Gerrit Schulte
| Gerrit Schulte | ||||
 |
||||
| Gerrit Schulte in 1951 | ||||
| Persoonlijke informatie | ||||
| Volledige naam | Gerrit Schulte | |||
| Geboortedatum | 7 januari 1916 | |||
| Geboorteplaats |  Amsterdam, Nederland |
|||
| Overlijdensdatum | 26 februari 1992 | |||
| Overlijdensplaats | 's-Hertogenbosch, Nederland | |||
| Sportieve informatie | ||||
| Discipline | Weg | |||
| Beste prestaties (top-20) | ||||
| Parijs-Roubaix | 11e (1939) | |||
| Ronde van Frankrijk | opgave (1938) 1 etappezege |
|||
| WK | 3e (1956) | |||
|
||||
Gerardus Bernardus Maria (Gerrit) Schulte (Amsterdam, 7 januari 1916 - 's-Hertogenbosch, 26 februari 1992) was een Nederlands wielrenner.
Hij was in de tijd rond de Tweede Wereldoorlog één van Nederlands populairste coureurs. Zowel op de baan als op de weg behaalde hij vele overwinningen. In 1936 gaf de Franse sportjournalist Gaston Bénac hem de bijnaam "le fou pédalant", omdat Schulte vaak vergeefs met zijn krachten smeet.
In 1937 maakte hij zijn debuut in het profpeloton. Dat jaar versloeg hij op de achtervolging al de toen zeer bekende Jan Pijnenburg. Het volgende jaar reed hij voor de eerste en enige keer de Tour de France; toen de bergen opdoemden stapte hij af, maar daarvoor had hij wel een etappe gewonnen. Een Tourcarrière bleek voor deze 1m89 lange en zwaargebouwde (andere bijnamen waren 'de Bossche Reus' en 'de Lange') wielrenner niet weggelegd; vooral ook omdat hij, naar eigen zeggen, nog geen honderd gulden had verdiend aan zijn deelname. Toen hij een week later gemakkelijk de relatief onbekende Grote Prijs Dunlop won, bracht dat vele guldens meer op. Een strategische beslissing voor het verdere verloop van zijn carrière was snel gemaakt.Vanaf dat moment koos Schulte – zoals veel renners van zijn generatie - voor koersen die hem financieel garanties boden. Schulte richtte zich dan ook vanaf deze tijd in grote mate op de destijds nog bijzonder populaire baan die vooral door de Zesdaagsen meer lucratief was dan de weg.
In 1940 won Schulte de eerste van zijn negen Nederlandse titels op de achtervolging. Daarnaaast werd hij driemaal nationaal kampioen op de 50 kilometer op de baan en viermaal Nederlands kampioen op de weg. Zijn topjaar was 1948. Toen werd hij zowel op de baan als op de weg Nederlands kampioen, en behaalde hij zijn meest legendarische overwinning: in Amsterdam werd hij Wereldkampioen achtervolging, door in de finale de grote Fausto Coppi te verslaan. Een andere bekende zege van Gerrit Schulte was het NK op de weg in 1953. Niemand had toen verwacht dat hij de sterke Wim van Est zou kunnen verslaan, maar Schulte won in de sprint.
In totaal haalde hij meer dan 100 overwinningen op de weg en meer dan 200 op de baan, waaronder 19 Zesdaagsen uit 73 starts en het Europees Criterium Koppelkoers in 1949, 1950 en 1951. Schulte verwierf in de media door zijn klasse en herhaaldelijk en uitgebreid beschreven strijdlust en dominante karakter de officieuze eretitel 'koning van de piste' en ontwikkelde zich tot de patron van de zogeheten 'blauwe trein', een combine van de sterkste koppels die het wedstrijdverloop in grote lijn bepaalde, ervoor zorgde dat het publiek wielrennen van hoog niveau te zien kreeg en de premies verdeelde volgens een bepaalde sleutel. Deze rol nam hij in wezen over van Piet van Kempen, die deze in de vooroorlogse tijd had vervuld. Schulte's vaste koppelgenoot in de Zesdaagsen was Gerrit Boeyen en vanaf 1949 Gerard Peters. Vanaf 1955 reed hij met de jonge Peter Post, met wie hij nog 3 Zesdaagsen won. Op 25 maart 1960 nam de 44-jarige Schulte in het Antwerpse Sportpaleis definitief afscheid van het actieve wielrennen tijdens een te zijner ere gehouden wielergala.
In 1958 werd hij gekozen tot Sportman van het jaar.
Sinds 1955 wordt ieder jaar aan de beste Nederlandse profrenner de Gerrit Schulte Trofee uitgereikt. Deze wordt toegekend door de Club '48, een vereniging van oud-renners, en lezers van het blad Wielermagazine. De meest recente winnaar is Bauke Mollema.
Al in 1948 had Schulte serieus overwogen met wielrennen te stoppen, en dit plan kwam opnieuw bij hem op toen hij in september 1951 het beheer van het restaurant bij Stadion De Vliert van FC Den Bosch kon overnemen. Maar op aandringen van zijn vrouw, die hem de werkzaamheden rond het restaurant zoveel mogelijk uit handen nam, zette Schulte zijn loopbaan voort. In dat restaurant werd ook jaarlijks de Gerrit Schulte-trofee uitgereikt aan de beste Nederlandse prof. Vanaf 1972 liet Schulte het dagelijkse beheer van 'De Vliert' aan anderen over, en kon hij meer tijd besteden aan zijn hobby's: vissen, jagen en duivenmelken. Geregeld liet hij zijn afkeuring blijken over de ontwikkelingen in het wielrennen sinds zijn vertrek. Na een jaar met hartproblemen werd hij in 1992 in zijn tuin door een fatale hartstilstand getroffen.
[bewerken] Resultaten in voornaamste wedstrijden
|
|
| Voorganger: Theo Middelkamp 1943 |
 Nederlands kampioen wielrennen Gerrit Schulte 1944 |
Opvolger: Theo Middelkamp 1945 |
| Voorganger: Sjef Janssen 1947 |
Nederlands kampioen wielrennen Gerrit Schulte 1948 |
Opvolger: Sjef Janssen 1949 |
| Voorganger: Sjef Janssen 1949 |
Nederlands kampioen wielrennen Gerrit Schulte 1950 |
Opvolger: Hans Dekkers 1951 |
| Voorganger: Hans Dekkers 1952 |
Nederlands kampioen wielrennen Gerrit Schulte 1953 |
Opvolger: Adri Voorting 1954 |
