Eddy Merckx

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
Zie het artikel Dit artikel gaat over de wielrenner Eddy Merckx. Zie Eddy Merckx (biljarter) voor de gelijknamige biljarter en Eddy Merckx (metrostation) voor het metrostation in Brussel.
Eddy Merckx
Eddy Merckx in 1973 rijdend voor Molteni
Eddy Merckx in 1973 rijdend voor Molteni
Persoonlijke informatie
Bijnaam De kannibaal, De zwarte van Tervuren, De Tamburlaine van de pedalen, De beul van de fiets, De Beethoven van de ronde
Geboortedatum 17 juni 1945
Geboorteplaats Meensel-Kiezegem, België
Nationaliteit Vlag van België België
Sportieve informatie
Huidige ploeg Gestopt
Discipline Weg en Baan
Specialisatie Allrounder
Ploegen
1965
1966–1967
1968–1970
1971–1976
1977
1978
Solo-Superia
Peugeot-BP
Faema
Molteni
Fiat France
C&A
Beste prestaties (top-20)
Milaan-San Remo 1e (1966, 1967, 1969, 1971, 1972, 1975, 1976)
Ronde van Vlaanderen 1e (1969, 1975)
Parijs-Roubaix 1e (1968, 1970, 1973)
Amstel Gold Race 1e (1973, 1975)
Luik-Bastenaken-Luik 1e (1969, 1971 t/m 1973, 1975)
Ronde van Lombardije 1e (1971, 1972)
Ronde van Italië 1e (1968, 1970, 1972 t/m 1974)
23 etappezeges
Ronde van Frankrijk 1e (1969 t/m 1972, 1974)
34 etappezeges
Ronde van Spanje 1e (1973)
7 etappezeges
WK 1e (1967, 1971, 1974)
Portaal  Portaalicoon   Wielersport
Eddy Merckx op het WK 1966

Edouard Louis Joseph (Eddy) baron Merckx (Meensel-Kiezegem, 17 juni 1945) is een voormalig Belgisch wielrenner. Hij was actief van 1961 tot 1978. Na die tijd richtte hij een fietsenbedrijf op genaamd Eddy Merckx. Hij staat met 525 gewonnen wedstrijden in de wielersportjournalistiek als de beste wielrenner aller tijden te boek. Het Franse tijdschrift Vélo betitelde hem in 2000 als "de grootste ooit in het wielrennen"[1]. Hij won de Tour de France en de Giro d'Italia vijf keer, won alle klassiekers behalve Parijs-Tours, hij won de Vuelta a España en als professional én als amateur het wereldkampioenschap, en brak het werelduurrecord. In 2011 kreeg hij een eredoctoraat aan de Vrije Universiteit Brussel.[2]

Biografie[bewerken]

Jeugd en wielercarrière[bewerken]

Eddy Merckx is de oudste zoon van Jules Merckx en Jenny Pittomvils. Hij groeide op in Sint-Pieters-Woluwe waar zijn ouders een kruidenierswinkel uitbaatten.

Als kind keek Merckx erg op naar Stan Ockers. Toen deze wielrenner in 1956 verongelukte was hij net als veel van zijn landgenoten diep geschokt en verdrietig.

In 1961 begon Merckx zijn wielercarrière. Drie jaar later werd hij wereldkampioen te Sallanches (Frankrijk) bij de liefhebbers. In 1966 won hij de eerste van zeven Milaan-San Remo's, een record dat nog steeds niet is geëvenaard. Een jaar later werd hij in Heerlen, Nederland, wereldkampioen wielrennen op de weg, een onderscheiding die hij nog twee keer zou winnen. Datzelfde jaar huwde hij ook Claudine Acou. Het huwelijk verliep tweetalig, maar toch waren veel Vlamingen boos omdat het jawoord in het Frans uitgesproken werd. Vijf jaar later, op 12 augustus 1972 werd hun zoon Axel Merckx geboren, die later ook profwielrenner zou worden.

In 1968 won Merckx als eerste Belg de Ronde van Italië (de Giro). Toen hij een jaar later weer aan de wedstrijd meedeed werd hij uit de wedstrijd gehaald wegens dopinggebruik. Merckx huilde toen voor het oog van de pers (tijdens het geruchtmakende interview met radiopresentator Jan Wauters) en blijft tot op de dag van vandaag beweren dat men geknoeid had met de test. Hij zou de Giro daarna nog vier keer winnen. Eddy Merckx reed voor Italiaanse ploegen Faema, Faemino en Molteni, waarvoor de Giro belangrijker was dan de Ronde van Frankrijk.

In 1969 won hij voor de eerste maal de Tour: hij won zes ritten, het eindklassement (gele trui), het puntenklassement (groene trui) én het bergklassement. Hij werd een nationale held omdat het 30 jaar geleden was dat een Belg nog eens de Ronde van Frankrijk gewonnen had (dat was namelijk Sylvère Maes). Tijdens de beklimming van de Tourmalet kan niemand hem meer volgen, waarop hij dan maar de overige 140 kilometer, op de Soulor, op de Aubisque en in de kilometers lange vlakke finale, alleen rijdt. Hij wint met acht minuten voorsprong op de achtervolgers.

Merckx zou de Ronde van Frankrijk nog vier keer winnen: in 1970, 1971, 1972 en 1974. In 1973 reed hij niet mee, velen denken uit angst voor een nederlaag tegen Luis Ocaña, die dat jaar ook won. Merckx reed toen in plaats van de Tour mee in de Vuelta (Ronde van Spanje), een wedstrijd die hij ook won. Merckx won de Ronde Van Frankrijk in totaal vijf keer, een record dat voorheen enkel door Jacques Anquetil was behaald en na Merckx ook nog door Bernard Hinault en Miguel Indurain geëvenaard zou worden. In 2004 brak Lance Armstrong het record en won de Tour voor een zesde en in 2005 zelfs een zevende maal. In 2012 werden de Tourzeges van Armstrong echter geschrapt na een dopingrapport en uiteindelijk bekentenis. Hierdoor blijft het recordaantal Tourzeges op vijf staan.

Eind 1969 kwam Merckx zwaar ten val tijdens een wielerwedstrijd in Blois. Het fietsen, dat tot dan toe voor hem als vanzelf ging, werd vanaf dat moment moeizamer en uitputtender. Om de haverklap begon hij toen de positie van zijn zadel bij te stellen. Des te opmerkelijker is wel dat hij toch nog een zeer groot aantal van de wedstrijden die hij meereed gewonnen heeft, ondanks deze vervelende kwetsuur. In het jaar 1971 won hij zelfs 54 van de 120 wedstrijden die hij reed. Daar waar het in het wielerpeloton gangbaar is de winst in kleinere koersen aan de knechten toe te bedelen, gunde Eddy Merckx niemand anders dan zijn daadwerkelijke meerdere de overwinning. Omdat hij de beste was en in zijn honger naar overwinningen de concurrentie zowat verslond, kreeg hij de bijnaam De Kannibaal.

In 1972 brak hij in Mexico-Stad het werelduurrecord dat pas 12 jaar later door Francesco Moser op een speciaal ontworpen fiets opnieuw gebroken zou worden. In 2000 besloot de UCI dit record niet langer te erkennen. Het record van Merckx werd in ere hersteld en verbeteringen worden alleen erkend wanneer ze op een fiets gereden worden gelijk aan die van Merckx in 1972.

Controverse[bewerken]

Doping[bewerken]

Eddy Merckx werd gedurende zijn ganse wielercarrière drie keer betrapt op het gebruik van doping. Een eerste maal was tijdens de Ronde van Italië van 1969. Op 1 juni 1969 werd Merckx, als drager van de roze leiderstrui, na de aankomst van de zestiende etappe in Savona positief getest op het gebruik van fencamfamine. Zowel in het A-staal als in het B-staal van de tegenexpertise was de concentratie fencamfamine volgens Professor Genovese onbetwistbaar uitzonderlijk hoog. Deze dopamine-agonist was afkomstig van het stimulerende middel Réactivan, een product dat in die tijd erg populair was in het wielermilieu en het jaar voordien ook in Giro nog werd teruggevonden bij Felice Gimondi. Bij een nieuwe controle, daags na zijn positieve plas, ditmaal op verzoek van Merckx en in aanwezigheid van drie getuigen, werden door de Universiteit van Milaan geen sporen van fencamfamine aangetroffen. Niettemin werd Merckx door de Italiaanse Wielerfederatie geschorst voor één maand. Intussen leidde de hele dopingaffaire tot een heuse politieke en diplomatieke rel tussen België en Italië. Frans Van Mechelen, toenmalig minister van Nederlandse Cultuur en Sport, oefende druk uit op de Italiaanse minister van Buitenlandse Zaken om een grondig onderzoek uit te voeren. Zelfs Pierre Harmel, Belgisch minister van Buitenlandse Zaken, vond het nodig een telegram te sturen naar zijn Italiaanse collega Pietro Nenni met het dringende verzoek 'het mysterie van Savono op te lossen'.[3] En in de Italiaanse Senaat werd de bevoegde minister tweemaal geïnterpelleerd over de wettelijkheid van het Italiaanse dopingreglement. Op 5 juni besliste de BWB op grond van procedurefouten om de schorsingsperiode terug te brengen tot één week. Dit tot grote consternatie van heel wat andere renners zoals Jean Stablinski en Jan Janssen die spraken over een ongeoorloofde voorkeursbehandeling en zelfs dreigden met een staking. Uiteindelijk, na heel wat juridisch getouwtrek, besliste het FICP (de afdeling beroepsrenners van de Internationale Wielerunie) onder leiding van voorzitter en Tourbaas Félix Lévitan op 14 juni om Merckx "het voordeel van de twijfel te gunnen" en de eerder uitgesproken schorsing van één maand op te heffen. Zo kon Merckx toch nog op tijd verschijnen aan de start van de Tour op 28 juni.[4]

De tweede keer dat Eddy Merckx positief werd bevonden was na zijn overwinning in de Ronde van Lombardije van 13 oktober 1973, toen sporen van norefedrine in zijn urine werden aangetroffen. Pas drie weken na afloop van de Ronde, op 8 november, werden de feiten openbaar gemaakt. Merckx bekende dat zijn ploegdokter Angelo Cavalli hem de hoestsiroop Mucantil had voorgeschreven ter behandeling van een bronchitis maar beweerde ook niet te weten dat er verboden producten in zaten. Cavalli was ironisch genoeg de arts van de Italiaanse Wielerfederatie die hem vier jaar eerder in Savona positief had bevonden op fencamfamine. Ook nu werd Merckx gediskwalificeerd ten voordele van Gimondi maar ditmaal kon hij zijn straf van één maand schorsing en een boete van 150.000 lire niet ontlopen.[5]

De derde en laatste keer dat Eddy Merckx positief testte was na de Waalse Pijl van 1977, toen hij werd betrapt op het gebruik van pemoline, in het wielermilieu beter bekend onder de merknaam Stimul,[6] een amfetamine dat nog niet lang op de dopinglijst stond. Niet minder dan vierentwintig Belgische wielrenners liepen tegen de dopinglamp waaronder enkele grote namen zoals Walter Godefroot en Freddy Maertens. Volgens professor en notoir dopingjager Michiel Debackere was Merckx' positieve controle helemaal geen verrassing vermits zijn broer apotheker was geworden met een thesis over pemoline. In 2007 heeft Merckx het gebruik van dit middel toegegeven.[7].

In 2007 werd Merckx, samen met onder andere Dietrich Thurau, Rudi Altig en Gianni Bugno niet uitgenodigd om de Wereldkampioenschap wielrennen in Stuttgart bij te wonen. Gemotiveerd om het wielrennen voortaan 'zuiver' te houden, wilden de organisatoren komaf maken met iedereen die in het verleden op dopinggebruik werden betrapt. De afwijzing lokte bij Merckx heel wat verontwaardiging uit.[8] Dat Merckx ook trouw blijft aan zijn vriend en dopingzondaar Lance Armstrong wordt hem door sommige critici nog steeds kwalijk genomen.[9]

Afgunst[bewerken]

Veel buitenlandse wielersupporters konden het niet verkroppen dat Merckx zo vaak won. Zelfs Jacques Goddet, de organisator van de Tour de France vroeg Merckx om in 1973 niet aan zijn wedstrijd mee te doen. De wielrenner ontving dreigbrieven en andere haatuitingen, maar vaak zonder echt negatieve gevolgen. Het ernstigste voorval vond plaats in 1975, toen Merckx trachtte voor de zesde maal de Tour te winnen en de 55-jarige Franse toeschouwer Nello Breton een harde slag in Merckx' lever gaf tijdens de beklimming van de Puy-de-Dôme. Breton beweerde de slag niet met opzet te hebben gegeven en zei dat hij geduwd werd en zijn evenwicht wou behouden. Hij werd later veroordeeld tot het betalen van een symbolische schadevergoeding van 1 frank. Merckx werd ernstig gehinderd door de blessure die hij eraan overhield. Bovendien brak hij de volgende dag zijn kaak. Bernard Thévenet won dat jaar de Tour, Merckx eindigde op de tweede plaats.

Midden jaren 70 kreeg Merckx ook felle kritiek omdat hij als sportman reclame had gemaakt voor een sigarettenmerk (R6).[10]

Fraude[bewerken]

Naar aanleiding van een gerechtelijk onderzoek naar een grootschalige fraudezaak bij de politiezone Brussel-Zuid werd Eddy Merckx in maart 2012 door de Brusselse onderzoeksrechter Van Espen in verdenking gesteld van actieve corruptie (omkoping van een ambtenaar) bij de openbare aanbesteding van 46 fietsen. Op vraag van Merckx zou Anderlechts politiecommissaris Philippe Boucar in de offertes van de concurrenten hebben geneusd en hem hun prijzen hebben doorgespeeld. Zo kon Merckx kort daarna een beter, lees goedkoper, geantidateerd bod uitbrengen en alsnog het contract binnenhalen. In ruil zou Merckx Boucar en zijn vrouw gratis of tegen een flinke korting een dure MXM-fiets hebben gegeven. Op 8 augustus 2016 maakte het Brussels parket bekend dat Merckx samen met Boucar, Gerald Noon, de gewezen korpschef van Brussel-Zuid en nog een tiental anderen in staat van beschuldiging worden gesteld en op 27 september voor de raadkamer dienen te verschijnen. De verdediging beklemtoont dat de aanbestedingen steeds van hogerhand werden goedgekeurd en kondigt aan extra onderzoeksdaden te zullen vragen,[11][12] [13] allicht met de bedoeling om een verjaring van de feiten te bekomen.

Na het wielrennen[bewerken]

Eddy Merckx, mei 2010

Zijn laatste officiële wielerwedstrijd reed Eddy Merckx in Kemzeke: de Omloop van het Waasland van 1978. Vervolgens trok hij zich op 18 mei dat jaar terug uit de wielerwereld en richtte een fietsbedrijf op.

Hij treedt nog regelmatig op als commentator bij wielerwedstrijden.

Merckx woont al lang in Meise, Vlaams-Brabant.

In 1996 werd hij door de koning tot baron verheven.

Begin 2008 lanceerde de gewezen wielrenner als ambassadeur de nieuwe campagne van Damiaanactie. Hij kon het werk van de organisatie in de strijd tegen lepra en tbc op het terrein in de Democratische Republiek Congo zelf vaststellen.

Op 22 maart 2012 verscheen de Britse biografie Eddy Merckx, The Cannibal, waarin de Italiaanse cardioloog Giancarlo Lavezzaro zegt dat Merckx een bijzondere hartafwijking heeft, zonder symptomen, maar wel met het gevaar van acuut hartfalen. Na de derde rit in de Giro van 1968, nam Lavezzaro een cardiogram af bij de renner. Daaruit bleek de hartafwijking.[14][15]

Palmares[bewerken]

Erelijst (de belangrijkste overwinningen)[bewerken]

"Men neme de benen van Merckx, het hoofd van Merckx, de spieren van Merckx, het hart van Merckx en de zegedrift van Merckx."
Jacques Anquetil beschrijft de ideale wielrenner
De fiets waarop Eddy Merckx in 1972 het werelduurrecord behaalde
Eddy Merckx wordt op 25 augustus 1974 wereldkampioen in Canada

Zoals bij vergelijking van de onderstaande lijst met de erelijsten van andere wielrenners blijkt, is Merckx tot nu (2015) toe, onbetwist de succesvolste. Er moet opgemerkt worden dat hij van de 6 klassiekers buiten categorie (Luik-Bastenaken-Luik, Milaan-San Remo, Parijs-Roubaix, Parijs-Tours, Ronde van Lombardije en Ronde van Vlaanderen) nooit Parijs-Tours heeft gewonnen[16] en dan ook moet onderdoen voor Rik van Looy die ze wel alle gewonnen heeft. Van de 1800 wedstrijden die hij reed, won hij er 525, waaronder 445 van de 1582 als beroepsrenner. Hij won drie keer in één seizoen zowel de Ronde van Italië als de Ronde van Frankrijk. Er zijn slechts 2 renners die zowel het algemene klassement, het puntenklassement en het bergklassement van een grote ronde in hetzelfde jaar wonnen: Eddy Merckx in de Ronde van Italië 1968 en de Ronde van Frankrijk 1969 en Laurent Jalabert in de Ronde van Spanje 1995.

Ook in de deeldisciplines zoals het tijdrijden, de baan, weg; sprint en het gebergte behoorde hij tot de top:

Kampioenschappen en rittenkoersen

Uurrecord
12 jaar houder van het werelduurrecord (49,431 km van 1972 tot 1984 en nog heel even in 2000 na de ongeldigverklaring van de records met aerodynamische fietsen; in dat jaar werd opnieuw een werelduurrecord gereden door Chris Boardman van 49,441 km, nadat hij al vier jaar houder was met 56,375 km met een door de UCI erkende aerodynamische fiets)

32 zeges in internationale klassiekers, waaronder:

(Bordeaux-Parijs, E3 Harelbeke en Parijs-Tours zijn de enige belangrijke wielerkoersen die hij niet gewonnen heeft.)

Andere belangrijke wedstrijden

Op de baan

  • 17 overwinningen in zesdaagse tussen 1966 en 1977,15x daarvan met de Belgische wielrenner Patrick Sercu
  • 4x Nationaal kampioen ploegkoers (1967, 1974, 1975, 1976)
  • 2x Europees kampioen ploegkoers (1969, 1977)
  • 3x Nationaal kampioen omnium (1974, 1975, 1976)
  • 1x Europees kampioen omnium (1975)

Super Prestige Pernod International

Merckx won van 1969 t/m 1975 Super Prestige Pernod International deze ranking werd opgesteld door het meest behaalde aantal punten tijdens de grote wielerwedstrijden van het seizoen.Deze ranking heet sinds 2009 UCI World Ranking

Overwinningen[bewerken]

Zesdaagsen[bewerken]

Nr. Jaar Zesdaagse van Samen met
1 1965 Gent Vlag van België Patrick Sercu
2 1967 Gent Vlag van België Patrick Sercu
3 1968 Charleroi Vlag van België Ferdinand Bracke
4 1971 Milaan Vlag van België Julien Stevens
5 1973 Dortmund Vlag van België Patrick Sercu
6 1973 Grenoble Vlag van België Patrick Sercu
7 1974 Antwerpen Vlag van België Patrick Sercu
8 1975 Gent Vlag van België Patrick Sercu
9 1975 Antwerpen Vlag van België Patrick Sercu
10 1975 Grenoble Vlag van België Patrick Sercu
11 1976 Antwerpen Vlag van België Patrick Sercu
12 1976 Rotterdam Vlag van België Patrick Sercu
13 1977 Berlijn Vlag van België Patrick Sercu
14 1977 Gent Vlag van België Patrick Sercu
15 1977 Maastricht Vlag van België Patrick Sercu
16 1977 München Vlag van België Patrick Sercu
17 1977 Zürich Vlag van België Patrick Sercu

Piste[bewerken]

Jaar Vlag van België BK Vlag van Europa EK Arc en ciel.png WK Overig
1963 Brons Omnium
1964 Goud Ploegkoers
1965
1966 Goud Ploegkoers
1967 Goud Ploegkoers
1968 Goud Ploegkoers
1969 Goud Ploegkoers
1970
1971
1972
1973
1974 Goud Ploegkoers, Goud Omnium
1975 Goud Ploegkoers, Goud Omnium Goud Omnium
1976 Goud Ploegkoers, Goud Omnium
1977 Goud Ploegkoers


Wegwielrennen[bewerken]

1964
1965
1966
1967
1968
1969
1970
  • Waalse Pijl
  • Parijs-Roubaix
  • Gent-Wevelgem
  • MaillotBélgica.svg Belgisch kampioen op de weg, Elite
  • 1e etappe Ronde van België
  • 3e etappe Ronde van België
  • Eindklassement Ronde van België
  • 3e etappe Parijs-Nice
  • 7e etappe Parijs-Nice
  • 8e etappe Parijs-Nice
  • Eindklassement Parijs-Nice
  • proloog Ronde van Frankrijk
  • 7e etappe Ronde van Frankrijk
  • 10e etappe Ronde van Frankrijk
  • 11e etappe Ronde van Frankrijk
  • 12e etappe Ronde van Frankrijk
  • 14e etappe Ronde van Frankrijk
  • 20e etappe Ronde van Frankrijk
  • 23e etappe Ronde van Frankrijk
  • Jersey yellow.svg Eindklassement Ronde van Frankrijk
  • 2e etappe Ronde van Italië
  • 7e etappe Ronde van Italië
  • 9e etappe Ronde van Italië
  • Roze trui Eindklassement Ronde van Italië
  • Azencriterium
  • Coppa Agostoni
  • GP Union Dortmund
  • Dwars door Lausanne
  • 1e etappe Trophee d'Europe de la Montagne
1971
1972
1973
  • Amstel Gold Race
  • Luik-Bastenaken-Luik
  • Parijs-Roubaix
  • Gent-Wevelgem
  • Omloop het Volk
  • Trofeo Laigueglia
  • Parijs-Brussel
  • Dwars door Lausanne
  • proloog Ronde van Spanje
  • 8e etappe Ronde van Spanje
  • 10e etappe Ronde van Spanje
  • 15e etappe Ronde van Spanje
  • 16e etappe Ronde van Spanje
  • 17e etappe Ronde van Spanje
  • Gouden trui Eindklassement Ronde van Spanje
  • 1e etappe GP Fourmies
  • Eindklassement GP Fourmies
  • GP des Nations
  • proloog Ronde van Italië
  • 1e etappe Ronde van Italië
  • 4e etappe Ronde van Italië
  • 8e etappe Ronde van Italië
  • 10e etappe Ronde van Italië
  • 18e etappe Ronde van Italië
  • Roze trui Eindklassement Ronde van Italië
  • 1e etappe Parijs-Nice
1974
  • Regenboogtrui Wereldkampioen op de weg, Elite
  • proloog Ronde van Zwitserland
  • 2e etappe Ronde van Zwitserland
  • 9e etappe Ronde van Zwitserland
  • Eindklassement Ronde van Zwitserland
  • 12e etappe Ronde van Italië
  • 21e etappe Ronde van Italië
  • Roze trui Eindklassement Ronde van Italië
  • proloog Ronde van Frankrijk
  • 7e etappe Ronde van Frankrijk
  • 9e etappe Ronde van Frankrijk
  • 10e etappe Ronde van Frankrijk
  • 15e etappe Ronde van Frankrijk
  • 19e etappe Ronde van Frankrijk
  • 21a etappe Ronde van Frankrijk
  • 22e etappe Ronde van Frankrijk
  • Jersey yellow.svg Eindklassement Ronde van Frankrijk
  • Trofeo Laigueglia
  • proloog Parijs-Nice
  • 1e etappe Parijs-Nice
  • 5e etappe Parijs-Nice
  • Knokke-Heist
  • Azencriterium
  • Genève-Menier
1975
1976
  • Milaan-San Remo
  • Eindklassement Catalaanse Week
  • 2e etappe Tirreno-Adriatico
  • Omloop Leiedal
  • Omloop van de Westkust de Panne
1977

Per jaar[bewerken]

Seizoen Klassiekers Rittenkoersen Grote Rondes Kampioenschappen Eendaagse wedstrijden Zesdaagses Ritten Totaal aantal zeges
1965 G.P Stad Vilvoorde, Omloop van het Houtland-Torhout Zesdaagse van Gent 3
1966 Milaan-San Remo Circuit de Morbihan Trofeo Baracchi, GP Pino Cerami, Circuit de Frontieres, Overijse, Brussel-Meulebeke 7
1967 Milaan-San Remo, Waalse Pijl Arc en ciel.png WK, Nationaal kampioen baan//ploegkoers, Trofeo Baracchi, Nationale Sluitingsprijs, Omloop der Zennenvallei, Gent-Wevelgem, G.P Salvarini Zesdaagse van Gent 2 ritten Parijs-Nice, 2 ritten Ronde van Italië, 1 rit Ronde van Luxemburg 15
1968 Parijs-Roubaix Ronde van Romandië, Ronde van Catalonië, Dwars door Lausanne Ronde van Italië Nationaal kampioen baan//ploegkoers Tre Valli Varesine Zesdaagse van Charleroi 1 rit Ronde van Romandië, 2 ritten Dwars door Lausanne, 1 rit Ronde van België, 4 ritten Ronde van Italië 16
1969 Ronde van Vlaanderen, Luik-Bastenaken-Luik, Milaan-San Remo Parijs-Nice, Parijs-Luxemburg, Ronde van Valencia Ronde van Frankrijk Brussel-Meulebeke, G.P de Ottignies, Ronde van de Aix en Provence 6 ritten Ronde van Frankrijk, 3 ritten Parijs-Nice, 4 ritten Ronde van Italië, 1 rit Parijs-Luxemburg 24
1970 Parijs-Roubaix, Waalse Pijl Parijs-Nice, Ronde van België Ronde van Frankrijk, Ronde van Italië Vlag van België BK Coppa Agostoni, G.P Union Dortmund, Azencriterium, Dwars door Lausanne 8 ritten Ronde van Frankrijk, 3 ritten Parijs-Nice, 3 ritten Ronde van Italië, 2 ritten Ronde van België, 1 rit Trofeo Montange 28
1971 Ronde van Lombardije, Luik-Bastenaken-Luik, Milaan-San Remo Dauphiné Libéré, Parijs-Nice, Ronde van België, Midi Libre Ronde van Frankrijk Arc en ciel.png WK Omloop het Volk, Eschborn Franfurt, G.P Baden, G.P di Camaiore, Stadsprijs Geraardsbergen, Zesdaagse van Milaan 2 ritten Dauphine Libere, 4 ritten Ronde van Frankrijk, 3 ritten Parijs-Nice, 3 ritten Ronde van België 25
1972 Milaan-San Remo, Waalse Pijl, Luik-Bastenaken-Luik, Ronde van Lombardije Ronde van Frankrijk, Ronde van Italië Trofeo Baracchi, Grote Scheldeprijs, Ronde van Piëmont, Ronde van Emilië, Brabantse Pijl, Werelduurrecord 6 ritten Ronde van Frankrijk, 3 ritten Parijs-Nice, 4 ritten Ronde van Italië 26
1973 Parijs-Roubaix, Amstel Gold Race, Luik-Bastenaken-Luik G.P Fourmies Ronde van Spanje, Ronde van Italië Omloop het Volk, Parijs-Brussel, Gent-Wevelgem, Trofeo Laigueglia, G.P des Nations, Dwars door Lausanne Zesdaagse van Dortmund, Zesdaagse van Grenoble 6 ritten Ronde van Spanje, 1 rit G.P Fourmies, 5 ritten Ronde van Italië, 1 rit Parijs-Nice 28
1974 Ronde van Zwitserland Ronde van Frankrijk, Ronde van Italië Arc en ciel.png WK, Nationaal kampioen baan Knokke-Heist, Azencriterium, Slag van Ambacht, Genève-Menier Zesdaagse van Antwerpen 3 ritten Ronde van Zwitserland, 2 ritten Ronde van Italië, 8 ritten Ronde van Frankrijk, 3 ritten Parijs-Nice 24
1975 Ronde van Vlaanderen, Luik-Bastenaken-Luik, Milaan-San Remo, Amstel Gold Race Catalaanse Week Nationaal kampioen baan Stuttgart-Boblingen, Sassari-Cagliari, Classic de l'Indre, Circuit de l'Aune, Druivenkoers Zesdaagse van Gent, Zesdaagse van Antwerpen, Zesdaagse van Grenoble 1 rit Escalada a montjuich, 2 ritten Ronde van Frankrijk, 2 ritten Parijs-Nice, 2 ritten Ronde van Romandië, 1 rit Ronde van Zwitserland 22
1976 Milaan-San Remo Catalaanse Week Nationaal kampioen baan, omnium Omloop Leiedal, Omloop Westkust Panne Zesdaagse van Antwerpen, Zesdaagse van Rotterdam 1 rit Tirreno-Adriatico 8
1977 Ronde van de Middellandse Zee Europees kampioen baan Zesdaagse van Berlijn, Zesdaagse van Gent, Zesdaagse van Maastricht, Zesdaagse van München, Zesdaagse van Zürich 1 rit Parijs-Nice, 1 rit Ronde van Zwitserland, 2 ritten Ronde van Frankrijk 11

Resultaten in voornaamste wedstrijden[bewerken]

Jaar Ronde van
Italië

Ronde van
Frankrijk

Ronde van
Spanje

1965
1966
1967 9e (2) 
1968 Jersey pink.svg ↑ (3)Jersey violet.svgJersey green.svg 
1969 uitgesloten (4)  Jersey yellow.svg ↑ (6)Jersey green.svgJersey polkadot.svg 
1970 Jersey pink.svg ↑ (3)  Jersey yellow.svg ↑ (8)Jersey polkadot.svgJersey combined.svg 
1971 Jersey yellow.svg ↑ (4)Jersey green.svgJersey combined.svg 
1972 Jersey pink.svg ↑ (4)  Jersey yellow.svg ↑ (6)Jersey green.svgJersey combined.svg 
1973 Jersey pink.svg ↑ (6)Jersey violet.svg  Jersey gold.svg ↑ (6)Jersey blue.svgJersey white.svg 
1974 Jersey pink.svg ↑ (2)  Jersey yellow.svg ↑ (8)Jersey combined.svgJersey red number.svg 
1975 Zilver ↑ (2)Jersey red number.svg 
1976 8e  
1977 6e (1) 
(*) tussen haakjes aantal individuele etappe-overwinningen
Jaar Milaan-San Remo Ronde van Vlaanderen Parijs-Roubaix Amstel Gold Race Luik-Bast.-Luik Ronde van Lombardije Gent-Wevelgem Waalse Pijl WK op de weg Wereld- ranglijst
1965 29e
1966 Goud ↑ 15e 8e Zilver 9e 12e 6e (SPP)
1967 Goud Brons ↑ 8e 16e Zilver 7e Goud Goud Regenboogtrui ↑ Zilver (SPP)
1968 31e 9e Goud ↑ Brons 9e 8e 4e (SPP)
1969 Goud Goud ↑ Zilver ↑ Brons ↑ Goud ↑ 5e Goud (SPP)
1970 8e Brons ↑ Goud ↑ 8e Brons 4e Goud Goud Goud (SPP)
1971 Goud 75e 5e Goud Goud 14e Regenboogtrui ↑ Goud (SPP)
1972 Goud 7e 7e Goud Goud Brons Goud 4e Goud (SPP)
1973 Brons ↑ Goud ↑ Goud ↑ Goud Goud Zilver 4e Goud (SPP)
1974 Brons ↑ 4e Zilver Zilver Regenboogtrui ↑ Goud (SPP)
1975 Goud Goud ↑ Zilver ↑ Goud ↑ Goud 6e 6e Brons 8e Goud (SPP)
1976 Goud 17e 6e 6e 10e 4e 5e 4e (SPP)
1977 96e 11e 9e 6e 33e 24e (SPP)

Eerbewijzen[bewerken]

Literatuur[bewerken]

  • Eddy Merckx en ik - Stefaan Van Laere - Bol Editions - paperback - 184 pag. - ISBN 9789490243104
  • Dans l'ombre d'Eddy Merckx - Johny Vansevenant - 384 pag.
  • Mannen tegen Merckx, van Van Looy tot Maertens - Johny Vansevenant
  • Eddy Merckx - Een leven - Daniel Friebe - ISBN 9789401404471 - paperback - 272 pag. - Uitgeverij Lannoo
  • Eddy Merckx - Half mens, half fiets - William Fotheringham - ISBN 9789085424109 - Paperback - 304 pag. - Uitgeverij De Bezige Bij Antwerpen
  • Eddy Merckx - getuigenissen van Jan Wauters - ISBN 9789089311450
  • Merckx 525 - Fotografie: Stephan Vanfleteren - Uitgeverij Kannibaal
  • Eddy Merckx - De mens achter de kannibaal - Rik Vanwalleghem - 1993 - 216 pag.
  • Eddy Merckx Story - 1978 - journalisten voormalig dagblad Het Volk - Uitgeverij Het Volk
  • Eddy Merckx - Mijn levensverhaal - Robert Janssens - paperback - 208 pag. - Helios
  • Merckissimo - Karl Vannieuwkerke en Stephan Vanfleteren - 168 pag. - ISBN 978 90 8138 940 2 - Uitgeverij Kannibaal

Trivia[bewerken]

  • Schoonvader van Eddy Merckx was wielrenner Lucien Acou, die actief was tussen 1942 en 1956.
  • Hij won nooit Parijs-Tours. Dit bracht Noël Vantyghem, die wel een keer Parijs-Tours won, tot de uitspraak: Samen met Eddy Merckx won ik alle klassiekers die er te winnen waren. Ik Parijs-Tours en hij al de rest. Of dit correct is, hangt overigens af van de exacte definitie van wielerklassieker: Ook Bordeaux-Parijs wordt daar soms onder gerekend, en is nooit door Merckx (noch door Vantyghem) gewonnen.
  • Om het mogelijk te maken renners uit verschillende perioden met elkaar te vergelijken, stelde de Franse sportkrant l'Équipe ook een gewogen erelijst op, rekening houdend met het ontstaan, het verdwijnen en het wijzigend belang van wielerwedstrijden. Slechts één renner, Bernard Hinault, haalt in die lijst meer dan de helft van de score van Eddy Merckx. Een soortgelijke ranglijst staat ook in het boek "Top 100 van het Wielrennen" (W.Luijckx, 2015), ook daarin haalt enkel Hinault meer dan de helft van de punten (545) van de score van Merckx (869). De nummers 3 (Coppi met 401 punten) en 4 (Anquetil met 398 punten) komen samen niet eens tot de score van de nummer 1.
  • In 2000 riep het blad Knack Merckx uit tot "Belg van de eeuw".
  • De Pop Poll uitslagen, die jaarlijks door het blad Humo georganiseerd worden, stelden in 2004 de vraag: "Wie vindt u dat de grootste Belg moet worden?" - waarna de lezers Merckx aanduidden.

Verwijzingen in films en strips[bewerken]

  • In de Franse filmkomedie Les Aventures de Rabbi Jacob (1973) met Louis de Funès luistert Funès een gesprek af tussen een gijzelnemer en een gegijzelde revolutionair en denkt hij aan Eddy Merckx wanneer de revolutionair zegt: "Een revolutie is als een fiets, ze kan vallen of blijven staan".
  • In de stripreeks Asterix komt Merckx in het album Asterix en de Belgen voor als "een van de snelle renners die door de Belgen worden uitgestuurd om de andere stammen ervan op de hoogte te brengen dat ze tegen Julius Caesar gaan vechten."
  • Wanneer dictator Idi Amin Dada in het Nero-album, Daris doet Het (1978) Clo-Clo voor de krokodillen wil gooien roept Tuizentfloot: "Iedere ter dood veroordeelde heeft recht op een laatste wens. Een laatste sigaret of zo?" Waarop Dada onbewogen antwoordt: "Hij rookt niet. Hij is Eddy Merckx niet." (strook 86)
  • In Kiekeboealbum nr. 3, De dorpstiran van Boeloe Boeloe breit Charlotte een gele trui voor dictator Bibi Pralin Gaga. Wanneer Kiekeboe haar zegt dat een trui toch geen geschikt cadeau is voor een staatshoofd, antwoordt Charlotte: "Een gele trui is een vorstelijk geschenk. Vraag maar aan Eddy Merckx."
  • In het Suske en Wiske album Het kostbare kader (1996) speelt Merckx een gastrol.
  • In American Flyers (1985), een Amerikaanse film over wielrennen met Kevin Costner, had Eddy Merckx een cameo als "zichzelf" en gaf het startschot voor een belangrijke wielerwedstrijd.
  • In een album van de stripreeks Robert en Bertrand wordt hij getoond als een jong ventje dat zeer snel kan rijden op zijn driewielertje
  • In De Rondekoning, van de stripreeks van Jommeke merkt Boemel op dat Kwak zelfs betere benen zou hebben dan de Belgische voormalige wielrenner, Eddy Merckx.

Zie ook[bewerken]

Externe links en bibliografie[bewerken]

  • Patrick Cornillie & Johny Vansevenant. De mannen achter Merckx. Het verhaal van Faema en Molteni, Eeklo, de Eecloonaar, 2006, 304 p. Met woord vooraf van Eddy Merckx.
  • Patrick Cornillie. De zomer van '69. Hoe Merckx won van Armstrong, Roeselare, Roularta Books, 2009, 344 p.
  • Patrick Cornillie. Les hommes de Merckx. L’Histoire de Faema et Molteni, Eeklo, de Eecloonaar, 2006, 304 p. Vertaling

Etienne Tonnoir.

Voorganger:
Rudi Altig
Regenboogtrui Wereldkampioen wielrennen Regenboogtrui
1967
Arc en ciel.pngArc en ciel.pngArc en ciel.png
Opvolger:
Vittorio Adorni
Voorganger:
Jean-Pierre Monseré
Regenboogtrui Wereldkampioen wielrennen Regenboogtrui
1971
Arc en ciel.pngArc en ciel.pngArc en ciel.png
Opvolger:
Marino Basso
Voorganger:
Felice Gimondi
Regenboogtrui Wereldkampioen wielrennen Regenboogtrui
1974
Arc en ciel.pngArc en ciel.pngArc en ciel.png
Opvolger:
Hennie Kuiper
Voorganger:
Jan Janssen
Vlag van Nederland
1968
Jersey yellow.svg Winnaar van de Ronde van Frankrijk Jersey yellow.svg
Eddy Merckx
Vlag van België
1969, 1970, 1971, 1972
Opvolger:
Luis Ocaña
Vlag van Spanje (1945-1977)
1973
Voorganger:
Luis Ocaña
Vlag van Spanje (1945-1977)
1973
Jersey yellow.svg Winnaar van de Ronde van Frankrijk Jersey yellow.svg
Eddy Merckx
Vlag van België
1974
Opvolger:
Bernard Thévenet
Vlag van Frankrijk
1975
Voorganger:
Franco Bitossi
Vlag van Italië
1968
Jersey green.svg Winnaar groene trui in de Ronde van Frankrijk Jersey green.svg
Eddy Merckx
Vlag van België
1969
Opvolger:
Walter Godefroot
Vlag van België
1970
Voorganger:
Walter Godefroot
Vlag van België
1970
Jersey green.svg Winnaar groene trui in de Ronde van Frankrijk Jersey green.svg
Eddy Merckx
Vlag van België
1971, 1972
Opvolger:
Herman Van Springel
Vlag van België
1973
Voorganger:
Aurelio Gonzalez
Vlag van Spanje (1945-1977)
1968
Jersey polkadot.svg Winnaar bergklassement van de Ronde van Frankrijk Jersey polkadot.svg
Eddy Merckx
Vlag van België
1969, 1970
Opvolger:
Lucien Van Impe
Vlag van België
1971
Voorganger:
Roger De Vlaeminck
1969
MaillotBélgica.svg Belgisch kampioen wielrennen MaillotBélgica.svg
Eddy Merckx
1970
Opvolger:
Herman Van Springel
1971
Voorganger:
Ole Ritter
Werelduurrecordhouder wielrennen
49,431 km

Cycling (road) pictogram.svg

Opvolger:
Chris Boardman