Michel Preud'homme

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
Michel Preud'homme
Michel Preud.JPG
Persoonlijke informatie
Volledige naam Michel Georges Jean Ghislain Preud'homme
Geboortedatum 24 januari 1959
Geboorteplaats Ougrée, België
Lengte 183 cm
Positie Doelman
Clubinformatie
Huidige club Gestopt in 1999
Jeugd
1969–1977 Standard Luik
Senioren
Seizoen Club w 0(g)
1977–1986
1986–1994
1994–1999
Vlag van België Standard Luik
Vlag van België KV Mechelen
Vlag van Portugal Benfica
206 0(0)
263 0(0)
147 0(0)
Interlands
1977–1979
1979–1994
Vlag van België België -21
Vlag van België België
08 0(0)
058 0(0)
Getrainde clubs
1999–2000
2001–2002
2002–2006
2006–2008
2008–2010
2010–2011
2011–2013
2013-2017
Vlag van Portugal Benfica (TD)
Vlag van België Standard Luik
Vlag van België Standard Luik (TD)
Vlag van België Standard Luik
Vlag van België KAA Gent
Vlag van Nederland FC Twente
Vlag van Saoedi-Arabië Al Shabab
Vlag van België Club Brugge
Portaal  Portaalicoon   Voetbal

Michel Preud'homme (Ougrée, 24 januari 1959) is een Belgisch voetbaltrainer en voormalig voetbalkeeper. Hij won de Yashin Award als de beste voetbalkeeper op het WK van 1994.

Loopbaan als speler[bewerken]

Standard Luik[bewerken]

Preud'homme werd geboren in Ougrée, nabij Luik. Hij sloot zich op 10-jarige leeftijd aan bij Standard Luik. In 1976 maakte de 17-jarige doelman de overstap naar het eerste elftal. Het was toenmalig coach Robert Waseige die hem in de A-kern opnam. Aanvankelijk was Preud'homme de doublure van clubicoon Christian Piot. In het seizoen 1977/78 nam hij de fakkel over van de 30-jarige Piot.

Met spelers als Preud'homme, Eric Gerets, Guy Vandersmissen, Simon Tahamata, Jos Daerden en Arie Haan groeide Standard begin jaren 80 uit tot één van de beste teams uit de Belgische competitie. Onder trainer Raymond Goethals veroverden de Rouches in zowel 1982 als 1983 de landstitel. In 1982 bereikte Standard ook de finale van de Europacup II, waarin het verloor van FC Barcelona.

Bellemansaffaire[bewerken]

In 1984 legde Guy Bellemans tijdens een onderzoek naar zwart geld in het Belgisch voetbal een omkopingszaak bloot. De onderzoeksrechter ontdekte dat Standard op de laatste en beslissende speeldag van het seizoen 1981/82 de spelers van Waterschei had omgekocht. Goethals had zijn spelers aangespoord om hun premies af te staan aan het team van Waterschei. Hoewel Standard de landstitel van 1983 waarschijnlijk ook zonder omkoping had gewonnen (Waterschei was immers maar een middenmoter), blijft het een smet op het palmares van de club.

De Bellemansaffaire had als gevolg dat heel wat spelers van Standard geschorst werden. De meesten onder hen trokken naar buitenlandse competities, maar Preud'homme bleef in Luik. In zijn aanwezigheid groeide streekgenoot Gilbert Bodart uit tot de nummer 1 van Standard. Preud'homme speelde zijn plaats kwijt en zag hoe Bodart midden jaren 80 twee keer op rij verkozen werd als Keeper van het Jaar.

KV Mechelen[bewerken]

In 1986 haalde voorzitter John Cordier Preud'homme, Lei Clijsters, Wim Hofkens, Geert Deferm, Paul De Mesmaeker en Alain De Nil naar KV Mechelen. Onder leiding van trainer Aad de Mos veroverde het team in 1987 de beker. Het was voor Mechelen de eerste trofee in bijna 40 jaar. Een jaar later bereikten De Mos en zijn elftal de finale van de Europacup II. Tegenstander Ajax, de ex-club van De Mos én titelhouder, werd op voorhand uitgeroepen als favoriet, maar verloor uiteindelijk met 1-0. Mede dankzij Preud'homme, want vlak voor affluiten, bij een 1-0 stand, sloeg hij een schot van John Bosman uit de bovenhoek. Mechelen was in enkele jaren uitgegroeid tot een Belgische en zelfs Europese topper. In 1989 won KV Mechelen ook de landstitel en de Europese Supercup.

Preud'homme had een groot aandeel in het succes van Mechelen. De doelman met lange, zwarte krullen mocht in zowel in 1987 als 1989 de Gouden Schoen in ontvangst nemen. Hij werd de vijfde doelman op de erelijst van de prestigieuze voetbalprijs. Bovendien werd hij ook vier keer op rij uitgeroepen tot Keeper van het Jaar. Hij is tot op heden samen met zijn vroegere concurrent Bodart recordhouder van de prijs.

Na het Europees succes van KV Mechelen vertrokken enkele sterkhouders naar het buitenland of naar rechtstreekse concurrent RSC Anderlecht. Preud'homme bleef Malinwa trouw en speelde begin jaren 90 nog twee bekerfinales. Prijzen won Mechelen niet meer. In 1994 vertrok ook Preud'homme, op dat ogenblik wereldkeeper van het jaar, naar het buitenland.

Benfica[bewerken]

De 35-jarige Preud'homme trok naar de Portugese topclub Benfica. In die dagen werd de Portugese competitie volledig gedomineerd door FC Porto. Preud'homme veroverde met Benfica nooit een landstitel. In mei 1996 won hij wel de beker. In 1999 zette de toen 40-jarige doelman een punt achter zijn loopbaan en trok Benfica Robert Enke aan als zijn opvolger.

Statistieken[bewerken]

Seizoen Club Land Competitie Competitie
Wed. Dlp.
1976/77 Standard Luik Vlag van België Eerste klasse 0 0
1977/78 32 0
1979/80 34 0
1980/81 34 0
1981/82 34 0
1982/83 33 0
1983/84 27 0
1984/85 5 0
1985/86 7 0
1986/87 KV Mechelen 34 0
1987/88 30 0
1988/89 34 1
1989/90 34 0
1990/91 34 0
1991/92 34 0
1992/93 33 0
1993/94 30 0
1994/95 Benfica Vlag van Portugal Primeira Liga 31 0
1995/96 33 0
1996/97 34 0
1997/98 28 0
1998/99 21 0
Totaal 616 1

Nationale ploeg[bewerken]

Michel Preud'homme maakte op 2 mei 1979 zijn debuut voor de Rode Duivels. Hij stond toen 90 minuten onder de lat in de EK-kwalificatiewedstrijd tegen Oostenrijk. De partij eindigde op 0-0. Een grote doorbraak bij de nationale ploeg betekende de interland niet. Preud'homme werd onder Guy Thys in eerste instantie derde doelman, na Jean-Marie Pfaff en Theo Custers.

Preud'homme nam als derde doelman deel aan het EK 1980 in Italië. België werd op het toernooi pas in de finale uitgeschakeld door West-Duitsland. Op het WK 1982 was Preud'homme niet van de partij. De bondscoach gaf toen de voorkeur aan Jacky Munaron als derde doelman.

Wegens de Bellemansaffaire miste Preud'homme ook het EK 1984 in Frankrijk. Twee jaar later mocht hij van Guy Thys ook niet deelnemen aan het WK in Mexico. Gilbert Bodart mocht toen als derde doelman mee.

Door zijn uitstekende prestaties bij KV Mechelen werd Preud'homme na het vertrek van Pfaff de nummer 1 bij de Rode Duivels. Op het WK 1990 hoopten de Belgen even goed te doen als op het vorige wereldkampioenschap. De Belgen vlogen er uiteindelijk in de tweede ronde uit, na een 0-1 nederlaag tegen Engeland. David Platt verschalkte Preud'homme toen in de laatste minuut van de tweede verlenging met een gekruist vluchtschot.

De Rode Duivels konden zich niet kwalificeren voor het EK en dus duurde het vier jaar alvorens Preud'homme nog eens kon deelnemen aan een groot toernooi. Op het WK 1994 in de Verenigde Staten overleefden de Belgen de groepsfase na onder meer winst tegen Nederland. Vooral Preud'homme blonk uit in de wedstrijd tegen Oranje. Hij hield zijn netten schoon en bezorgde België zo een 1-0 zege. In de volgende ronde werd België na een tumultueuze wedstrijd uitgeschakeld door Duitsland. België kreeg geen strafschop van scheidsrechter Kurt Röthlisberger en verloor met 3-2.

Tijdens de kwalificaties voor het EK in 1996 in Engeland stond Preud'Homme nog steeds in het doel van het Belgische nationale elftal, maar de Rode Duivels speelden een slechte campagne. Na een zware 1-4 nederlaag thuis tegen Spanje in 1995, kondigde Preud'Homme aan om niet meer voor de nationale ploeg te spelen. Hij werd opgevolgd door afwisselend Gilbert Bodart en Filip De Wilde. Na de mislukte kwalificatie, zou ook Paul Van Himst ontslagen worden als trainer.

Loopbaan als trainer[bewerken]

Benfica[bewerken]

Ook na zijn afscheid als speler bleef Michel Preud'homme in dienst werken van Benfica. De gewezen doelman werd technisch directeur bij de Portugese club. De voorzitter van Benfica zocht een vervanger voor trainer Jupp Heynckes. Preud'homme stelde als kandidaat de toen nog onbekende José Mourinho voor.[1] Hij had Mourinho leren kennen bij een bezoek aan FC Barcelona, waar hij toen als tolk aan de slag was. De voorzitter ging akkoord en in september 2000 volgde Mourinho de ontslagen Heynckes op.

Standard Luik[bewerken]

In januari 2001 werd Preud'homme hoofdcoach van zijn ex-club Standard. Hij volgde Tomislav Ivić op en kreeg zo spelers als Vedran Runje, Ole Martin Årst, Didier Ernst, Robert Prosinečki, Ivica Dragutinović, Ivica Mornar en Daniel Van Buyten onder zijn hoede. Standard sloot het seizoen af als derde, na Anderlecht en Club Brugge. Een jaar later zakten de Rouches twee plaatsen. Na het seizoen 2001/02 werd Preud'homme benoemd als technisch directeur. Hij werd betrokken bij het transferbeleid van de club. Zo haalde hij in 2006 Milan Jovanović naar Luik. In die periode werd Preud'homme ook voorzitter van de technische commissie van de KBVB.

Na de laatste speeldag van het seizoen 2005/06 bekogelden de supporters van Standard hun trainer Dominique D'Onofrio met graszoden. De club stelde vervolgens Johan Boskamp aan als coach voor het volgende seizoen, maar ook hij kreeg geen lijn in het jong elftal van Standard. Na enkele weken werd hij aan de deur gezet en Preud'homme nam zijn functie over. Antoine Vanhove nam zijn rol als voorzitter van de technische commissie van de KBVB over. Ondanks een slechte seizoensstart werden de Rouches nog derde in de competitie. Een jaar later stond er geen maat op Standard. Met spelers als Steven Defour, Axel Witsel, Dieumerci Mbokani, Oguchi Onyewu en Milan Jovanović werd het voor het eerst sinds 1983 nog eens kampioen. Preud'homme werd dan ook uitgeroepen tot Trainer van het Jaar.

KAA Gent[bewerken]

Preud'homme met de beker bij KAA Gent.

Ondanks zijn historische prestatie bij Standard stapte Preud'homme op bij de Rouches. De club wilde zijn contract slechts met één jaar verlengen, hetgeen hij geen blijk van respect vond.[2] Wat later tekende hij dan een contract voor drie seizoenen bij KAA Gent.

Preud'homme liet zich als trainer snel opmerken door zijn temperament. Zo ging hij bijvoorbeeld regelmatig in de clinch met scheidsrechters. In 2010 werd hij met de Buffalo's vicekampioen en bekerwinnaar. Het was de eerste bekerwinst van KAA Gent sinds 1984.

FC Twente[bewerken]

In de zomer van 2010 vertrok Preud'homme, ondanks de interesse van AC Milan, FC Porto en Al Shabab, naar FC Twente, waar hij de Brit Steve McClaren opvolgde. McClaren had net de landstitel veroverd en had 14 spelers zien vertrekken. Preud'homme stond dus, volgens velen, voor een moeilijke opdracht. De gewezen doelman nam gewezen ploegmaat Jos Daerden mee als zijn assistent. Hij tekende een contract voor drie jaar.[3]

Preud'homme liet zich ook in Nederland opmerken door zijn temperamentvolle uitspattingen. Hij veroverde met Twente de beker en de Johan Cruijff Schaal. Op de laatste speeldag verloor Twente van Ajax, waardoor de Amsterdammers kampioen werden. Op 18 mei 2011 mocht Preud'homme de Rinus Michels Award in ontvangst nemen. Nog geen maand later verraste hij de club door aan te kondigen dat hij zijn contract wilde inleveren, om te gaan werken in Saoedi-Arabië. Op 13 juni 2011 maakten beide partijen bekend uit elkaar te gaan.[4] De Saoedische club Al-Shabab betaalde FC Twente ongeveer 1,2 miljoen euro, om Preud'hommes contract af te kopen.[5] Bij zijn vertrek had voorzitter Joop Munsterman lovende woorden voor Preud'homme en diens prestaties bij de club.[6]

Hij werd in Enschede opgevolgd door Co Adriaanse.

Al Shabab[bewerken]

In 2011 tekende Michel Preud'homme een contract voor drie seizoenen bij het Saoedi-Arabische Al Shabab. Tijdens de winterstop van het seizoen 2011/12 probeerde hij de spitsen Meme Tchité en Tom De Sutter naar Saoedi-Arabië te halen, maar tevergeefs.[7] Op 14 april 2012 veroverde hij met Al Shabab de zesde landstitel uit de geschiedenis van de club. Enkele maanden later werd hij in Saoedi-Arabië uitgeroepen tot trainer van het jaar. In september 2013 werd het contract met Al Shabab in onderling overleg beëindigd.[8]

Club Brugge[bewerken]

Sinds 19 september 2013 is Preud'homme de hoofdtrainer van Club Brugge. In 2014 werd het contract van Preud'homme opengebroken en verlengd tot 2019. In 2015 won hij met Club Brugge de beker van België, de laatste bekerwinst van Club Brugge dateerde al van 2007. Zijn grootste triomf bij Club tot dan toe haalde Preud'homme op 15 mei 2016: dag op dag elf jaar na de laatste keer dat Club Brugge de Belgische titel won, werd het onder Preud'homme opnieuw kampioen met een klinkende 4-0 overwinning tegen aartsrivaal Anderlecht. Op 22 mei 2017 kondigde hij zijn afscheid aan bij Club Brugge, hij verklaarde dat hij toe was aan wat rust na 40 onafgebroken jaren op het hoogste niveau.

Palmares[bewerken]

Als speler[bewerken]

Competitie Aantal Jaren
Nationaal
Belgisch kampioen 3x 1982, 1983, 1989
Beker van België 2x 1981, 1987
Belgische Supercup 2x 1981, 1983
Trofee Jules Pappaert 1x 1990
Taça de Portugal 1x 1996
Europees
Europacup II 1x 1988
UEFA Super Cup 1x 1988
Vriendschappelijk
Trofeu Joan Gamper 1x 1989
Individueel
Gouden Schoen 2x 1987, 1989
Keeper van het Jaar 4x 1988, 1989, 1990, 1991
Wereldkeeper van het jaar 1x 1994
Lev Yashin Award 1x 1994
Fair-Playprijs 1x 1989

Als trainer[bewerken]

Competitie Aantal Jaren
Nationaal
Belgisch kampioen 2x 2008, 2016
Beker van België 2x 2010, 2015
Belgische Supercup 1x 2016
Johan Cruijff Schaal 1x 2010
KNVB Beker 1x 2011
Saoedi-Arabisch kampioen 1x 2012
Individueel
Belgisch trainer van het jaar 3x 2008, 2015, 2016
Rinus Michels Award 1x 2011
Saoedisch trainer van het jaar 1x 2012
Guy Thys Award 1x 2012
Trofee Raymond Goethals 1x 2016
Voorganger:
Jan Ceulemans
Gouden Schoen
1987
Opvolger:
Lei Clijsters
Voorganger:
Lei Clijsters
Gouden Schoen
1989
Opvolger:
Franky Van der Elst
Voorganger:
Philippe Vande Walle
Keeper van het Jaar
1988, 1989, 1990 & 1991
Opvolger:
Gilbert Bodart
Voorganger:
Jean-Marie Pfaff
1ste keeper van de Rode Duivels
1987-1994
Opvolger:
Gilbert Bodart
Voorganger:
Hugo Broos
Peter Maes
Belgisch voetbaltrainer van het jaar
2008
2015 & 2016
Opvolger:
László Bölöni
René Weiler
Voorganger:
Steve McClaren
Rinus Michels Award
2011
Opvolger:
Ronald Koeman
Voorganger:
Ariël Jacobs
Guy Thys Award
2012
Opvolger:
Peter Maes