Elisabeth van Joegoslavië

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken

Elisabeth Karađorđević (Servisch: Њ.К.В. Кнегиња Јелисавета Карађорђевић) (Belgrado, Joegoslavië, 7 april 1936), prinses van Joegoslavië, is de dochter van prins Paul van Joegoslavië en diens echtgenote prinses Olga van Griekenland en Denemarken. Ze is een mensenrechtenactiviste en stelde zich in 2004 kandidaat voor het presidentschap van Servië en Montenegro.

Privé-leven[bewerken]

Prinses Elisabeth werd op 7 april 1936 te Belgrado geboren als de enige dochter en het derde kind van prins Paul van Joegoslavië, die regent was voor Peter II, en diens echtgenote prinses Olga van Griekenland en Denemarken, een afstammeling van koning George I van Griekenland en tsaar Alexander II van Rusland. Als klein kind verliet ze haar geboorteland in ballingschap, omdat de monarchie was afgeschaft. In 1987 keerde ze pas terug naar Joegoslavië en leerde ze haar moedertaal opnieuw. Als gevolg van de verbanning heeft Elisabeth op veel verschillende scholen les gehad en spreekt ze veel talen. Ze zat eerst op school in Zuid-Afrika, vervolgens in Verenigd Koninkrijk en Zwitserland, uiteindelijk studeerde ze “Geschiedenis van de Schone Kunsten” in Parijs, Frankrijk. Ze spreekt, Engels, Frans, Spaans, Italiaans en Servisch, en is een burger van de Verenigde Staten en Servië en Montenegro. Ze leeft in Belgrado.

Ze is drie keer getrouwd. Op 19 januari 1961 trouwde ze met de Amerikaanse kledingmaker Howard Oxenberg, met wie ze de dochters Catherine (1961-), actrice, en Christina (1962-) kreeg. Haar oudste dochter was een bekende actrice, die o.a. in Dynasty speelde. Ze scheidden in 1969, waarna Elisabeth op 23 september van dat jaar in Londen, Engeland, trouwde met de politicus Neil Roxburgh Balfour. Ze kregen een zoon: Nicolaas Augustus (1970-). Na ook van hem te zijn gescheiden, verloofde ze zich met de Britse acteur Richard Burton. Van een huwelijk is het nooit gekomen. Prinses Elisabeth trad voor de derde keer in het huwelijk op 28 februari 1987 in New York City met Dr. Manuel Ulloa Elias (overleden in 1992), die verschillende regeringsfuncties heeft bekleed.

Carrière[bewerken]

Elisabeth zette zich in voor het verbeteren van de relatie tussen de Rooms-katholieke Kerk en de Servisch-orthodoxe Kerk in Joegoslavië. In 1989 reisde ze ook af naar Vaticaanstad om de Minister van Buitenlandse Zaken om hulp te vragen bij de verbetering van de relatie tussen de twee bevolkingsgroepen. Ook organiseerde ze nog voor de burgeroorlog in Joegoslavië een bijeenkomst met vertegenwoordigers voor beide partijen en politieke en religieuze leiders van over de hele wereld, waaronder Moeder Teresa, Al Gore en de veertiende dalai lama.

Aan het einde van het jaar 1990 stichtte ze de Prinses Elisabeth Stichting, een niet-politieke, non-profit organisatie. Tijdens de burgeroorlogen zorgde de stichting voor medische spullen, eten, kleren en dekens voor vluchtelingenkampen. Ook zochten ze nieuwe families voor kinderen en plaatsen voor oudere studenten op scholen en colleges in Amerika.

In 2004 stelde prinses Elisabeth zich kandidaat voor het presidentschap van Servië en Montenegro, ondanks dat haar neef Peter II van Joegoslavië dat niet wilde. Aan het einde van Tweede Wereldoorlog was de koninklijke familie verbannen, Elisabeth zei tijdens haar campagne dan ook dat het niet haar doel was om de monarchie terug te brengen. Ze kreeg 61.991 stemmen en eindigde op de zesde plaats.

Naast de politieke rol die Elisabeth vervult, is ze ook zakenvrouw, schrijfster van kinderboeken en heeft ze verschillende parfums gemaakt. Ze kreeg in 2002 de eerste “Demiurgus Peace International” voor haar inspanningen voor de vrede samen met o.a. Vladimir Poetin en Desmond Tutu.