Pierre Harmel

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
Pierre Harmel
Pierre Harmel 1965.jpg
Geboren 16 maart 1911
Ukkel
Overleden 15 november 2009
Brussel
Politieke partij PSC
Religie Rooms-katholiek
Flag of Belgium.svg Premier van België Flag of Belgium.svg
Aangetreden 28 juli 1965
Einde termijn 19 maart 1966
Voorganger Théo Lefèvre
Opvolger Paul Vanden Boeynants
Portaal  Portaalicoon   Politiek

Pierre Charles José Marie graaf Harmel (Ukkel, 16 maart 1911Brussel, 15 november 2009) was een Belgisch christendemocratisch staatsman.

Harmel studeerde aan de Luikse universiteit rechten en notariaat en behaalde het diploma van geaggregeerde voor het hoger onderwijs. Tijdens de Tweede Wereldoorlog was hij officier en werd hij krijgsgevangen gemaakt.

In 1938 was Harmel voorzitter van de Action Catholique de la Jeunesse Belge (de Franstalige tegenhanger van het Jeugdverbond voor Katholieke Actie). Meteen na de oorlog werd hij hoogleraar in Luik en ondervoorzitter van de christendemocratische denkgroep "La relève", die grote invloed had op de jonge Christelijke Volkspartij

In 1949 werd Harmel volksvertegenwoordiger voor Luik, wat hij tot 1971 onafgebroken zou blijven. Hij nam het initiatief voor de oprichting van het Centrum van onderzoek voor de nationale oplossing van de maatschappelijke, Politieke en Rechtskundige vraagstukken van de verschillende gewesten van het land, dat bekend zou worden als het Centrum Harmel.

Van 1950 tot 1954 was Harmel minister van Openbaar Onderwijs, de eerste katholieke minister op die post in 30 jaar. In die functie voerde hij een aantal belangrijke schoolwetten door, waardoor het vrij middelbaar en technisch onderwijs staatssubsidies kregen. Bovendien maakte hij de oprichting van nieuwe rijksscholen afhankelijk van adviezen van commissies waarin ook vertegenwoordigers van het katholiek onderwijs zitting in hadden. Deze maatregelen werden door de socialistische en liberale oppositie fel betwist en vormden de aanleiding tot de (tweede) schoolstrijd.

Na enkele maanden minister van Justitie te zijn geweest, kreeg hij in 1960 de nieuwe portefeuille van Culturele Zaken. Het was in die functie dat hij het Nationaal Instituut voor de Radio-omroep omvormde tot de Belgische Radio en Televisie, waarin autonome instituten voor Nederlandstalige en Franstalige uitzending opereerden. Dit gold als een eerste vorm van culturele autonomie.

In 1965 vormde Harmel een regering van christendemocraten en socialisten met hemzelf als eerste minister. Deze regering had het vanaf het begin moeilijk. Beide regeringspartijen hadden in de verkiezingen daarvoor een zware nederlaag geleden en eensgezindheid was ver te zoeken. Vooral de Waalse socialisten deden moeilijk. Het was de meest talrijke regeringsploeg tot dan toe (27 leden) en ook complex gestructureerd. Harmel zelf toonde zich geen krachtdadig regeringsleider. Volgens zijn opvolger Paul Vanden Boeynants was hij daar eigenlijk te beschaafd voor. De regering Harmel viel dan ook na nog geen acht maanden.

In de daaropvolgende regeringen was Harmel voortdurend minister van buitenlandse zaken. Hij raakte bekend door zijn nieuwe diplomatieke aanpak, die bekend zou worden als de Harmel-doctrine. Deze veranderde het beleid van de NAVO en pleitte voor een sterke defensie gekoppeld aan stabiele relaties met het Oostblok. Harmel bracht als minister dan ook meerdere bezoeken aan Oostbloklanden

Van 1971 tot 1977 was Harmel gecoöpteerd senator. In 1973, kort nadat hij voor de laatste keer minister was geweest, werd hij voorzitter van de Senaat. In 1977 trok hij zich uit de politiek terug.

Op 20 februari 1973 werd Harmel benoemd tot Minister van Staat. In 1991 verleende koning Boudewijn hem de titel van graaf.

Hij overleed op 98-jarige leeftijd.[1]

Externe links[bewerken]

Voorganger:
Théo Lefèvre
Premier van België
1965-1966
Opvolger:
Paul Vanden Boeynants
Voorganger:
Léon Mundeleer
Minister van Openbaar Onderwijs
1950-1954
Opvolger:
Leo Collard
Voorganger:
Albert Lilar
Minister van Justitie
1958
Opvolger:
Laurent Merchiers
Voorganger:
Paul-Henri Spaak
Minister van Buitenlandse Zaken
1966-1973
Opvolger:
Renaat Van Elslande
Voorganger:
Paul Struye
Voorzitter van de Senaat
1973-1977
Opvolger:
Robert Vandekerckhove