Marcel Vanthilt

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
Marcel Vanthilt
Marcel675.jpg
Algemene informatie
Volledige naam Marcel Céline Gerard Edgard Vanthilt
Geboren Lommel, 24 augustus 1957
Land Vlag van België België
Werk
Jaren actief 1981-heden
Genre(s) New wave en rock
Beroep(en) Muzikant, vj en televisiemaker
(en) IMDb-profiel
Actief in Arbeid Adelt!
Functie(s) Zanger en toetsenist
Jaren actief in formatie 1981-1992
Actief in The Yéh-Yéhs
Functie(s) Zanger en gitarist
Jaren actief in formatie 1986
Portaal  Portaalicoon   Muziek
Televisie

Marcel Céline Gerard Edgard Vanthilt (Lommel, 24 augustus 1957) is een Vlaams muzikant, televisiepresentator en mediafiguur.

In zijn middelbareschooltijd draaide Marcel Vanthilt al kortfilms samen met zijn jeugdmakker Dominique Deruddere. Hij studeerde aan de Vrije Universiteit Brussel en was actief als secretaris van de Studiekring Vrij Onderzoek.

Loopbaan[bewerken]

Marcel Vanthilt is overwegend als freelancer in de mediawereld actief. Begin jaren 1980 schreef hij ook voor het blad Humo. [1]

Popmuzikant[bewerken]

Hij werd eerst bekend in 1981 met de popgroep Arbeid Adelt!, die hij vormde samen met Jan Van Roelen. Latere leden van de groep waren Luc Van Acker, Willy Willy, en Dani Klein. Bekende hits waren Death Disco ('79), De Dag Dat Het Zonlicht Niet Meer Scheen ('82), Lekker Westers ('83) en Stroom ('85). Hij was ook zanger bij de groep The Yéh-Yéhs, en in 2004 probeerde hij het nog eens met de groep Z.

Werk voor de Nederlandse tv[bewerken]

Tussen 1985 en 1987 werkte Vanthilt voor de VPRO. Hij presenteerde er Het Oog Vanthilt (1984) en de cultdocumentaire rond hiphop Big Fun In The Big Town (1986).

Werk voor de Engelstalige tv[bewerken]

Van 1987 tot 1990 was Vanthilt vj bij MTV in Londen.

Van 1996 tot 1998 probeerde hij het in de Verenigde Staten, maar dat werd geen succes. Hij was ooit als figurant in aflevering 17 (The One Without The Ski Trip) van de derde reeks Friends, als klant in het fictieve koffiehuis Central Perk. Hij bundelde de columns die hij in de VS schreef in het boek Ha!Merika!.

Werk voor de Vlaamse tv[bewerken]

Hij behoort tot de generatie mediafiguren die mee verantwoordelijk is voor een beeldvoering op tv met meer flitsende en ingezoomde beelden dan gedurende de eigen jeugdjaren van die generatie (de jaren 60 en 70 van de 20e eeuw) en voor een vinnige interviewstijl. Begin jaren tachtig presenteerde hij het jongerenprogramma, Roodvonk (1983-1985) van de Socialistische Omroep in De Zendtijd voor Derden op BRTN2. Hij presenteerde ook mee in Villa Tempo (1984-1985), waar hij samen met Bart Peeters en Hugo Matthysen deel uitmaakte van de typetjes de Hermannen.

Als showmaster verzorgde hij Tilt! voor VTM (1993-1995). Vanaf 1998 was Vanthilt regelmatig quizleider. Hij was het in Via Via, De lage landen, Tien voor Taal, Quix en Zap. Voor Eén bracht hij de huwelijksshow Wit in Vegas in 2005. In 2006 volgde hij Rob Vanoudenhoven op als presentator van De Thuisploeg. Hij presenteerde de quiz samen met Evy Gruyaert. Voor Studio Brussel presenteerde hij in 2005 & 2006 Bel'80, Bel'90, de Album 100, het wekelijkse Was het nu 70, 80 of 90? en de opening en slotshow van de geldinzamelactie van StuBru voor het Rode Kruis: Music For Life (2006).

Van 2006 tot 2009 was Vanthilt een wekelijkse gast van de talkshow De laatste show met Frieda Van Wijck — hij overliep er opvallende nieuwsberichten uit de kranten met een webcam in de hand.

Verder werd hij berucht als jurylid voor de preselecties van het Eurovisiesongfestival, waarbij hij choqueerde door kandidaten af te kraken en in de clinch ging met een ander jurylid Serge Simonart. Hij presenteerde ook samen met Maureen Louys het Junior Eurovisiesongfestival 2005.

In 2007 en 2008 presenteerde hij het zomerpraatprogramma Zomer 2007 en Zomer 2008 op VRT, afwisselend met Ben Crabbé.

Op oudejaarsavond 2008 presenteerde hij samen met Ray Cokes een cultprogramma met speciale videoclips op Canvas — in het Engels met een knipoog naar het oude MTV.

Sinds 2009 presenteert hij in de zomer de talkshow Villa Vanthilt op Eén, met muzikale gasten, gesprekken via de webcam en andere.

In 2009, 2010, 2011 en 2012 presenteerde hij voor Eén eveneens Ook getest op mensen.

Op 22 januari 2012 was hij te gast in Ketnet King Size en moest er de duimen leggen tegen Ketnet-wrapper Niels Destadsbader.

In 2013 kreeg Vanthilt een nieuw programma: het spelprogramma Het perfecte koppel.[2]

In de zomer van 2013 zal Vanthilt opnieuw het zomerpraatprogramma van Eén presenteren. Villa Vanthilt wordt echter vervangen door het nieuwe Vanthilt on tour, dat elke week naar een andere stad zal trekken.[3]

Andere bezigheden[bewerken]

In 2001 schilderde hij de cd-hoes voor En dans van Clouseau. Als peter van de vzw Hachiko (opleiding van assistentiehonden voor mensen met een handicap) schilderde hij het jaar voordien zijn eerste werk Mijn hond, dat op een benefietveiling gekocht werd door de gebroeders Wauters van Clouseau.

In de winters van 2001 en 2002 bracht hij samen met Ad Cominotto[4] het theaterstuk U Nu[5] over de Nederlandstalige poëzie. Als gedichtenvoorlezer of -voordrager ging hij in 2005, 2006 én 2007 op toer met Gerrit Komrij in De Dunne Komrij, een productie van het kunstencentrum Villanella.[6]

In 2009 schreef Marcel Vanthilt de biografie Het verhaal van mijn vader Edgard, een boek waarin hij op zoek gaat naar de mens achter zijn vader, socialistisch senator Edgard Vanthilt. In 2013 publiceerde hij ook zijn eigen autobiografie: Marcel 55.

Van januari tot juni 2013 presenteert Vanthilt op Radio 1 elke dinsdagavond tussen 23 u. en middernacht Closing time.[7]

Externe link[bewerken]

Bronnen, noten en/of referenties
  1. VANTHILT, Marcel, Marcel 55, uitgeverij Lido, 2013, blz. 30.
  2. Voorjaar Eén: 12 nieuwe titels tot aan de zomer. TVvisie (13 december 2012) Geraadpleegd op 13 december 2012
  3. Vanthilt in nieuwe zomertalkshow. Knack (24 april 2013) Geraadpleegd op 24 april 2013
  4. Vanthilt & Cominotto "U Nu"
  5. Titel van Joost van den Vondels kortste gedicht
  6. Villanella
  7. Marcel Vanthilt gaat naar Radio 1. De Standaard (21 november 2012) Geraadpleegd op 21 november 2012