Vrijzinnig Democratische Partij.De Liberalen

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
(Doorverwezen vanaf FDP.Die Liberalen)
Ga naar: navigatie, zoeken
Vrijzinnig-Democratische Partij.De Liberalen (Nederlands),
FDP.Die Liberalen (Duits),
PRL.Les Libéraux-Radicaux (Frans),
PLR.I Liberali (Italiaans),
PLD.Ils Liberals (Reto-Romaans)
Afbeelding gewenst
Functiehouders
Partijvoorzitter Fulvio Pelli
Geschiedenis
Opgericht 28 februari 2009
FDP in 1894
LPS in 1913
Algemene gegevens
Actief in Zwitserland
Richting Centrum-rechts
Ideologie Liberalisme, Klassiek-liberalisme, Centrisme
Internationale organisatie Partij van Europese Liberalen en Democraten, Liberale Internationale
Website www.prd.ch
Portaal  Portaalicoon   Politiek
Zwitserland

De Vrijzinnig Democratische Partij.De Liberalen (Duits: Freisinnig-Demokratische Partei.Die Liberalen, Frans: Parti radical-démocratique.Les Libéraux-Radicaux, Italiaans: Partito liberale radicale.I Liberali, Reto-Romaans: Partida liberaldemocrata.Ils Liberals), is een liberale partij in Zwitserland.

Kortweg wordt de partij Vrijzinnig Democratische Partij van Zwitserland genoemd.

De FDP.De Liberalen ontstond op 28 februari 2009 na de fusie van twee liberale partijen:[1]

Geschiedenis[bewerken]

Politiek in Zwitserland
Vlag van Zwitserland
Politiek in Zwitserland
Overheid
Bondsraad (lijst)
Bondspresident (lijst)
Bondsvergaderung
Nationale Raad
Kantonsraad
Bondskanselier
Politieke partijen
Verkiezingen in Zwitserland
Verkiezingsuitslagen: 1919-2003 - 2007

Portaal  Portaalicoon  Politiek
Portaal  Portaalicoon  Zwitserland

In 1831 werd door liberaal gezinde burgers de Patriottische Associatie opgericht. De Patriottische Associatie was georganiseerd als een "vereniging voor de bescherming van de vrijheid." In 1847 kwam de Zwitserse Volksvereniging voor de Patriottische Associatie in de plaats. In de Sonderbundsoorlog (1847) behaalden de stadse, Protestantse, liberale en radicaal-liberale kantons een overwinning op de conservatieve, agrarische, rooms-katholieke kantons. In 1848 kreeg Zwitserland een progressieve, gematigd liberale bondsgrondwet. Een periode dat de radicale-liberalen, aangeduid als freisinnigen of radicalen, de macht volledig in handen hadden, volgde. Bij de verkiezingen wist de radicale fractie telkens de grootste blijven.[2] Van een radicale of vrijzinnige partij op federaal niveau was echter nog geen sprake. In 1873 herleefde de Zwitserse Volksvereniging. In de Volksvereniging hadden radicale parlementariërs en activisten zich verenigd om een herziening van de grondwet door te drukken. In 1878 werd de Radicaal-Democratische Groep in het Bondsparlement opgericht. Hierin verenigden zich radicalen, democraten en een deel van de (conservatief-)liberale parlementariërs. De Radicaal-Democratische Groep had geen programma en was uitsluitend om praktische redenen opgericht (bundeling van liberale krachten tegen de opkomende Katholieke conservatieven).

In de jaren '90 van de negentiende eeuw ontstond er in radicale in liberale kringen de behoefte om een sterke federale liberale partij op te richtten. In 1894 kwamen in het Bahnhofbuffet Olten (restaurant in het station van Olten) leidende figuren uit liberale, democratische en radicale groeperingen en partijen bijeen. Tijdens deze bijeenkomst in Olten werd besloten tot de oprichting van de federale Vrijzinnig Democratische Partij. Het deel van de liberalen dat weigerde zich aan te sluiten bij de FDP/PDR/PLR, organiseerde zich als Liberale Partij van Zwitserland en richtte zich op welvarende Protestanten in met name de Franstalige kantons en het kanton Bazel-Stad. Tot aan de invoering van het evenredige vertegenwoordiging in 1919 bleef de FDP/PDR/PLR zowel de grootste partij in het parlement (Nationale Raad en Kantonsraad) als in de Bondsraad (regering).

Rond de eeuwwisseling kwam de sociaaldemocratie sterk op in Zwitserland. Enkele leden van de linkervleugel van de FDP/PDR/PLR gingen over tot de Socialistische Partij van Zwitserland (SP/PS). De FDP/PDR/PLR maakte zich zorgen over de opkomst van de SP/PS en schoof op naar rechts. Zij beschouwden vanaf dat moment de katholieke conservatieven (vanaf 1912 Zwitserse Conservatieve Volkspartij) als minder "gevaarlijk" dan de SP/PS.

Bij de eerste verkiezingen volgens het stelsel van evenredige vertegenwoordiging in 1919 leed de FDP/PDR/PLR een grote nederlaag. In Nationale Raad viel de FDP/PDR/PLR terug van 105 (1917) naar 60 zetels. Eind jaren '20 viel de partij nog verder terug. De in 1917 van de FDP/PDR/PLR afgescheiden rechtse Partij van Boeren, Middenstanders en Burgers (de huidige SVP/UDC) won steeds meer zetels in het parlement. In 1928 deed Rudolf Minger namens de SVP/UDC zijn intrede in de Bondsraad. In de Bondsraad waren nu nog maar 4 FDP'ers vertenwoordigt. In 1943 deed de eerste sociaaldemocraat, Ernst Nobs zijn intrede in de Bondsraad en zaten er nog maar 3 FDP/PDR/PLR'ers in de Bondsraad. In 1959 ging de Zauberformel ("toverformule") van kracht. De Bondsraad werd voortaan een afspiegeling van het parlement. Door de invoering van de Zauberformel bleven er nog maar 2 FDP/PDR/PLR'ers over in de Bondsraad.

In 1971 gingen de Zürcher Demokraten op in de FDP/PDR/PLR. De Zürcher Demokraten hadden zich 1941/1942 van de FDP/PDR/PLR afgescheiden.

Heden[bewerken]

Bij de verkiezingen van 2003 leden de centrum-rechtse partijen FDP/PDR/PLR en CVP/PDC gevoelige nederlagen. De FDP/PDR/PLR verwierf 36 zetels in de Nationale Raad, een teruggang van 7 zetels. Winst was er vooral voor de Zwitserse Volkspartij en de Groene Partij van Zwitserland. In tegenstelling tot de CVP/PDC hoefde de FDP/PDR/PLR geen zetel in de Bondsraad in te leveren.

Bij de parlementsverkiezingen van 21 oktober 2007 leed de FDP/PDR/PLR een nederlaag. De partij kreeg 15,6% van de stemmen in de Nationale Raad, goed voor 31 zetels in de Nationale Raad.

De FDP/PDR/PLR, die al geruime tijd een liberale fractie (Unie van Vrijzinnigen en Liberalen) vormt met de Liberale Partij van Zwitserland (LPS) in het federale parlement, ging op 28 februari 2009 een fusie aan met deze partij. De nieuwe partijnaam werd Vrijzinnig-Democratische Partij.De Liberalen (FDP.De Liberalen).[1]

De FDP/PDR/PLR telde ca. 150.000 leden, maar is sinds de fusie van februari 2009 met de LPS, gegroeid. Zij is georganiseerd in districts- en kringpartijen. Met uitzondering van het kanton Appenzell Innerrhoden kent ieder kanton een eigen kantonnale FDP/PDR/PLR. Fulvio Pelli uit het kanton Ticino is de huidige voorzitter van de FDP/PDR/PLR.

Ideologie[bewerken]

De FDP/PDR/PLR is als traditionele liberale voorstander van vrije markteconomie, vrijhandel, beperkte overheidsbemoeienis, tegen bepaalde aspecten van een welvaartsstaat. De partij is voor een zo groot mogelijke individuele vrijheid en voorstander van lage belastingen.

Leden van de FDP/PDR/PLR zijn vertegenwoordigd in raden van commissarissen en besturen van ondernemingen (met name van farmarceutische bedrijven en banken). De partij wordt geassocieerd met het grootkapitaal.

In sommige opzichten is FDP/PDR/PLR centrum-links te noemen. Zo is de partij voorstander van geregistreerd partnerschap voor homoseksuelen en de legalisering van softdrugs. Net als de CVP/PDC en de SP/PS is de FDP/PDR/PLR voorstander van toenadering tot de Europese Unie en de Verenigde Naties.

De FDP/PDR/PLR is geen ideologische eenheid; Men treft er personen aan met conservatieve en progressieve opvattingen.

Vrouwenafdeling en jongerenpartij[bewerken]

De vrouwenafdeling van de FDP.De Liberalen heet FDP Frauen en wordt geleid door Marianne Dürst.

Nauw verbonden met de FDP.De Liberalen, maar zelfstandig, is de jongerenpartij, de Jungfreisinnigen Schweiz (Jonge Vrijzinnigen, JFS). De JFS zijn progressiever dan de FDP/PDR/PLR en doen met een eigen lijst mee aan de (kantonale) verkiezingen. Sinds 2003 zijn de JFS in de Nationale Raad vertegenwoordigt in de persoon van Christa Markwalder. Voorzitster van de JFS is Lena Schneller.

Fractie[bewerken]

De fractie van de FDP.De Liberalen in de Bondsvergadering (FDP-Liberale Fractie in de Bondsvergadering) wordt voorgezeten door Gabi Huber (NR) uit het kanton Uri.

Voorzitters[bewerken]

Verkiezingsuitslagen Nationale Raad[bewerken]

Wapen van ZwitserlandZetelverdeling 1987-2003
1987: 51
1991: 44
1995: 44
1999: 43
2003: 36 (17,3%)
2007: 31 (15,6%)
2009[3]: 35

Zie ook[bewerken]

Externe links[bewerken]

Literatuur[bewerken]

  • Dietschi, E. (1979). 60 Jahre Eidgenössische Politik - Ein Beitrage zur Parteigeschichte des schweizerischen Freisinns. Bern: FDP der Schweiz
  • FDP der Schweiz (1994). Hundert Jahre FDP. Politische Rundschau, No. 2+3, 1994

Voetnoten[bewerken]

  1. a b http://www.fdp.ch/page/content/index.asp?MenuID=13206&ID=76528&ConID=76528&View=&Item=13.4
  2. Overigens met wisselende successen.
  3. Na de fusie tussen FDP/PDR/PLR en LPS