1e Wit-Russische front

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
1e Wit-Russische front
Banier van het 1e Wit-Russische front
Banier van het 1e Wit-Russische front
Oprichting 20 oktober 1943
Ontbinding 08 mei 1945
Land Sovjet-Unie
Krijgsmachtonderdeel Rode Leger
Type Legergroep
Veldslagen Operatie Bagration
Wisła-Oderoffensief
Slag om Berlijn
Commandanten Rokossovski (oktober 1943 - november 1944)
Zjoekov (november 1944 - mei 1945)

Het 1e Wit-Russische front (Russisch: 1-й Белорусский фронт) was een onderdeel van het Rode Leger tijdens de Tweede Wereldoorlog. Een front in het Rode Leger was een verzameling van legers en het was vergelijkbaar met een Duitse legergroep. De samenstelling van het front veranderde naargelang het verloop van de oorlog, maar over het algemeen bestond het 1e Wit-Russische front uit twee tanklegers, twee stoottroepenleger en zes infanterielegers. In tegenstelling tot westerse legergroepen waren bij de Sovjets ook de luchtstrijdkrachten een onderdeel van het front.

Ontstaan[bewerken]

Op 20 oktober 1943 werd het Centrale Front omgevormd tot het Wit-Russische Front. Generaal Rokossovski, de bevelhebber van het Centrale Front, bleef echter de bevelhebber van deze legergroep. Samen met het Kalininfront en het Westfront ondernam het nieuwe front diverse pogingen om de Duitse legergroep Centrum uit Wit-Rusland te verdrijven. Hoewel er wel een beperkte terreinwinst werd geboekt, werden deze offensieven als mislukt beschouwd. Er werd geen beslissende doorbraak gerealiseerd. Vanaf december 1943 tot maart 1944 was het Wit-Russische Front in een voortdurende strijd gewikkeld met het Duitse 9e leger, maar de Duitse verdediging hield stand.

1e Wit-Russische Front in 1944[bewerken]

Op 17 februari 1944 werd de naam veranderd van Wit-Russische Front naar 1e Wit-Russische Front. Het front vormde de linkervleugel van de tangbeweging waarmee tijdens operatie Bagration de Duitse legergroep Centrum werd vernietigd. Na de succesvolle campagne in Wit-Rusland lanceerde het front op 17 juli het Lublin-Brest offensief om de Duitsers uit Oost-Polen te verdrijven. Begin augustus 1944 bereikte de voorhoede van het 1e Wit-Russische Front de buitenwijken van Warschau. De bevolking van de Poolse hoofdstad kwam in opstand tegen de Duitse bezetters. Generaal Rokossovski liet zijn troepen halthouden en hij kwam de Poolse opstandelingen niet ter hulp tijdens de opstand in Warschau. Sommige historici beweren dat de Duitse tegenstand te sterk was geworden, maar anderen beweren dat Stalin het mondelinge bevel had gegeven de Poolse opstand dood te laten bloeden. De exacte redenen zijn nooit duidelijk geworden. Vanaf september 1944 was het 1e Wit-Russische Front achter de Weichsel gelegerd, maar het front ondernam geen grote aanvallen. In november 1944 werd maarschalk Rokossovski vervangen door maarschalk Zjoekov.

Campagnes in 1945[bewerken]

Tijdens het Weichsel-Oder offensief vormde het 1e Wit-Russische Front de belangrijkste aanvalsmacht van het Rode Leger. In amper drie weken rukte het op vanaf de Weichsel naar de Oder. Hoewel de voorhoede van het front op minder dan 70 kilometer van de Duitse hoofdstad stond, gaf Stalin het bevel om de opmars te staken. Het 1e Wit-Russische Front moest wachten met de aanval op Berlijn totdat Silezië, Oost-Pruisen en Pommern waren veroverd. Pas begin april 1945 kon maarschalk Zoekov met de voorbereidingen voor de aanval op Berlijn beginnen. Op 16 april 1945 lanceerde het 1e Wit-Russische Front zijn aanval op de Duitse hoofdstad. Pas na drie dagen van zware gevechten kon maarschalk Zjoekov de Seelower Hoogten veroveren. Hij had al zijn reserves in de strijd moeten werpen om de Duitse verdediging te doorbreken. Door deze vertraging kreeg het 1e Oekraïense Front onder leiding van maarschalk Konev de kans om Berlijn te veroveren. Beide legergroepen van het Rode leger probeerden als eerste in Berlijn te geraken. Op 22 april 1945 bereikten de eenheden van het 1e Wit-Russische Front de Berlijnse voorsteden. Tijdens de zware gevechten in Berlijn hadden ze niet alleen te kampen met de Duitse verdedigers, maar ook er waren ook enkele incidenten tussen de beide fronten van het Rode Leger, waarbij de Sovjet eenheden elkaar onder vuur namen. Het was uiteindelijk het 1e Wit-Russische Front dat de Reichstag wist te veroveren en op 2 mei 1945 capituleerde de Duitse hoofdstad.

Na de oorlog[bewerken]

Na de oorlog vormde het 1e Wit-Russische Front de kern van de bezettingsmacht, de zogenaamde Groep van Sovjet Strijdkrachten in Duitsland.

Commandanten[bewerken]

Commandanten Begindatum Einddatum
Maarschalk Rokossovski oktober 1943 november 1944
Maarschalk Zjoekov november 1944 juni 1945

Sterkte en verliezen[bewerken]

Datum Operatie Sterkte Verliezen
Jun. 1944 - Aug. 1944 Operatie Bagration 1 071 100 281 394
Jan. 1945 - Maa. 1945 Wisła-Oderoffensief 1 028 900 77 342
Maa. 1945 - Apr. 1945 Pommern offensief 359 600 52 303
Apr. 1945 - Mei. 1945 Slag om Berlijn 908 500 179 490