Piccolo (fluit)
Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
| Piccolo kleine fluit |
|
|---|---|
 |
|
| Classificatie | |
| Bereik | |
 |
|
| Gerelateerde instrumenten | |
| Meer artikelen | |
| Muziekportaal | |
De piccolo of kleine fluit is de - niet geheel correcte maar wel veelgebruikte - naam voor de sopranino-dwarsfluit en wordt evenals de dwarsfluit bespeeld door dwars over het mondstuk te blazen. De oorspronkelijke Italiaanse naam luidt flauto piccolo (in modern Italiaans heet de piccolo ottavino - "octaaf(fluit)je").
De piccolo is net als de gewone dwarsfluit een C-instrument. Het is een octaverend instrument: noten voor piccolo wordt een octaaf lager genoteerd dan ze klinken. Daardoor kan de piccolo in principe met dezelfde grepen bespeeld worden als de dwarsfluit, maar klinkt dan een octaaf hoger.
[bewerken] Verschillen ten opzichte van de dwarsfluit
De moderne piccolo verschilt, behalve uiteraard de grootte, enigszins van de moderne dwarsfluit. Het kopstuk is cilindrisch en niet conisch, en het corpus is conisch (smaller bij het uiteinde dan aan de kant van het kopstuk), net zoals de traverso. Verder ontbreekt bij de piccolo de zogenaamde Briccialdi-bes, en is het "bes-gat" dubbel uitgevoerd, waardoor een extra mechanisme nodig is om de gis3 (klinkend gis4) zuiver te kunnen spelen. Slechts één bouwer experimenteert met een Briccialdi-bes op de piccolo[1]. Tot slot heeft de piccolo geen voetstuk, waardoor het bereik aan de onderkant reikt tot d1 (klinkend d2). Aan de bovenkant is het bereik in beginsel hetzelfde als dat van de dwarsfluit, waarbij uiteraard elke noot een octaaf hoger klinkt dan de dwarsfluit.
[bewerken] Repertoire
De piccolo klinkt in de laagte nogal zacht, en in de hoogte gemakkelijk hard en schel. Het is lastig expressief te spelen op een piccolo. Dit maakt het instrument wat minder geschikt voor kamermuziek.
Er zijn soloconcerten voor piccolo, waarvan de drie concerten voor "flautino" van Antonio Vivaldi (2 x in C groot en 1 x in a klein) het bekendste zijn. Het lijkt echter niet waarschijnlijk dat deze concerten voor een kleine dwarsfluit zijn geschreven, maar voor de blokfluit.
In het symfonieorkest en harmonieorkest wordt de piccolo vooral veel gebruikt als kleurinstrument, meestal van de melodie in de houtblazers en/ of de strijkers. Als kleinste instrument van het orkest kan het in de hoogte prima boven het orkest uitkomen. Componisten als Maurice Ravel en Dmitri Sjostakovitsj schrijven ook solo's in het lage register van de piccolo, met een houtige, lichte en pastorale kleur.
Bekende orkestwerken met een prominente piccolopartij zijn:
- Béla Bartók - Concert voor Orkest
- Ludwig van Beethoven - symfonie nr. 5 en symfonie nr. 9
- Hector Berlioz - Symphonie fantastique
- Alexander Borodin - Polovtiaanse Dansen (uit zijn opera "Prins Igor")
- Maurice Ravel - Boléro
- Maurice Ravel - Daphnis et Chloé
- Maurice Ravel - Ma Mère l'Oye
- Maurice Ravel - Pianoconcert in G
- Piero Coppola - Symphonie in la-mineur
- Nikolaj Rimski-Korsakov - Scheherazade
- Dmitri Sjostakovitsj - symfonie nr. 5, symfonie nr. 6, symfonie nr. 9 en symfonie nr. 10
- John Sousa - Stars and stripes forever
- Igor Stravinsky - L'Oiseau de Feu
- Igor Stravinsky - Petroesjka
- Pjotr Iljitsj Tsjaikovski - symfonie nr. 4
[bewerken] Bronnen
- ↑ Bron: www.braunflutes.com
- Voor een uitgebreide lijst met repertoire voor de piccolo zie: Peter van Münster, Repertoire Catalogue for Piccolo, Alto Flute and Bass Flute, Roma: Riverberi sonori, 2004
 |
Voor meer mediabestanden zie de categorie Flutes van Wikimedia Commons. |
