Cilla Black

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
Cilla Black
Afbeelding gewenst
Algemene informatie
Land Vlag van Verenigd Koninkrijk Verenigd Koninkrijk
Portaal  Portaalicoon   Muziek

Cilla Black (Liverpool, 27 mei 1943) is een Brits zangeres en televisiepresentatrice. Ze is de enige vrouwelijke vertegenwoordiger van de Merseybeat die internationale bekendheid verwierf. Ze is vooral bekend van haar hits Anyone Who Had a Heart, You're my world en You've Lost That Lovin' Feelin'. In de jaren 80 en 90 presenteerde ze de televisieshows Blind date en Surprise, surprise voor het Britse ITV.

Biografie[bewerken]

Muzikale carrière[bewerken]

Cilla Black werd als Priscilla Maria Veronica White geboren uit een protestantse vader en een Rooms-katholieke moeder in Liverpool. In de vroege jaren 60 had ze een parttime baan als bewaker van de garderobe in The Cavern Club, waar The Beatles regelmatig optraden. Zelf klom ze tussen de optredens ook ooit het podium op om te zingen. Zo mocht ze in die jaren met sommige bandjes meezingen. Ook The Beatles waren van haar kwaliteiten onder de indruk en stelden haar voor aan hun manager Brian Epstein. De auditie die ze mocht doen, mislukte. Ze zong het nummer Summertime, maar The Beatles, die haar begeleidden, speelden het nummer te laag voor haar stem. Daarnaast was ze erg nerveus. Op 6 september 1963 nam Epstein haar alsnog onder zijn hoede, nadat hij haar ergens had zien optreden. Priscilla White nam haar artiestennaam aan, nadat ze foutief Cilla Black werd genoemd in het tijdschrift Mersey Beat. Epstein vond die naam goed klinken en ze besloten die naam aan te nemen. Ze kreeg een platencontract bij Parlophone en George Martin produceerde haar debuutsingle Love of the Loved, geschreven door Paul McCartney. Het nummer haalde de 35e plaats in de UK Singles Chart.

In vergelijking met de resultaten van de andere bands onder Epstein, viel het debuut van Black tegen. Voor de opvolger had Epstein uit de Verenigde Staten het nummer Anyone Who Had a Heart van Burt Bacharach gezongen door Dionne Warwick meegebracht. George Martin wilde het aanvankelijk door Shirley Bassey laten zingen, maar Epstein overtuigde hem het aan Black te geven. De single werd een groot succes en bereikte in februari 1964 de eerste plaats in de Britse hitparade. Warwick, wier versie slechts de 42e plaats haalde, was niet te spreken over de cover van Black. Ze vond het een exacte kopie van haar versie en klaagde: "Als ik op de opname had gehoest, had ze het precies nagedaan". Haar derde single You're my world evenaarde het succes van Anyone Who Had a Heart en kwam eind mei op de eerste plaats. Het nummer was een vertaling van Il Mio Mondo van de Italiaanse singer-songwriter Umberto Bindi. Warwick nam als reactie op Black's succes met haar nummer een cover van You're my world op, maar dat werd in de Verenigde Staten niet op single uitgebracht, zodat Black's versie daar de 26e plaats kon halen. You're my world is nadien door nog verschillende artiesten gecoverd, waaronder Guys n' Dolls, die er in 1977 een nummer 1-hit in Nederland en Vlaanderen mee hadden. Black zou later meer hits scoren met vertalingen van Italiaanse liedjes. Don't answer me, A fool am I en I only live to love you waren allemaal van Italiaanse origine. Ze sloot het jaar af met de nummer 7-hit It's for you, die net als haar debuutsingle geschreven was door Paul McCartney. Hij begeleidt haar ook op piano in dit nummer in een walsritme.

In 1965 herhaalde Black het trucje van Anyone Who Had a Heart door een grote hit te scoren met een nummer dat zich in de Verenigde Staten al bewezen had. Deze keer deed ze het met You've Lost That Lovin' Feelin' van de Righteous Brothers. Nu moest ze echter het origineel voor laten gaan, want de versie van de Righteous Brothers haalde in februari de eerste plaats. Blacks versie kwam tot plaats 2, waardoor zich de unieke situatie voordeed dat hetzelfde nummer in verschillende versies op plaats 1 en 2 stond in de Britse hitlijst; iets wat later nooit meer is voorgekomen. In 1966 volgden de top 10-hits Love's just a broken heart, Alfie en Don't answer me. Alfie was geschreven door Burt Bacharach en Hal David, nadat Bacharach de Britse film Alfie had gezien. In het Verenigd Koninkrijk werd het lied niet in de film gebruikt, maar in de Amerikaanse uitgave werd het nummer tijdens de aftiteling gezongen door Cher, die er een Amerikaanse hit mee had. Ook Blacks versie haalde de Amerikaanse Billboard Hot 100, maar kwam niet hoger dan de 95e plaats. Deze keer was het Dionne Warwick die de succesvolste versie had, want haar cover kwam tot plaats 15.

Televisiecarrière[bewerken]

Epstein probeerde in 1967 Black ook aan het werk te krijgen als actrice en presentatrice. Ze kreeg een hoofdrol in de psychedelische komedie Work is a 4-letter word, maar deze film werd zo goed als genegeerd door de critici. Toen Epstein in augustus 1967 overleed aan een overdosis drugs, werd het management overgenomen door Bobby Willis met wie Black sinds 1965 getrouwd was. Haar televisiecarrière werd voortgezet en in 1968 kreeg ze haar eigen televisieshow Cilla op de BBC. Van deze show werden tot 1976 acht seizoenen opgenomen. Op muzikaal gebied wierp dat ook zijn vruchten af, want de door haarzelf gezongen tunes van de programma's haalden ook de hitparade. Het door McCartney geschreven Step inside love werd als tune voor de eerste vier seizoenen gebruiken en werd een top 10-hit voor Black. Het jaar nadien volgden nog de top 10-hits Surround yourself with sorrow en Conversations. Toen ze in 1971 met een nieuwe tune voor haar show kwam, werd ook dat een dikke hit: Something tells me (something's gonna happen tonight) haalde de 3e plaats. Dit bleek echter de laatst grote hit voor Black. Alleen Baby, we can't go wrong, de tune van het zevende seizoen van Cilla, werd een bescheiden hitje. De singles die ze daarna nog uitbracht haalden de hitparade niet.

Black bleef zich vanaf de jaren 70 richten op haar carrière als televisiepersoonlijkheid. In 1975 kreeg ze op ITV haar 6-delige komedieserie Cilla's comedy six en in 1976 werd dat vervolgd door Cilla's world of comedy. Daarna raakte Black een aantal jaren uit de schijnwerpers, totdat ze in 1984 de televisieshow Surprise, surprise, de Britse versie van De surprise show, ging presenteren. Een jaar later werd ze tevens presentatrice van Blind date, vergelijkbaar met het Vlaamse Blind date en het Nederlandse Op goed geluk. Deze programma's zou ze tot respectievelijk 2001 en 2003 presenteren. Deze shows trokken erg veel kijkers en één jaar was Black zelfs de hoogstbetaalde presentatrice op de Britse televisie. In 1998 kreeg Black er met The moment of truth nog een derde programma bij, dat liep tot 2001.

In 1993 had Black voor de laatste maal hitparadesucces. Dat jaar kwam haar album Through the years uit, met onder andere duetten met Cliff Richard, Barry Manilow en Dusty Springfield. Het nummer Through the years en het duet Heart and soul met Springfield, werden kleine hits in de UK Singles Chart. In 1999 overleed Blacks echtgenoot en manager Bobby Willis op 57-jarige leeftijd aan longkanker. Sindsdien regelt Black's oudste zoon Robert het management van zijn moeder.

Discografie[bewerken]

Singles[bewerken]

Single(s) met hitnoteringen in
prehistorische hitlijsten
Datum van
verschijnen
Datum van
binnenkomst
Hoogste
positie
Aantal
maanden
Opmerkingen Bron
Anyone who had a heart jun-1964 6 1M Muziekparade Top 30
You're my world 22-8-1964 47 6 Hitwezen Top 50
You're my world 6-9-1964 30 1 Muziek Expres Top 15
It's for you okt-1964 27 1M Muziekparade Top 30
Single(s) met eventuele hitnoteringen in
de Nederlandse Top 40
Datum van
verschijnen
Datum van
binnenkomst
Hoogste
positie
Aantal
weken
Opmerkingen
You've lost that lovin' feelin' 20-2-1965 8 7
Love's just a broken heart 26-2-1966 39 1
Surround yourself with sorrow 22-3-1969 tip
Surround yourself with sorrow 19-3-1969 tip

Externe links[bewerken]