Piet Veerman

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
Piet Veerman
Piet Veerman in 2008
Piet Veerman in 2008
Algemene informatie
Volledige naam Piet J.A. Veerman
Bijnaam De Koster
Geboren 1 maart 1943
Geboorteplaats Volendam
Land Nederland
Werk
Jaren actief Sinds begin jaren zestig
Genre(s) Palingsound
Beroep(en) Zanger en componist
Label(s) EMI
Officiële website
(en) Allmusic-profiel
(en) Last.fm-profiel
Portaal  Portaalicoon   Muziek

Piet Veerman (Volendam, 1 maart 1943) is een Nederlands zanger en componist. Hij werd medio jaren zestig bekend als zanger van The Cats en ging vanaf 1985 door met een solocarrière.

Biografie[bewerken]

Geboren als enig kind van twee creatieve ouders, Marie Steur en Jaap Veerman, werd ook voor hem al snel duidelijk dat zijn talenten op het artistieke vlak lagen. Op dat moment wist hij nog niet of hij iets wilde doen met schilderijen of in de muziek. Hij leerde gitaar spelen van zijn neef Jaap Schilder en vormde vervolgens met hem het duo The Everly Kosters. Deze naam was een samensmelting van de bijnaam die beide neven in Volendam dragen, De Koster, gecombineerd met de naam van de in die tijd populaire Everly Brothers. Tegenover Jip Golsteijn, schrijver van het boek De Cats, een Hollands succesverhaal uit 1973, verklaarde Schilder dat eigenlijk niet die band, maar The Hi-Lo's hun grote voorbeeld was geweest.

The Cats op Schiphol voor hun vertrek naar Indonesië, 1971

Medio jaren zestig werd Schilder door Cees Veerman (geen familie) en Arnold Mühren gevraagd zich aan te sluiten bij Electric Johnny & The Skyriders. Piet Veerman kwam op aandringen van Schilder mee en ontwikkelde zijn gitaarspel zodanig, dat hij leadgitarist werd en Schilder erna de slaggitaar voor zijn rekening nam. Op een gegeven moment splitsten ze zich af en ging het viertal samen verder als The Mystic Four. Hun naam wijzigden ze kort erop in The Blue Cats en vervolgens in The Cats, terwijl ondertussen Theo Klouwer zich als nieuwe drummer bij hen aansloot. Aanvankelijk was Cees Veerman de leadzanger voor de singles. Vanaf Times were when, die een wijziging van de stijl van The Cats inluidde, nam Piet Veerman deze rol op zich.

De wijziging van de stijl, met voor de stem van Veerman een belangrijk aandeel, luide een succesvolle periode in met de nummer 1-hits in de Top 40 als Lea, Why (1969), Marian (1970), Where have I been wrong (1970) en Be my day (1974). De best verkochte single was One way wind (1971) die op de derde plaats terechtkwam en verder ook hoge noteringen behaalde in België, Duitsland en Zwitserland.

The Cats worden gezien als de grondleggers van de palingsound, een term die door Joost den Draaijer van Radio Veronica werd bedacht en sindsdien symbool staat voor veel uit Volendam afkomstige popmuziek. Veerman memoreerde jaren later over hun stijl: "Toen ik die oude banden beluisterde, realiseerde ik me pas hoe 'eigen' ons geluid was ... Wij hebben vroeger urenlang gerepeteerd om voor ons ieder afzonderlijk de juiste klankkleur te bepalen ... In feite was dat monnikenwerk, omdat we bijna ieder woord, iedere klank en iedere frase op een weegschaal legden en daar een besluit over namen."[1]

Piet Veerman met CvdK Geertsema op het Leidseplein, januari 1975

Medio jaren zeventig kondigden ze aan te stoppen en Veerman kwam net als de andere oud-bandleden met eigen werk op zijn elpee Rollin' on a river. Hij bracht twee singles uit, waarvan Rollin' on a river (1975) de negende plaats in de Top 40 bereikte. Daarna kwamen The Cats weer bij elkaar en brachten ze de single uit met de toepasselijke titel We should be together. Pas in 1985 nam hij definitief afscheid van The Cats.

Piet Veerman bij de presentatie van zijn biografie, 2008

Twee jaar later bracht hij het nummer Sailin' home (1987) uit. De platenmaatschappij weigerde een videoclip op te nemen, waarop Veronica zelf maar een videoclip maakte omdat het nummer zo hoog in de Top 40 stond. Vervolgens behaalde de single de nummer 1-positie waarop het vier weken bleef staan. Het was dat jaar de bestverkochte single van Nederland.[2] Sinds het uitbrengen van de Top 2000 in 1999 door Radio 2, kwam het nummer vrijwel elk jaar in deze lijst voor. Zijn album Piet Veerman uit dat jaar bereikte de status van platina. Met de single Walking together had hij een goed resultaat, met een nummer 7-notering in de Top 40. Van het volgende album Harmony viel het succes tegen. Vervolgens kwam hij met Cry of freedom (1989) dat opnieuw een groot succes voor hem werd. Hierna volgen nog meer dan tien albums.

De laatste scheiding van The Cats was bitter geweest en eindigde in een rechtszaak die de andere bandleden tegen hem aanspanden, maar niettemin verloren. De verhoudingen bleven langere tijd bekoeld tot de verzoening in 2001. In dat jaar werd er een Catstribute georganiseerd door Johan Tol en Michel Veerman van het muziekblad 1Way Wind the magazine, met de leden Veerman (Cees), Mühren en Schilder. Tijdens het optreden waren zeshonderd fans er getuige van dat Piet Veerman onverwacht vanuit het publiek het podium opkwam en met zijn oude makkers begon mee te zingen.[1]

Op 23 maart 2006 werd Veerman samen met de nog levende Cats Veerman (Cees), Schilder en Mühren benoemd tot lid in de Orde van Oranje Nassau.[3] Op 14 november 2008 kwam Piet Veerman, the story of... uit, zijn geautoriseerde biografie die werd opgetekend door Johan Tol en Michel Veerman.

Veerman treedt tegenwoordig ook op met zijn 50 jaar jongere kleindochter Melanie Jonk (1993).

Discografie[bewerken]

Nuvola single chevron right.svg Voor de discografie van The Cats, zie The Cats#Discografie

Albums[bewerken]

Album met eventuele hitnotering(en)
in de Nederlandse Album Top 100
Datum van
verschijnen
Datum van
binnenkomst
Hoogste
positie
Aantal
weken
Opmerkingen
Rollin' on a river 1975
Back to you 1980 15-11-1980 39 9
Piet Veerman 1987 25-04-1987 5 23
Harmony 1988 15-10-1988 25 19
Cry of freedom 1989 11-11-1989 22 14
The future 1991 02-03-1991 31 6
In between 1992 20-06-1992 9 24
The best of Piet Veerman 1993 22-05-1993 26 19 Verzamelalbum
A winter's tale 1993 18-12-1993 55 7
My heart and soul 1994 03-09-1994 8 38
Zijn mooiste songs 1995 15-04-1995 11 19 Verzamelalbum
Dreams (To remember) 1995 09-09-1995 9 23
Sailin' Home - Het beste van Piet Veerman 1996 07-12-1996 62 6 Verzamelalbum
Mi vida (My life) 1997 01-02-1997 24 10

Singles[bewerken]

Single met eventuele hitnotering(en)
in de Nederlandse Top 40
Datum van
verschijnen
Datum van
binnenkomst
Hoogste
positie
Aantal
weken
Opmerkingen
Rollin' on a river 1975 18-10-1975 9 7 Alarmschijf
Living to love you 1976 14-02-1976 tip8 -
Sailin' home 1987 14-03-1987 1(4wk) 15 Hit van het jaar 1987 / Bestverkochte single van 1987 / Vertaling van "Zora Je"
Walking together 1987 20-06-1987 7 7 Alarmschijf
A new tomorrow 1987 07-11-1987 25 4 Alarmschijf
Whenever you need me 1988 10-09-1988 24 6
Go on home 1988 19-11-1988 tip11 -
Cry of freedom 1989 11-11-1989 32 3
Follow me 1989 23-12-1989 tip14 -
Lament 1991 19-01-1991 tip5 -
Arms of Mary 1992 01-08-1992 tip4 -
When you walk in the room 1993 24-07-1993 tip4 - met Anny Schilder
La comparsita - La paloma 1994 24-09-1994 25 6
Recuerda 1994 10-12-1994 tip7 -

Radio 2 Top 2000[bewerken]

Nummer met notering(en)
in de Radio 2 Top 2000
'99 '00 '01 '02 '03 '04 '05 '06 '07 '08 '09 '10 '11 '12 '13
Sailin' home 1175 1468 1847 - 1163 661 1061 1196 1288 1132 - 1853 - 1846 1907

Composities[bewerken]

Nuvola single chevron right.svg Zie ook lijst van nummers van The Cats

Veerman schreef, alleen en samen met anderen, negenendertig nummers voor The Cats, waarvan er zeven op een single werden uitgebracht. Daarbij verschenen dertien nummers van zijn hand op de B-kant van een single. Voor zijn soloalbums bleef hij ook eigen werk voorbrengen. Na zijn Cats-tijd kwamen vier eigen composities in de Top 40 terecht.

Het eerste nummer dat hij voor The Cats schreef, was Somewhere up there (1969), een nummer dat alle kenmerken heeft van de palingsound met het kenmerkende stemgeluid van Veerman, orkestratie en de samenzang van de andere Cats. Het nummer verscheen op de B-kant van Marian en op de elpee Colour us gold die zoals verwacht goud opleverde. Het eerste nummer van zijn hand dat op een A-kant van een single verscheen, was Where have I been wrong, een lied dat al na een week op nummer 3 van de Top 40 stond en daar negen weken bleef staan, waaronder twee weken op plaats 1. Het kenmerkende gitaarloopje in het nummer ontwikkelde hij samen met zijn achterneef Evert Veerman (Jash). Naast met zijn collega-Cats, schreef hij samen met onder meer Marnec en Nail Che met wie hij ook tijdens zijn solocarrière is blijven samenwerken. Maar ook met andere artiesten onder wie Edward Reekers en Gerard Stellaard.

Veerman schreef meer nummers die hoog in de Top 40 terechtkwamen, zoals Don't waste your time (nummer 11), Let's dance (nummer 2, 18 weken in de Top 40), Let's go together (nummer 7) samen Jaap Schilder, en La diligence (nummer 11) samen met Arnold Mühren op een melodie van Jos Cleber.

Wat muziekstijl betreft ging er vooral in de beginjaren van The Cats een grote invloed op hem uit van The Drifters. Dit is vooral op de eerste elpees van de band herkenbaar[4] in de keuze van the covers die hij zong, zoals Vaya con Dios (1968, op single uitgebracht in 1972) en Save the last dance for me (1977). In zijn eigen werk is die invloed te herkennen in de versie van Let's dance die door Klaas Leyen en Wim Jongbloed werd geproduceerd en gearrangeerd (1973). In het algemeen zijn er echter allerlei invloeden te herkennen in zijn pennenvruchten, zoals uit de rockmuziek (Country woman uit 1971 en Linda uit 1973), rock-'n-roll (Come on girl uit 1972 en Ridin' train uit 1977), funk (Second pair of eyes uit 1984) en countrymuziek (Conclusions uit 1972).

In zijn composities komt zijn voorliefde voor het gitaarspel naar voren, zoals in Don't waste your time, maar ook in Lonely walk (beide uit 1970), als enkele uit vele voorbeelden. Het laatste nummer is qua lengte (meer dan zes minuten), stijl en emotie een buitengewoon nummer van The Cats. Vrijwel alle nummers die hij schreef, zong hij ook zelf. Maar er waren ook uitzonderingen, zoals Why did you go (1971) dat hij samen met Jaap Schilder schreef en op Cats aglow door Arnold Mühren werd gezongen.

Singles uit zijn pen[bewerken]

Single met eventuele hitnotering(en)
in de Nederlandse Top 40
Datum van
verschijnen
Datum van
binnenkomst
Hoogste
positie
Aantal
weken
Opmerkingen
Met The Cats
Where have I been wrong 1970 24-10-1970 1 14
Don't waste your time 1971 06-03-1971 11 5
Let's dance 1972 06-05-1972 2 18
Let's go together 1973 02-06-1973 7 7 Geschreven met Jaap Schilder
La diligence 1983 22-01-1983 11 8 Geschreven met Arnold Mühren op een melodie van Jos Cleber
Stay in my life 1983 10-09-1983 20 5 Geschreven met Marnec
Second pair of eyes 1984 - - - Geschreven met Alan Parfitt
Als solozanger
Living to love you 1976 14-02-1976 tip8 -
A new tomorrow 1987 07-11-1987 25 4 Geschreven met Alan Parfitt en Gerard Stellaard
Cry of freedom 1989 11-11-1989 32 3 Geschreven met Bruce Smith[5] op een melodie van Verdi
La comparsita - La paloma 1994 24-09-1994 25 6 La paloma schreef hij met Gerard Stellaard op de melodie van een klassieker; Gerardo Matos Rodríguez schreef La comparsita

Zie ook[bewerken]

Bronnen
  1. a b Dick de Boer, Palingsound: 100 jaar muzikaal bloed in Volendam, 2006, ISBN 978-9058975157, pag. 13, 108 en 141
  2. Top 100 van 1987, gebaseerd op verkoopcijfers, samengesteld door Intomart onder auspiciën van Buma/Stemra
  3. Muziekencyclopedie The Cats
  4. Trouw, 'Lea', Arbeidsvitaminen voor het leven, 28 juli 1994
  5. Discogs, Bruce Smith is een in Nederland wonende Schot

Literatuur

  • Jip Golsteijn, De Cats, een Hollands succesverhaal, oktober 1973, herdruk in 2008, ISBN 978-9030500414
  • Johan Tol en Michel Veerman, Piet Veerman, the story of..., 2008

Externe links