Zwitserse Volkspartij

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
Zwitserse Volkspartij
Schweizerische Volkspartei
SVP UDC.svg
Functiehouders
Partijvoorzitter Toni Brunner
Mandaten
Nationale Raad
Geschiedenis
Opgericht 23 december 1936 (als BGB)
Algemene gegevens
Actief in Zwitserland
Richting Rechts (politiek)
Ideologie Conservatisme, nationaal-conservatisme, economisch liberalisme, isolationisme, Euroscepsis
Jongerenorganisatie Jong SVP
Website http://www.svp.ch/
Portaal  Portaalicoon   Politiek
Zwitserland
Politiek in Zwitserland
Vlag van Zwitserland
Politiek in Zwitserland
Overheid
Bondsraad (lijst)
Bondspresident (lijst)
Bondsvergaderung
Nationale Raad
Kantonsraad
Bondskanselier
Politieke partijen
Verkiezingen in Zwitserland
Verkiezingsuitslagen: 1919-2003 - 2007

Portaal  Portaalicoon  Politiek
Portaal  Portaalicoon  Zwitserland

De Zwitserse Volkspartij (Duits: Schweizerische Volkspartei, Frans: Union démocratique du centre, Italiaans: Unione Democratica di Centro, Reto-Romaans: Partida Populara Svizra), is een rechtse Zwitserse partij. De SVP/UDC is de grootste partij van Zwitserland en heeft twee afgevaardigden in de Bondsraad (regering). De partij vindt echter dat de twee afgevaardigden, die gekozen worden door het verzamelde parlement, de SVP/UDC niet vertegenwoordigen en ziet zich daarom als oppositiepartij.

De partij telt ongeveer 85.000 leden.

Geschiedenis[bewerken]

De voorloper van de SVP/UDC, de Boerenpartij (Duits: Bauernpartei, Frans: Parti des paysans), werd in 1917 in de kantons Bern en Zürich opgericht als afsplitsing van de Vrijzinnig Democratische Partij (FDP/PRD/PLR). De oprichters van de Boerenpartij vonden dat de FDP/PRD/PLR te veel oog had voor de belangen van de welvarende stedelingen, en zich te weinig bekommerde om de boeren en de middenklasse. Bij de verkiezingen van 26 oktober 1919, de eerste landelijke verkiezingen waar de Boerenpartij aan meedeed, kreeg de partij 15,3% van de stemmen, goed voor 29 zetels. In de jaren 20 werden er in andere Protestantse, agrarische kantons Boerenpartijen opgericht die zich bij de Boerenpartij van Bern en Zürich aansloten. De protectionistische en conservatieve ideeën van de leiders van de Boerenpartij(en) spraken veel Zwitsers in landelijke gebieden aan.[1] Het lukte de partij in het eerste stadium echter niet om een groot aantal middenstanders aan zich te binden.

In 1929 werd de boerenleider Rudolf Minger in de Bondsraad gekozen. Hij kwam in de plaats van de gestorven Karl Scheurer (FDP/PRD/PLR) en werd hiermee het eerste lid van de Boerenpartij in de Bondsraad. Voor de regeringspartijen FDP/PRD/PLR en de Zwitserse Conservatieve Volkspartij (SKVP) was het natuurlijk niet prettig om een derde partij bij het bestuur van het land te betrekken, maar zij prefereerden de conservatieve Boerenpartij sterk boven de Sociaaldemocratische Partij van Zwitserland (SP/PS). Sindsdien maakt de Boerenpartij/SVP ononderbroken deel uit van de regering.

In 1936 werd de Boerenpartij gereorganiseerd en nam de naam Partij van Boeren, Middenstanders en Burgers (Duits: Bauern-, Gewerbe- und Bürgerpartei, Frans: Parti des Paysans, Artisans et Indépendants). De partij wist in de daaropvolgende jaren haar basis te verbreden en onder andere middenstanders en stedelijke conservatieven aan te trekken.

Tot 1980 werd de BGB/SVP uitsluitend in de Bondsraad vertegenwoordigd door inwoners uit het kanton Bern, maar daar kwam in 1980 een einde aan toen Leon Schlumpf uit het kanton Graubünden in de Bondsraad werd gekozen.

In 1971 fuseerde de BGB met de Democratische Partijen van de kantons Glarus en Graubünden. De nieuwe partij nam de naam Zwitserse Volkspartij aan. In de jaren zeventig werd er ook een jeugdafdeling opgericht, Junge SVP genaamd. In de jaren 90 versterkte de SVP/UDC haar positie door leidende figuren uit enkele uiterst rechtse partijen, met name de Autopartei (later: Freiheits-Partei der Schweiz) en de Zwitserse Democraten. Hierdoor werd de SVP/UDC nog rechtser dan voorheen.

Sinds de jaren 80 is de populistische miljonair Christoph Blocher de inofficiële leider van de SVP/UDC. Hij is de grootste geldschieter van de SVP/UDC en was partijvoorzitter van de SVP van het kanton Zürich en lid van de Nationale Raad (tweede kamer federaal parlement).

Bij de verkiezingen van 19 oktober 2003 verkreeg de SVP/UDC 26,7% van de stemmen, goed voor 55 zetels in de Nationale Raad. De SVP/UDC werd hiermee de grootste partij in de Nationale Raad, terwijl de partij in de Kantonsraad (eerste kamer federaal parlement) de partij slechts 8 zetels (17,4%) wist te verwerven en in deze kamer de kleinste partij werd. Aangemoedigd door dit succes stelde Blocher zich kandidaat voor de Bondsraad en werd op 10 december 2003 met overweldigende meerderheid van stemmen gekozen. Hij werd hiermee het tweede Bondsraadslid naast Samuel Schmid.[2] Door de verkiezing van een tweede SVP/UDC'er in de Bondsraad kwam hiermee een einde aan de Toverformule ("Zauberformel")[3] die sinds 1959 van kracht was.

Heden[bewerken]

Reeds onder Blocher was de SVP/UDC in het kanton Zürich van een traditionele boeren- en handwerkerspartij geëvolueerd naar een rechts-populistische partij. Naarmate de macht van Blocher ook op federaal vlak toenam transformeerden Blocher en de zijnen de SVP/UDC tot een rechts-populistische partij, overigens niet tot voldoening van alle SVP/UDC'ers. Het door de partij omarmde populisme komt onder andere tot uitdrukking in de beschimping van andere partijen die Links en Aardig worden genoemd.

De laatste jaren is de SVP/UDC erin geslaagd om haar invloed in het Franstalige Romandië en in de Rooms-katholieke kantons te vergroten.

Bij de verkiezingen van 21 oktober 2007 boekte de SVP/UDC wederom winst en verkreeg 29,0% van de stemmen, goed voor 62 zetels in de Nationale Raad en bleef de grootste partij van het land. Omstreden was de campagne van de SVP/UDC in aanloop naar de verkiezingen. De SVP/UDC kwam met een verkiezingsposter waarop drie witte schapen een zwart schaap van de Zwitserse vlag afschopten: Een verwijzing naar het door de SVP/UDC voorgestane beleid ten aanzien van criminele asielzoekers en vreemdelingen, die volgens de partij uit het land moeten worden gezet.[4] Even omstreden was het anti-drugsfilmpje van de SVP/UDC getiteld Himmel und Hölle.[5]

In de Bondsraadverkiezingen volgend op deze verkiezingen werd Blocher niet meer gekozen in de Bondsraad. In zijn plaats werd Eveline Widmer-Schlumpf gekozen. De partij vond dat zij hierdoor niet meer naar behoren werd vertegenwoordigd in de Bondsraad en sloot Samuel Schmid en Eveline Widmer-Schlumpf van de fraktie uit. De nationale SVP/UDC heeft een uitsluitingsprocedure tegen Eveline Widmer-Schlumpf in gang gezet. Door de interne strijd is een meer gematigd deel van de partij uitgetreden en heeft een nieuwe partij, de Burgerlijk-Democratische Partij (BDP) gesticht waarvan ook de Bondsraden Samuel Schmid en Eveline Widmer-Schlumpf lid zijn geworden.

Na het terugtreden als Bondsraad van Samuel Schmid heeft de partij, een niet aangevochten, aanspraak gemaakt op de vrijkomende zetel. Hiervoor stelde de SVP Christoph Blocher en Ueli Maurer kandidaat. Tijdens de Bondsraadverkiezingen werd Ueli Maurer met de kleinst mogelijk meerderheid, in de derde kiesronde, gekozen. Een groot aantal parlementariërs had de voorkeur voor het meer liberale SVP parlementslid Hansjörg Walter. Christoph Blocher heeft in de eerste kiesronde minder stemmen gekregen dan Ueli Maurer en zijn kandidatuur teruggetrokken.

In november 2009 behaalde de partij opnieuw een succes toen een voorstel tot verbod van de bouw van minaretten bij referendum door een meerderheid van de bevolking werd aangenomen. Opnieuw had de SVP een provocerende poster in de strijd gebracht: een landkaart van Zwitserland bezaaid met minaretten die lijken op raketten. Daarbij kijkt een vrouw in boerka de kiezers dreigend aan.

Ideologie[bewerken]

De SVP/UDC is een rechts, populistische partij die de vrije markteconomie omhelst en voorstander is van isolationistische binnenlandse politiek. De partij is tegen lidmaatschap voor Zwitserland van de Verenigde Naties, de NAVO en de Europese Unie. Daarnaast is de partij tegen de openstelling van de grenzen (Schengen). Ze is voor een leidende rol van het leger en de politie, tegen vredesmissies van het Zwitserse leger in het buitenland (Kosovo bijvoorbeeld). Ook is de partij voorstander van het afbouwen van de regeringsmacht en wil het meer macht geven aan het volk. De partij is tegen een ongecontroleerde toestroom van buitenlanders en wil een verbeterde regeling ten aanzien van misbruik door asielzoekers van het asiel. De partij is ook tegen het uitbreiden van het openbaar vervoer. Sterker nog, de partij is juist voorstander van het wegnemen van beperkingen voor de automobilist.

De SVP/UDC staat niet bekend als een partij die veel op heeft met de rechten van de vrouw. In het verleden was de partij tegen het verlenen van stemrecht aan de vrouw, pas in 1971 stemden zij vóór de invoering van het vrouwenkiesrecht. De opvattingen van de SVP/UDC over de positie van de vrouw zijn traditioneel: de vrouw is in de eerste plaats moeder en dient zorg te dragen voor man (kostwinner) en kind.

De SVP/UDC staat negatief tegenover ideeën van de FDP/PRD/PLR en SP/PS om softdrugs te legaliseren. De partij is tegen het gebruik van drugs, uitgezonderd tabak en alcohol.

Directe democratie wordt door de SVP/UDC gezien als "ware democratie" en dient verder te worden uitgebouwd. Dankzij de directe democratie in Zwitserland is de SVP/UDC groot geworden.

Wat nog vermeld dient te worden is dat de partij te verdelen valt in een Berner vleugel, die haar thuisbasis heeft in de kantons Bern en Graubünden en een burgerlijk conservatieve koers van de partij voorstaat. Samuel Schmid en Eveline Widmer-Schlumpf, beiden Bondsraadslid, werden na hun uitsluiting uit de SVP, tot deze vleugel gerekend. Daarnaast is er een Züricher vleugel, die voorstander is van een radicaal-liberaal economisch beleid en populistische standpunten inneemt. Christoph Blocher en partijpresident Toni Brunner worden tot deze vleugel gerekend. De Züricher vleugel is anno 2008 de machtigste.

Vrouwenafdeling en jongerenafdeling[bewerken]

De vrouwenafdeling van de SVP/UDC heet SVP Frauen (SVP Vrouwen) en staat onder leiding van Rita Gygax.

De jongerenafdeling van de SVP/UDC wordt Junge SVP (Jonge SVP) genoemd. De Junge SVP werd in 1971 opgericht. De Junge SVP is onafhankelijk maar nauw verbonden met de SVP/UDC. Veel huidige SVP/UDC-politici begonnen hun politieke carrière binnen de Junge SVP. De Junge SVP staat onder leiding van voorzitster Désirée Stutz.

Naast een vrouwen- en jongerenafdeling is er ook nog een senioren afdeling SVP Senioren en een afdeling voor in het buitenland wonende Zwitsers, de SVP International.

Fractie[bewerken]

In de Bondsvergadering vormt de SVP een fractie met de Lega dei Ticinesi (Liga van Ticino) (Fractie van de Zwitserse Volkspartij in de Bondsvergadering). Fractiepresident is Casper Baader uit het kanton Basel-Landschaft. Hij is lid van de Nationale Raad.

Voorzitters van de BGB/SVP/UDC[bewerken]

De fractievoorzitter van de SVP/UDC is Caspar Baader en de secretaris-generaal van de partij is Gregor A. Rutz.

Verkiezingsresultaten Nationale Raad 1987-heden[bewerken]

Wapen van ZwitserlandZetelverdeling 1987-2007
1987: 25
1991: 25
1995: 32
1999: 44
2003: 55 (26,7 %)
2007: 62 (29,0 %)
2011:(26,8 %)

Literatuur[bewerken]

  • Kriesi, Hanspeter (2005). Der Aufstieg der SVP. Acht Kantone im Vergleich. Zürich, NZZ Verlag
  • Helms, Ludger (1997). Right-Wing Populist Parties in Austria and Switzerland: A Comparative Analysis of Electoral Support and Conditions of Succes, in West European Politics 2/1997, blz. 37-52.

Zie ook[bewerken]

Externe link[bewerken]

Bronnen, noten en/of referenties
  1. [Dit gold vrijwel uitsluitend voor landelijke gebieden waar de bevolking Gereformeerd is en niet in de katholieke landelijke gebieden.]
  2. [Lid van de Bondsraad sinds 2000.]
  3. [De zetelverdeling binnen de Bondsraad, 2 FDP/PRD/PLR'ers, 2 CVP/PDC/PPD'ers, 2 SP/PS'ers en 1 SVP/UDC'er.]
  4. Volksinitiative für die Ausschaffung krimineller Ausländer (HOMEPAGE)
  5. My World: Himmel und Hölle - das umstrittene SVP-Wahlvideo