Alfred Kleinknecht
Alfred Kleinknecht (Lehrensteinsfeld, 1951) is een van oorsprong Duitse hoogleraar in de economie van innovatie aan de faculteit Techniek, Bestuur en Management van de TU Delft.
Kleinknecht studeerde in 1977 af in de economie aan de Vrije Universiteit Berlijn en was daarna enige tijd aan het Wissenschaftszentrum Berlin verbonden. In 1984 promoveerde hij aan de Vrije Universiteit Amsterdam. Sindsdien is hij verbonden geweest aan de Universiteit van Maastricht, de Universiteit van Amsterdam, wederom de Vrije Universiteit Amsterdam en sinds 1997 tot heden aan de TU Delft. In 2006 was hij gasthoogleraar aan de Universita La Sapienza in Rome en in 2009 was hij gasthoogleraar aan de Université Panthéon Sorbonne in Parijs. Kleinknecht is geliefd bij de media vanwege zijn veelal afwijkende maar doordachte kijk op de economische actualiteit.
Kleinknecht verwierf landelijke bekendheid door zijn oratie in 1994 waarbij hij het beleid van loonmatiging bekritiseerde. Zijn onderzoekgroep[1] heeft intussen veel onderzoek verricht waaruit blijkt dat loonmatiging en flexibilisering van de arbeidsmarkt een negatieve impact heeft op innovatie en de groei van de arbeidsproductiviteit.[2]
Kleinknecht behoorde tot de 70 Nederlandse economen die in de Volkskrant van 13 februari 1997 waarschuwden dat de invoering van de Economische en Monetaire Unie zonder een gemeenschappelijk economisch beleid zal leiden tot werkloosheid en sociale spanningen in Europese landen.[3] Kleinknecht is echter geen euroscepticus maar voorstander van uitbreiding van de bevoegdheden van Europa. Hij wees op 22 april 2008 al op de problematische schuldenopbouw in Zuid-Europese landen.[4] De financiële problemen van Griekenland anno 2009 en 2011 bewijzen volgens hem dat de euro zorgt voor structurele onevenwichtigheden in de handelsbalans tussen Noord- en Zuid-Europa.[5]
Kleinknecht schreef enige tijd columns in de regionale GPD-bladen en in het NRC Handelsblad. In deze krant waarschuwde hij op 3 april 2007 al voor het gevaar van een kredietcrisis, ruim voordat deze zou losbarsten.[6] Kleinknecht staat al jaren op de door de ESB gepubliceerde lijst van meest geciteerde Nederlandse economen in zowel binnen- als buitenlandse tijdschriften.
In 2007-2008 was hij lid van de commissie-Van Ojik die mee schreef aan het nieuwe beginselprogramma van GroenLinks. Kleinknecht staat als lijstduwer op de kandidatenlijst van GroenLinks in Leiden voor de gemeenteraadsverkiezingen in 2010.
Vanwege zijn verdiensten voor de wetenschap en zijn inzet en betrokkenheid bij de Nederlandse samenleving werd hij op 27 april 2012 benoemd tot Ridder in de Orde van Oranje-Nassau.
[bewerken] Werken
Selectie:
- A.H. Kleinknecht, Innovation patterns in crisis and prosperity. Schumpeter's long cycle reconsidered (met een voorwoord van Jan Tinbergen), 1987 en 1990, uitgeverij Londen: Macmillan en New York: St. Martin's Press.
- A.H. Kleinknecht (ed.), Determinants of innovation. The message from new indicators, 1996, Londen: Macmillan en New York: St. Martin's Press.
- A.H. Kleinknecht, "Is labour market flexibility harmful to innovation?", Cambridge Journal of Economics 22 (1998), pp. 387-396.
- A.H. Kleinknecht, K. van Montfort en E. Brouwer, "The Non-Trivial Choice between Innovation Indicators", Economics of Innovation and New Technology 11 (2002), pp. 109 - 121.
- F. Lucidi en A.H. Kleinknecht, "Little innovation, many jobs: An econometric analysis of the Italian labour productivity crisis", Cambridge Journal of Economics 24 (2010) 3, 525-546.
[bewerken] Onderscheidingen
- Docent van het jaar 2010-2011, TBM, Technische Universiteit Delft
- Ridder in de Orde van Oranje-Nassau (27 april 2012)
[bewerken] Externe link
Bronnen, noten en/of referenties
|
