hersteld en niet door een Frans-Duitse tweetaligheid vervangen. Sinds 1948 is Straatsburg de zetel van de Raad van Europa en daarmee is, niet officieel maar in de praktijk, het Engels de tweede taal geworden. Het Elzasser stadsdialect wordt nog maar door een afnemende minderheid gesproken.

Bezienswaardigheden en architectuur[bewerken]

Het Palais des Rohan, waarin het Musée des Beaux-Arts is gehuisvest.

De historische stadskern, het Grande Île tussen de twee armen van de rivier de Ill, is goed bewaard gebleven en in 1988 door de UNESCO tot werelderfgoed verklaard. De romaans-gotische kathedraal, Cathédrale Notre-Dame de Strasbourg, in de Duitse tijd Strassburger Münster, gebouwd tussen 1176 en 1439 en in 1547 voorzien van haar beroemde astronomisch uurwerk, is het bekendste, en het grootste, gebouw van de stad. Het plein voor de kathedraal wordt beheerst door de façade van de kathedraal en is omringd door talloze ambachtsliedenhuizen in Alemannisch-Zuid-Duitse stijl met soms vier tot vijf verdiepingen. Kenmerkend zijn de steile daken die ook nog enkele verdiepingen herbergen. Het bekende Maison Kammerzell, vroeger: Haus Kammerzell, met zijn rijke versieringen staat aan de noordkant van het plein.

Op het punt waar de Ill zich in het zuidwesten splitst in vier kanalen, die door en om de oude stad voeren, bevinden zicht de Ponts Couverts, de overdekte bruggen. De eerste constructie dateert uit de 12e eeuw en diende als verdedigingswerk tegen vijanden, die de stad per rivier wilden innemen. Later is de huidige constructie van overdekte bruggen ontstaan, de overdekking diende ervoor het kruit tegen de regen te beschermen. Hier tegenaan ligt het oudste deel van de stad, La Petite France, de zogenaamde Looiersbuurt, Duits: Gerberviertel. Veel huizen zijn er in vakwerk gebouwd en de straten zijn er smal. Van hier is Straatsburg door de eeuwen heen uitgebouwd.

De Temple neuf in de historische stadskern is als Neue Kirche in 1908 gebouwd en geldt na 1918 als de grootste protestantse kerk in Frankrijk. Andere bekende gebouwen uit het tijdperk van de Duitse keizer zijn het spoorwegstation en het hoofdgebouw van de Universiteit van Straatsburg.

De Synagogue de la Paix, de Vredesynagoge, verving in 1958 de oude synagoge, die aan het begin van de Tweede Wereldoorlog was verwoest.

Musea[bewerken]

  • Het Musée des Beaux-Arts, Museum van Schone Kunsten, stelt schilderijen ten toon van oude meesters, maar ook van Gustav Klimt.
  • Het Musée d'Alsace toont de volkskunst en ambachten van de Elzas.
  • Het Musée de l'Art moderne et contemporain, Museum van Moderne en Hedendaagse Kunst, met het kenmerkende paardenstandbeeld op het dak, is één van de bekendste Europese musea in zijn soort.
  • Het Centre Tomi Ungerer toont de tekenkunst en het grafisch werk van de internationaal bekende kunstenaar uit de Elzas. Speelgoed, foto's en het familiearchief maken deel uit van de tentoonstelling.
  • Le Vaisseau, Het Schip, geopend in 2005, is een centrum voor wetenschap en technologie voor kinderen en jongeren tussen drie en vijftien jaar.

Theater en muziek[bewerken]

  • Het Opéra national du Rhin beschikt over zijn eigen ballet en orkest, het Orchestre Philharmonique de Strasbourg.
  • Het Théâtre de la Choucrouterie is het cabaret van Roger Siffer, dat sinds 1984 bestaat en in het gebouw van een oude zuurkoolfabriek is gevestigd. Die voorstellingen worden in twee zalen in het Frans en Elzassisch opgevoerd.
  • Het Zénith, een Frans soort concertzaal, van Straatsburg is de grootste in zijn soort en biedt plaats aan meer dan 12.000 toeschouwers.

Europese hoofdstad[bewerken]

Het Palais de l'Europe, zetel van de Raad van Europa

Dankzij de tweetalige geschiedenis is Straatsburg bij uitstek geschikt als een van de Europese 'hoofdsteden'. Straatsburg is de zetel van de Raad van Europa, het Europees Hof voor de Rechten van de Mens en samen met Brussel het maandelijkse Europees Parlement.

In Straatsburg zijn ook een aantal Europese instellingen gehuisvest, zoals het hoofdcommando van Eurokorps, het rekencentrum van Europol en het Europees Directoraat voor de Kwaliteit van Geneesmiddelen. Het is ook de vestigingsplaats van de tweetalige Frans-Duitse culturele televisiezender ARTE.

Hoger onderwijs en bibliotheken[bewerken]

De Universiteit van Straatsburg is ook de zetel van de École nationale d'administration, een Franse hogeschool waar veel Franse hoge ambtenaren worden opgeleid. De wortels van de universiteit gaan terug naar het jaar 1538, toen Jakob Sturm von Sturmeck, later Jacques Sturm genoemd, het protestantse gymnasium stichtte. In 1556 kreeg het de status van academie, in 1621 die van universiteit en in 1631 werd het een koninklijke universiteit. Tijdens de Franse Revolutie werd de universiteit gesloten, omdat de ideeën van de docenten niet aansloten bij het verlichte en revolutionaire Franse wetenschapsdenken. Pas in 1870 werd ze door de Duitse keizer als Kaiser-Wilhelm-Universität heropend.

In 1918 werd vrijwel de gehele universitaire staf weggestuurd en een nieuwe geïnstalleerd. Het Frans verving het Duits als voertaal.

In de Tweede Wereldoorlog werd de universiteit naar Clermont-Ferrand verplaatst en bleef daar tot 1945. De Duitse bezetters noemden de universiteit in Straatsburg Reichsuniversität Strassburg. Maar weinig studenten konden zich inschrijven, omdat jonge dienstplichtigen naar het oorlogsfront werden gestuurd. Terwijl sommige Franse professoren van de universiteit van Straatsburg, voor zover niet gevlucht, werden gedwongen in het belang van de oorlogstechnologie in concentratiekampen te werken, ging een nieuwe Duitse onderzoekstaf in hun plaats aan het werk met een deeltjesversneller. Die werd na 1945 door de Fransen vergenomen.

Samen met de universiteiten van Bazel, Freiburg im Breisgau, Karlsruhe en Mulhouse is de Universiteit van Straatsburg lid van de Europese confederatie van universiteiten aan de Bovenrijn EUCOR. Ze beschikt wegens het bijzondere godsdienstige statuut dat de Elzas na de inlijving bij Frankrijk werd toegekend, over twee godsdienstige faculteiten: rooms-katholiek en protestant, die door de staat worden gesubsidieerd. Sinds de jaren 1970 is de universiteit verdeeld in drie instellingen: Université Louis Pasteur: Strasbourg I, Université Marc Bloch: Strasbourg II en Université Robert Schuman: Strasbourg III.

De Médiathèque André-Malraux in het stadsdeel Rivetoile is een grote openbare bibliotheek. Het is een oud magazijngebouw aan de haven van Straatsburg. Dit deel van de haven wordt niet meer gebruikt, alleen twee oude hijskranen herinneren nog aan de oude functie van het gebied.

Vervoer[bewerken]

Tram in Straatsburg

Het openbaar vervoer in Straatsburg is uitbesteed aan CTS, een dochteronderneming van Transdev. Sinds 1994 maakt een tram deel uit van het openbare vervoer in de stad.

Op 10 juni 2007 is er een lijn van de TGV geopend, die Straatsburg met Parijs verbindt. Sommige TGV's rijden verder en bereiken Karlsruhe, Stuttgart en München. De Jean Monnet is een Europese internationale trein voor de verbinding van Brussel naar Bazel. In de Elzas ligt een uitgebreid TER spoornet van regionale treinen, waarvan sommige met 200 km/uur rijden, TER 200. Voor de verbinding naar Offenburg in Duitsland rijden er treinen van de OSB, Ostenau-S-Bahn GMBH.

In de gemeente liggen de spoorwegstations Strasbourg-Ville, Strasbourg Krimmeri-Meinau en Strasbourg-Roethig.

De snelweg A4 verbindt Straatsburg met Metz en Parijs.

Straatsburg beschikt over een internationale luchthaven in Entzheim, op ongeveer 20 km ten zuidwesten van de stad.

De stad beschikt over een haven voor scheepvaart over de Rijn. Die is tegenwoordig veel minder belangrijk voor de stad, dan dat die vroeger is geweest. Behalve de Rijn en de Ill, die langs en door Straatsburg komen, komen het Rijn-Rhône- en het Rijn-Marne-kanaal in Straatsburg uit. Evenwijdig aan de Bruche, die in Straatsburg in de Ill uitmondt, gaat het Canal de la Bruche. Langs de drie kanalen liggen goede fietspaden.

Geboren in Straatsburg[bewerken]

Stedenbanden[bewerken]

Straatsburg heeft een stedenband met:

Verder heeft Straatsburg ook een samenwerkingsverband met:

De rivier de Ill in Straatsburg

Demografie[bewerken]

Onderstaande figuur toont het verloop van het inwonertal van Straatsburg, bron: INSEE-tellingen.

Grafiek inwonertal gemeente

Externe links[bewerken]

Bronnen, noten en/of referenties
  1. Stadsmuseum Straatsburg, september 2014
  2. a b c Stadsmuseum Straatsburg, september 2013
  3. (fr) www.strasbourg.eu. "Boston / États-Unis".
  4. (fr) www.strasbourg.eu. "Dresde / Allemagne".
  5. (fr) www.strasbourg.eu. "Leicester / Royaume-Uni".
  6. (fr) www.strasbourg.eu. "Stuttgart / Allemagne".
  7. (fr) www.strasbourg.eu. "Ramat Gan / Israël".