Hemprichs langoorvleermuis
| Otonycteris hemprichii IUCN-status: Niet bedreigd[1] (2008) |
|||||||||||||
|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|
 |
|||||||||||||
| Taxonomische indeling | |||||||||||||
|
|||||||||||||
| Soort | |||||||||||||
| Otonycteris hemprichii Peters, 1859 |
|||||||||||||
Afbeeldingen Otonycteris hemprichii op  Wikimedia Commons
|
|||||||||||||
Otonycteris hemprichii op  Wikispecies
|
|||||||||||||
|
|||||||||||||
Otonycteris hemprichii is een zoogdier uit de familie van de gladneuzen (Vespertilionidae). De wetenschappelijke naam van de soort werd voor het eerst geldig gepubliceerd door Peters in 1859.
Kenmerken [bewerken]
De lichaamslengte van dit dier bedraagt 6 tot 7 cm, de staartlengte 5 cm en het gewicht 20 tot 30 gram. De oren worden maar liefst 4 cm lang.
Leefwijze [bewerken]
Dat is een van de weinige vleermuizen die in droge, dorre habitats voorkomen. Vermoedelijk vervalt dit dier bij extreme droogte in een rusttoestand, die overeenkomt met de winterslaap van onze vleermuizen. De oren staan bij het vliegen vaak horizontaal uit, zoals bij een duik naar de grond om een spin of insect te pakken. Overdag wordt gerust, in groepen van minstens 20 dieren, in rotsspleten, grotten of gebouwen.
Verspreiding [bewerken]
Deze in groepsverband levende soort komt voor in droge, dorre habitats van Marokko en Niger, Tunesië, Algerije, Libië, Egypte, Oman, Saudi Arabië, Jordanië, Syrië en Irak tot Turkmenistan, Tajikistan, Uzbekistan, Kyrgyzstan, Afghanistan en Kashmir.
| Bronnen, noten en/of referenties |
