Camille Huysmans

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
Camille Huysmans
Huysmans (1966)
Huysmans (1966)
Volledige naam Jean Joseph Camille Huysmans
Geboren Bilzen, 26 mei 1871
Overleden Antwerpen, 25 februari 1968
Kieskring Flag of Antwerp.svg Antwerpen
Regio Vlag Vlaams Gewest Vlaanderen
Land Vlag van België België
Partij BWP / BSP
Flag of Belgium.svg Premier van België Flag of Belgium.svg
Aangetreden 3 augustus 1946
Einde termijn 20 maart 1947
Regering Huysmans
Voorganger Achiel Van Acker
Opvolger Paul-Henri Spaak
Functies
1905 - 1922 Secretaris Tweede Internationale
1908 - 1921 Gemeenteraadslid Brussel
1910 - 1965 Volksvertegenwoordiger
1918 - ? Hoofdredacteur Volksgazet
1921 - ? Gemeenteraadslid Antwerpen
1921 - 1926 Schepen Antwerpen
1925 - 1927 Minister van Schone Kunsten en Onderwijs
1933 - 1940 Burgemeester Antwerpen
1936 - 1939 Voorzitter Kamer van Volksvertegenwoordigers
1939 - 1944 Secretaris Tweede Internationale
1939 - 1944 Voorzitter Tweede Internationale
1944 - 1968 Gemeenteraadslid Antwerpen
1944 - 1946 Burgemeester Antwerpen
1946 - 1947 Eerste Minister
1947 - 1949 Minister van Openbaar Onderwijs
Portaal  Portaalicoon   België
Politiek

Jean Joseph Camille Huysmans (ook Kamiel Huysmans of Camiel Huysmans genoemd; Bilzen, 26 mei 1871 - Antwerpen, 25 februari 1968), geboren als Camiel Hansen, was een Belgisch journalist en politicus voor de BWP / BSP.

Biografie[bewerken]

Huysmans studeerde Germaanse filologie te Luik. Van 1893 tot 1897 stond hij in het onderwijs. Tussenin keerde hij terug naar de universiteit om er de doctorsgraad in de Germaanse filologie te halen.

Huysmans sloot zich reeds op zeer jonge leeftijd aan bij de Belgische Werkliedenpartij (BWP), de voorloper van de Belgische Socialistische Partij (BSP). Hij was journalist voor een aantal socialistische tijdschriften tot 1904 en was daarna nog even actief in de vakbeweging. Hij werd ook vrijmetselaar.[1] De politieke doorbraak in eigen land kwam er niet zo vlot. Als socialist en flamingant moest Huysmans zijn grote persoonlijkheid eerst bewijzen in de gemeentepolitiek te Brussel en Antwerpen en in het buitenland.

Van 1905 tot 1922 was Huysmans secretaris van de Tweede Internationale. In die functie had hij uitgebreide contacten met Sun Yat-sen, de leider van de eerste Chinese revolutie, in 1911. De belangrijkste taak was het creëren van een actieve vredesfunctie. Tevens voerde hij tijdens deze eerste periode als secretaris van de Tweede Internationale tussen 1905 en 1914 een intense correspondentie met Vladimir Lenin, Deze briefwisseling werd uitgegeven in 1963.

In 1914 richtte Huysmans uit een fusie tussen De Werker en De Volkstribuun de Volksgazet op, waar hij vanaf 1918 de hoofdredactie voerde. In 1917 probeerde hij samen met de neutrale Nederlandse en Scandinavische socialisten een conferentie te organiseren in Stockholm om met socialisten uit de beide strijdende kampen in de Eerste Wereldoorlog een mogelijke vrede te bespreken. De tegenwerking van de Geallieerde regeringen deden dit initiatief echter mislukken. Ook het pattriottisme van de socialisten in alle oorlogvoerende landen speelde hem parten; de Russische bolsjevieken waren dit vredesinitiatief evenmin genegen [2] De rol van secretaris van de Socialistische Internationale oefende hij opnieuw uit tussen 1939 en 1944 waarbij hij toen ook de voorzittersrol waarnam, mede door zijn ervaringen tijdens de Eerste Wereldoorlog. Tijdens de Tweede Wereldoorlog week hij uit naar Londen.

Hij was een grote voorvechter van de Vlaamse Beweging en voerde een onafgebroken strijd voor de vernederlandsing van de Universiteit Gent die uiteindelijk tot stand kwam in 1930. Dit deed hij samen met de katholiek Frans Van Cauwelaert en de liberaal Louis Franck ('de drie kraaiende hanen'). Als Minister van Schone Kunsten en Onderwijs in de regeringen Poullet en Jaspar I heeft hij de weg kunnen vrijmaken voor de vernederlandsing.

Op 3 september 1945 werd Camille Huysmans benoemd tot minister van Staat. Het jaar nadien, hij was toen al 75 jaar, werd Huysmans eerste minister en leidde hij een regering bestaande uit socialisten, liberalen en communisten. Omdat de meerderheid veel te krap was (1 stem op overschot), hield de regering niet lang stand. In de daarop volgende regeringen Spaak III en IV werd hij Minister van Openbaar Onderwijs.

Tot op zeer hoge leeftijd bleef hij zeer populair. De nationale hulde voor zijn 80e verjaardag groeide uit tot een manifestatie met meer dan 100.000 deelnemers. Op 83-jarige leeftijd werd hij nog voorzitter van de Kamer van Volksvertegenwoordigers, dit in een zeer moeilijke politieke periode.

Hij is een van de weinige Belgische politici die meer dan 50 achtereenvolgende jaren lid was van de Kamer van Volksvertegenwoordigers. Het 50-jarig jubileum werd gevierd met een academische zitting in het parlement. Het was zijn wens om als eerste eeuweling in het parlement te zetelen, maar hij werd in 1965 van de BSP-kandidatenlijst geweerd wegens zijn hoge leeftijd. Huysmans kwam daarom op met een scheurlijst "De Socialist", maar werd ondanks zijn groot aantal voorkeurstemmen (14.937) niet herkozen als volksvertegenwoordiger.

In 2005 eindigde Camille Huysmans op nr. 69 tijdens de Vlaamse versie van de verkiezing van De Grootste Belg.

Eretekens[bewerken]

Beelden[bewerken]

Voorganger:
Achille Van Acker
Belgische premier
1946-1947
Opvolger:
Paul-Henri Spaak
Voorganger:
Léon Théodor
Minister van Schone Kunsten en Onderwijs
1925-1927
Opvolger:
Maurice Vauthier
Voorganger:
Jules Poncelet
Voorzitter van de Kamer van Volksvertegenwoordigers
1936-1939
Opvolger:
Frans Van Cauwelaert
Voorganger:
Frans Van Cauwelaert
Emile Van Put (waarnemend)
Burgemeester van Antwerpen
1933-1940
1944-1946
Opvolger:
Leo Delwaide (waarnemend)
Lode Craeybeckx
Voorganger:
Herman Vos
Minister van Openbaar Onderwijs
1947-1949
Opvolger:
Léon Mundeleer
Voorganger:
Frans Van Cauwelaert
Voorzitter van de Kamer van Volksvertegenwoordigers
1954-1958
Opvolger:
Paul Kronacker