Wijsheidsliteratuur

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken

Wijsheidsliteratuur is het literair genre dat vaak voorkwam in het Oude Nabije Oosten. Dit genre wordt gekenmerkt door wijze uitspraken die de bedoeling hebben om iets over godgeleerdheid en deugd bij te brengen. Het hoofdprincipe van wijsheidsliteratuur is dat, terwijl ook technieken van het traditioneel vertellen van een verhaal gebruikt worden, de boeken tevens bepaalde inzichten en wijsheden over natuur en de realiteit verondersteld worden over te brengen.

De bekendste voorbeelden van wijsheidsliteratuur kunnen gevonden worden in de Hebreeuwse Bijbel.[1] De volgende Bijbelse boeken vallen onder de wijsheidsliteratuur:[2]

en de deutero-canonieke boeken:

Het genre van de "spiegel-der-prinsen"-geschriften, die een lange geschiedenis hebben in islamitische en westerse Renaissanceliteratuur, stelt een meer seculiere verwant voor aan het genre van de Bijbelse wijsheidsliteratuur.

Binnenin de Klassieke Oudheid is de adviespoëzie van Hesiodos, voornamelijk zijn Werken en Dagen gezien als een verwant genre tot de wijsheidsliteratuur van het Nabije Oosten.