Kroon van Sint-Eduard

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
De kroon van Sint-Eduard

De Kroon van Sint-Eduard (Engels: Saint Edward's Crown) genoemd is een van de Britse regalia. Men rekent de kroon tot de zogenaamde kroonjuwelen en in de loop der jaren is deze kroon deel geworden van de Engelse regalia, de regalia van het Verenigd Koninkrijk en die van de koninkrijken in het Gemenebest die door de Koning van het Verenigd Koninkrijk van Groot-Brittannië en Noord-Ierland worden geregeerd.

De kroon zelf behoort tot de schatten van de Britse koning, de afbeelding van de kroon wordt in Canada, Australië, Nieuw-Zeeland, Papoea-Nieuw-Guinea en andere koninkrijken van de Britse koning gebruikt als symbool van de koninklijke macht.

Het is gebruikelijk om de koning of koningin met deze kroon te kronen maar Victoria en Eduard VII zagen daarvan af. Zij lieten zich met de veel lichtere Keizerlijke Staatskroon (Engels: The Imperial State-Crown) kronen. De massief gouden kroon van Sint-Eduard weegt 2,2 kilo, de modernere staatskroon weegt slechts 910 gram. Het dragen van een te zware kroon kan tot hoofdpijn leiden.

In de middeleeuwen lieten koningen zich graag kronen met een kroon die toebehoort zou hebben aan een heilige of tenminste aan een illustere voorganger. Men dichtte een kroon graag een dergelijk verleden toe. Voorbeelden van deze traditie zijn de Kroon van Karel de Grote in het Heilige Roomse Rijk van de Duitse Natie, de Heilige Wenceslaskroon van Bohemen en de Kroon van Sint-Stefan in Hongarije. In werkelijkheid waren de kronen wel oud maar niet zo oud.

De Kroon van Sint-Eduard die door opeenvolgende Britse koningen tussen gebruikt werd zal in de loop der eeuwen zijn vervangen door steeds weer andere kronen naar hetzelfde model. Omdat de kroon na de dood van Karel I werd gesloopt en het goud werd omgesmolten tot munten weten we niet hoe oud de Kroon van Sint-Eduard die in 1600 werd gebruikt precies was.

Er zijn schrijvers die de mogelijkheid opperen dat delen van de oude kroon zijn gebruikt voor een kroon voor de "protector" Thomas Cromwell. Wanneer delen van die kroon op hun beurt in de kroon van Karel II zijn gebruikt zou er een fysieke band zijn met een zeer oude kroon. Zekerheid daarover bestaat niet. Er zijn schrijvers die stellen dat de kroon in 1660 werd vervaardigd.

De middeleeuwse kroon van Sint-Eduard[bewerken]

Eduard de Belijder werd op kerstdag 1065 gekroond. Het is mogelijk dat zijn kroon delen van een oudere kroon van Alfred de Grote heeft bevat maar daarover bestaat geen zekerheid[1][2][3].

In 1066 gebruikte Willem de Veroveraar deze zelfde kroon als teken van de continuïteit van het koningschap en als herinnering aan de aanspraken op Engeland en de Engelse troon die de Normandiër via zijn moeder van Eduard de Belijder had geërfd[4].

De Kroon van Sint-Eduard werd gebruikt voor de kroning van Willem II in 1087, Hendrik I in 1100, Stefanus in 1135, Hendrik II in 1154, Richard I in 1189 en 1194 en Jan in 1199[5].

In 1216 gebruikte Hendrik III van Engeland een andere kroon waaruit Reinhold Pauli opmaakt dat de Kroon van Sint-Eduard deel heeft uitgemaakt van de verzameling juwelen die tijdens de roerige regering van Jan zonder Land verloren gingen [6][7] .

Arthur Penrhyn Stanley stelde daarentegen dat de originele kroon tot 1642 in de schatkamer van de Abdij van Westminster werd bewaard en dat Hendrik VIII voor de kroning van zijn zijn tweede vrouw Anna Boleyn de oude Kroon van Sint-Eduard liet gebruiken[8]. Hendrik VIII is zelf op contemporaine afbeeldingen met een eigen kroon afgebeeld[9].

Het is zeker dat het Parlement opdracht heeft gegeven de kroonjuwelen in de Tower en in de Abdij van Westminster, waaronder de Kroon van Sint-Eduard, te slopen en de stenen te verkopen. Het goud ging naar de munt.

De huidige kroon[bewerken]

De huidige kroon heeft het traditionele vorm van een beugelkroon en bestaat uit een diadeem en vier opstaande diademen die tesamenkomen in een bal met een kruis. De massief gouden kroon is gevoerd met fluweel en hermelijn. De parels die onder de opstaande diademen hangen behoorden ooit toe aan Elizabeth I en komen misschien uit het bezit van Maria van Schotland. De ronde diadeem is bezet met diamanten, smaragden en saffieren en op de rand zijn vier kruisen pattée en vier lelies gesoldeerd. Voor 1911 werden diamanten gekocht, gehuurd en uit andere juwelen gehaald wanneer een kroon nodig was voor een nieuwe koning of koningin, de kroon lag als een gouden frame zonder stenen in de juwelentoren van de Tower of London. In 1911 waren diamanten dankzij de mijnen in Zuid-Afrika minder schaars geworden, George V besloot dat de kroon van Sint-Eduard na zijn kroning niet ontmanteld behoefde te worden. De kroon is met 444 edelstenen versierd en wordt onderhouden door de kroonjuweliers Mrs. Garrard in Londen.

De kroon is eigendom van de Britse kroon maar het is geen privébezit van de vorst. Het Britse staatsrecht spreekt in dit verband van "the Queen in Right of the United Kingdom". Hij wordt in de Tower of London tentoongesteld.

De kroon van Sint-Eduard in de heraldiek[bewerken]

Het is gebruikelijk om de Kroon van Sint-Eduard in de heraldiek op deze wijze af te beelden.

De kroon wordt sinds de heraldische tudorkroon in 1953 werd afgeschaft[10] veel gebruikt als symbool van de staatsmacht en men vindt haar op postzegels, als briefhoofd, op wapens, onderscheidingen, munten en uniformen. Overal waar Elizabeth II staatshoofd is wordt de Kroon van Sint-Eduard voor dit doel gebruikt[11] . Ook organisaties die onder koninklijke bescherming staan zoals de dierenbescherming mogen de kroon gebruiken[12].

Elizabeth II is of was staatshoofd van het Verenigd Koninkrijk (1952–), Canada (1952–), Australië (1952–), Nieuw-Zeeland (1952–), Pakistan (1952–56), Zuid-Afrika (1952–61), Ceylon (1952–72), Ghana (1957–60), Nigeria (1960–63), Sierra Leone (1961–71), Tanganyika (1961–62), Jamaica (1962–), Trinidad en Tobago (1962–76), Oeganda (1962–63), Kenia (1963–64), Malawi (1964–66), Malta (1964–74), Gambia (1965–70), Guyana (1966–70), Barbados (1966–), Mauritius (1968–92), Fiji (1970–87), de Bahama's (1973–), Grenada (1974–), Papoea-Nieuw-Guinea (1975–), de Salomonseilanden (1978–), Tuvalu (1978–), Saint Lucia (1979–), Saint Vincent en de Grenadines (1979–), Belize (1981–), Antigua en Barbuda (1981–) en Saint Kitts en Nevis (1983–).

In al deze landen kan men de kroon op monumenten, postbussen of documenten terugvinden.

Het zonder (eigen) recht gebruiken van de kroon van Sint-Eduard is in veel landen waarvan de regering dit symbool gebruikt om haar autoriteit uit te drukken strafbaar en het misbruik in bijvoorbeeld reclame wordt ook actief vervolgd.

Referenties[bewerken]

  1. Cambridge 'Life of St Edward the Confessor' (Norman-French, c.1245) in H.R. Luard (Ed.), Lives of Edward the Confessor (London 1858)
  2. Arthur Penrhyn Stanley, Historical Memorials of Westminster Abbey (4th, Revised Edition) (John Murray, London 1876), p.27.
  3. Stephen King-Hall, The Crowning of the King and Queen
  4. Stanley 1876, p.42-44.
  5. Stanley 1876, 47-53.
  6. Stanley 1876, 53.
  7. Reinhold Pauli, 'Continuation of Johann Martin Lappenberg's Geschichte von England, 1154-1509', Henry II to Henry VII', (Gotha 1853-1858)), p. 489: cited by Stanley 1876, p. 54.
  8. Stanley 1876, pp.45, 458-459
  9. Alice Hunt, The Drama of Coronation: Medieval Ceremony in Early Modern England 2008
  10. Department of Canadian Heritage, 2008, p. 2
  11. An Armorial of Canada > The Royal Arms of Canada. Royal Heraldry Society of Canada Geraadpleegd op 25 September 2009
  12. Department of Canadian Heritage. Ceremonial and Canadian Symbols Promotion > The crown in Canada > The Royal Crown. Queen's Printer for Canada Geraadpleegd op 24 September 2009