Floris Jespers

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
Floris Jespers
Afbeelding gewenst
Persoonsgegevens
Geboren 18 maart 1889 - Borgerhout (Antwerpen)
Overleden 16 april 1965 - Antwerpen
Beroep(en) Kunstschilder
Oriënterende gegevens
Stijl(en) abstract
Portaal  Portaalicoon   Kunst & Cultuur

Floris Jespers (Borgerhout (Antwerpen), 18 maart 1889 - Antwerpen, 16 april 1965) was een Belgisch schilder.

Jespers werd geboren in een Antwerps kunstenaarsgezin. Zijn vader Emile Jespers was beeldhouwer. Samen met zijn oudere broer Oscar ging hij al op jonge leeftijd naar de Academie. Oscar werd beeldhouwer en Floris schilder.

Geruime tijd hadden de broers hun kost verdiend met musiceren. Floris speelde cello. Ze traden op in music-halls en schouwburgen. Tijdens een van hun optredens ontmoette Floris Paul Van Ostaijen, die zijn grote vriend en bezieler zou worden. Van Ostaijen bracht hem in contact met internationale modernistische kunststromingen. De Antwerpse dichter vormde met Jespers, diens broer Oscar en een ander Antwerps schilder Paul Joostens 'de bond die wij zonder verzegeld papier gesloten hebben', een van de eerste modernistische groepen in België. Van Ostaijen vermeldt Jespers trouwens in zijn bekende gedicht "Singer", terwijl hij diens tweejarig zoontje heeft vereeuwigd in "Mark groet 's morgens de dingen".

In zijn aanvangsperiode (tot 1917) vertoont zijn werk veel gelijkenis met dat van Rik Wouters zowel wat zijn kleurenpalet betreft als qua thematiek. In 1918 volgt een radicale breuk. Kubistische elementen doen hun intrede en begin de jaren twintig gaat hij ook constructivistische concepten hanteren en schildert hij af en toe abstracte werken. Maar het figuratieve blijft dominant. In die jaren twintig ontstaan trouwens zijn belangrijkste werken met hoogtepunten als Adam en Eva (1924), Het schaakspel (1926), Bonjour Ostende (1927), Salut, Messieurs! (1927) etc.

De meningen over Floris Jespers blijven tot op heden verdeeld. Sommigen zien hem als een epigoon van vele meesters, anderen benadrukken dat hij in de navolging van meerdere stijlen steeds een zekere authenticiteit kon bewaren.

In het voorjaar van 2005 bracht het Provinciaal Museum voor Moderne Kunst in Oostende (sedert de fusie met het M.S.K. Oostende in 2008 gekend als Mu.ZEE) een (voorlopig) laatste hulde aan hem met een retrospectieve.