The Cats

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
Nuvola single chevron right.svg Voor de Engelse band met reggaemuziek van 1967 tot 1971, zie The Cats (reggaeband)
The Cats
The Cats in 1974: Achter: Jaap Schilder, Theo Klouwer, Cees Veerman en Arnold Mühren en voor: Piet Keizer en Piet Veerman
The Cats in 1974: Achter: Jaap Schilder, Theo Klouwer, Cees Veerman en Arnold Mühren en voor: Piet Keizer en Piet Veerman
Achtergrondinformatie
Ook bekend als The Mystic Four, The Blue Cats
Jaren actief 1966 - 1985
Oorsprong Volendam, Nederland
Genre(s) Palingsound
Label(s) EMI
Manager Jan Buijs (Tuf)
Leden
Zanger / Gitaar Cees Veerman
Zanger / Gitaar Piet Veerman
Gitaar / Piano Jaap Schilder
Basgitaar Arnold Mühren
Drums Theo Klouwer
Gitaar Piet Keizer (1972-1975)
Portaal  Portaalicoon   Muziek

The Cats was een popgroep uit Volendam die was samengesteld uit Cees Veerman (1943-2014), Piet Veerman (1943), Jaap Schilder (1943), Arnold Mühren (1944), Theo Klouwer (1947-2001) en van 1972 tot 1975 Piet Keizer (1952).

The Cats werden opgericht in april 1964 en traden voor het eerst op op Koninginnedag 30 april 1964. De band die wordt gezien als de grondlegger van de palingsound was vooral populair in Nederland, België en Duitsland en trad wereldwijd op. De band ging drie maal uit elkaar, waaronder in 1985 voor het laatst. The Cats worden ook wel 'Fab Five' genoemd, als knipoog naar The Beatles' bijnaam 'Fab Four' (fabulous foursome).

In Nederland kende de band elf gouden singles (meer dan 100.000 verkochte exemplaren) en veertien gouden elpees (meer dan 50.000 verkochte exemplaren.[1] In de Top 40 kwamen 37 singles terecht, waarvan vijf op nummer 1, twee op nummer 2 en vijf op nummer 3. In de Volendammer Top 1000 stonden in 2013 73 nummers van deze band genoteerd.

Biografie[bewerken]

Het begin[bewerken]

The Cats begonnen als The Mystic Four en kwamen voort uit Electric Johnny & The Skyriders onder leiding van Jan Buijs (Spruitje), waarin op een gegeven moment alle vier leden meespeelden: Arnold Mühren, Cees Veerman, Piet Veerman en Jaap Schilder. Omdat de band geregeld optrad, hadden ze de behoefte aan een drummer die ze vonden in Cees Mooijer (Pluk) die al sinds de start bij The Skyriders had gedrumd. De naam The Mystic Four werd eerst nog aangehouden, maar vervolgens in The Blue Cats gewijzigd. De naam van de band is afkomstig van de bijnaam van Cees Veerman, Poes, die toen nog de leadzanger was, in combinatie met de blauwe pakken die ze toen droegen en in die tijd in de mode waren.

De band kon (mede) opgericht worden door een lening van Jan Buijs (Tuf), hun latere manager. Dit was de vriend en latere echtgenoot van de zus van Jaap Schilder. Buijs zorgde er verder voor dat de band een ambitieuzere drummer kreeg. Dit werd Theo Klouwer die eveneens bij The Skyriders vandaan kwam. In april 1964 daarna lieten ze Blue vallen en gingen ze verder als The Cats. Hun eerste optreden onder deze naam en met Theo Klouwer als drummer vond plaats op Koninginnedag 30 april 1964.

Door aan talentenjachten mee te doen, lukte het de band om onder de aandacht te komen van bekende artiesten, die ze dan vervolgens mochten begeleiden. Zo hebben ze opgetreden als begeleidingsband voor Imca Marina, Trea Dobbs en Anneke Grönloh. Daarnaast hadden ze hun eigen optredens met covermuziek.

In 1965 wonnen ze een talentenjacht van Veronica die de zeezender live op de radio uitzond. In Volendam was dit toen nog zo bijzonder, dat alle machines in de fabrieken werden uitgezet om naar The Cats te luisteren. Uit de overwinning kwam een platencontract voort bij het pionierende label Durlaphone in Amsterdam, waar ze hun eerste drie singles opnamen. Geen van de singles belandde in de Top 40. Op dat moment werden ze nog niet uitgebracht op een elpee. Later, tijdens de hoogtijdagen in 1972, werd dit alsnog goedgemaakt toen de singles inclusief de B-kanten uitgebracht werden op de elpee Collectors classics die slechts vanaf één zijde bespeelbaar is.

De succesvolle jaren[bewerken]

Na een auditie met het nummer Tossing and turning tekenden The Cats op 11 januari 1966 een contract bij het label Bovema (het latere EMI) waar meteen al tijdens de eerste ontmoeting werd gesproken over de begeleiding door een orkest van dertig personen. De eerste single die ze bij Bovema uitbrachten, What a crazy life, kwam al meteen in de middelste regionen van de Top 40 terecht en bleef vijftien weken in deze hitlijst staan. Hun eerste televisieoptreden was teleurstellend voor de bandleden en de Volendammers die aan de tv zaten gekluisterd. Bob Rooyens liet in zijn programma Moef Ga Ga namelijk een kooi met een kat op het podium plaatsen en Cees Veerman was de enige die even kort in beeld kwam.

Ook de erop volgende singles behaalden de Top 40. Aanvankelijk waren de singles van The Cats allen up-tempopopsongs en op de A-kanten nog niet van eigen hand. Op dat moment hadden The Cats ook nog niet de invloed om veel zelf te bepalen. Cees Veerman vertelde hierover volgens het boek One way wind: "In de begintijd bepaalden de mensen bij Bovema het repertoire ... Het is wel meerdere keren gebeurd dat ik ziek naar huis ging omdat ik een liedje moest inzingen waar ik totaal niet achter stond. Maar goed, Sure he's a cat werd een flinke hit en dan kom je natuurlijk iets sterker te staan." In het nummer Turn around and start again werd voor het eerst gebruikgemaakt van de palingsound-orkestratie en -arrangementen. Het nummer behaalde een 14e plaats. Toen The Cats hun muziek tijdens de succesvolle jaren vooral zelf bepaalden, kwam de keuze tot stand door cijfers te geven aan de voorhanden nummers. Democratisch werd dan gekozen welk nummer op de elpee kwam en van welk nummer een single uitgebracht diende te worden. De band kende weliswaar geen leider, al maakten Cees en Piet Veerman vaak nadrukkelijker hun standpunt bekend dan anderen.

Uitreiking van de Edison van 1969 tijdens het Grand Gala du Disque in februari 1970

De grote doorbraak kwam toen Piet Veerman de leadzang van Cees Veerman overnam, een beslissing waar alle bandleden enthousiast over waren, inclusief Cees Veerman zelf, omdat ze wisten wat Piet Veerman live met zijn stem presteerde. Bovema was tegen een wisseling van de leadzanger, maar de bandleden wilden per se dat Piet het nummer Times were when zou zingen. Dit nummer en de wisseling van de leadzanger luidde vervolgens een succesvolle periode in van 1968 tot en met 1974, waarin vijf nummers op plaats 1, twee nummers op plaats 2 en vijf nummers op plaats 3 van de Top 40 terechtkwamen. Omdat de bandleden het te druk hadden met de optredens, zorgde Bovema ervoor dat sessiemuzikanten de muziek op de elpees inspeelden, zodat The Cats alleen nog naar de studio hoefden te komen om de zang op de platen voor hun rekening te nemen.

The Cats op Schiphol, voor hun vertrek naar Indonesië in 1971

Times were when was nog steeds geen eigen compositie, maar dat werd ruimschoots goedgemaakt met de volgende single en nummer 1-hit, Lea, die werd geschreven door Arnold Mühren. Het nummer vertelt het waargebeurde verhaal van de trouwe fan Lia Vertelman die dodelijk betrokken raakte bij een auto-ongeluk.

De volgende single, Why uit 1969, werd ook een nummer 1-hit en was eveneens van de hand van Arnold Mühren. The Cats hadden nu een topniveau bereikt dat ze nog geruime tijd wisten te handhaven. Hun volgende nummer 1-hit was Marian, weer van componist Arnold Mühren. In het tweede jaar van hun succes, 1969, werden The Cats beloond met een Edison, de hoogste onderscheiding in de Nederlandse popmuziek. The Cats traden op in een groot aantal landen ter wereld; de reizen naar Indonesië, Suriname en de Nederlandse Antillen zijn vaak gememoreerd.

Naast andere hits, kwamen The Cats vervolgens met het nummer Where have I been wrong. Deze ballad, waarin Piet Veerman een kenmerkend gitaarloopje laat terugkeren, werd geschreven door de zanger zelf; het loopje ontwikkelde hij samen met zijn achterneef Evert Veerman. Het nummer werd de vierde nummer 1-hit uit de geschiedenis van de band.

Ook in de jaren erna volgden nummers die hoog in de hitlijsten belandden, waaronder One way wind dat het meest verkochte nummer van The Cats werd. Dit nummer, van de hand van Arnold Mühren, werd nadien ongeveer 150 maal gecoverd.[2] De single werd ook in onder andere België en Zwitserland een grote hit. En in Duitsland, waar meer dan een miljoen exemplaren werden verkocht, wat The Cats de Gouden Hond opleverde, de hoogste platenonderscheiding in Duitsland.

In 1972 kreeg Cees Veerman problemen met zijn stem en het leek er aanvankelijk op dat hij binnen enkele maanden weer zou terugkeren. De gedoodverfde vervanger was zijn broer Harmen, de leadzanger van Left Side. Die wilde zijn goedlopende band echter niet twee maanden verlaten voor een kortstondige rol als tweede solozanger bij The Cats.

The Cats met onder meer Henk Elsink, Eli Asser en Willy Alberti tijdens de uitreiking van de Gouden Harp in 1973

De vervanger - vanaf 2 mei 1972 - werd vervolgens gevonden in Piet Keizer die eerder al roadmanager van The Cats was geweest en goed op de hoogte was van het repertoire. Cees Veerman kwam pas weer aan het eind van 1973 terug en Keizer bleef ook bij de band, die vanaf dat moment uit zes leden bestond.

Palingsound[bewerken]

De managers Jan en Jaap Buijs namen tijdens het pluggen van de singles van The Cats altijd een bosje paling mee voor Veronica-dj Joost den Draaijer. Den Draaijer had zich in die tijd de Amerikaanse gewoonte aangewend om bijnamen te verzinnen voor bepaalde muziekstijlen en gaf aan de muziek van The Cats de term palingsound mee. The Cats werden hiermee de grondleggers van de palingsound, een stijl die werd gevolgd door verschillende andere bands uit Volendam, zoals BZN.

Piet Veerman memoreerde jaren later over hun stijl: "Toen ik die oude banden beluisterde, realiseerde ik me pas hoe 'eigen' ons geluid was ... Wij hebben vroeger urenlang gerepeteerd om voor ons ieder afzonderlijk de juiste klankkleur te bepalen ... In feite was dat monnikenwerk, omdat we bijna ieder woord, iedere klank en iedere frase op een weegschaal legden en daar een besluit over namen."[3]

In de documentaire Single luck: One way wind van de NPS uit 1997 gaven The Cats hun kant van het verhaal achter de palingsound, die volgens Piet en Cees Veerman en Jaap Schilder vooral ook met hun Volendamse achtergrond te maken heeft en gevormd is door hun ervaringen met de zang van de vissers vanaf hun kotters voor de wal of tijdens het zingen in de kerk. Het lied One way wind is een voorbeeld uit de palingsound, volgens Arnold Mühren, omdat het de benodigde elementen bevat: de dramatiek van Piets stem, het hebben van een zekere weemoed en het voluit uithalen met het zangkoortje.[4] Platenuitgever Schoonhoven hoort in de sound van The Cats vooral de stem van Piet Veerman, de composities van Arnold Mühren, de arrangementen van Wim Jongbloed en de productie van Klaas Leyen terug.[5]

Uitstap naar een Amerikaanse producer[bewerken]

De producer van The Cats was sinds de overstap naar Bovema Klaas Leyen geweest. Leijen zocht vaak naar geschikte liedjes in de bakken van zijn uitgeverij. Het arrangement lag in handen van Wim Jongbloed. Postuum brachten The Cats later nog hun dank uit aan zijn vrouw, iets waarvan het hen speet dat zij hem hun waardering niet zelf beter hadden overgebracht toen hij nog leefde.

Terwijl de band al een succesvolle periode van vijf jaar achter de rug had en in 1973 was bekroond met een Gouden Harp, werd besloten een nieuwe koers te varen. De grootste successen waren steeds in Nederland, België, Duitsland en Zwitserland geweest, maar waren uitgebleven in de Engelstalige landen, waar sommige van hun teksten waren aangekomen als Sinterklaasrijmpjes. Daarnaast wilde EMI met de band een sound die meer aansloot bij de Amerikaanse markt. Ook speelde mee dat er spanningen waren binnen de band. EMI-manager Peter Schoonhoven hoopte dat een andere omgeving een nieuwe uitdaging voor The Cats zou vormen, zodat de band bij elkaar zou blijven. "Bij Bovema, later EMI, waren The Cats heilig!", aldus Schoonhoven.[6] Er viel daarom het besluit om over te stappen naar de Amerikaanse topproducer Al Capps. Onder zijn productieleiding werd in 1974 de elpee Love in your eyes uitgebracht. In maart 1975 verscheen verder nog de elpee Hard to be friends van deze producent. Met zijn nieuwe soundkeuze doelde hij op het opvullen van het gat dat was ontstaan toen Creedence Clearwater Revival twee jaar eerder was gestopt.

Toppop, 1974

Ondanks het succes van dit werk, schrokken The Cats enigszins van de snelle en professionele, maar ook harde aanpak in de VS, met een grotere rol voor commercie. Ook hadden de producer en de maatschappij een veel grotere inbreng dan Leijen en Jongbloed in Nederland hadden genomen, waardoor de bandleden zich vaak moesten schikken naar hun wensen. Het nieuwe, Amerikaanse geluid was wennen en ging voor een aantal bandleden te ver.

In het vliegtuig naar huis besloot de band met optredens te stoppen. Ondertussen belandde de single Be my day van hun nieuwste elpee op de eerste plaats van de hitlijsten. The Cats werkten nog wel de geboekte concerten af en gaven hun afscheidsoptreden in Purmerend op 19 mei 1974. Daarna speelde de band nog een half jaar door om optredens af te maken die nog stonden gepland. De scheiding bleef beperkt tot de optredens en de bandleden besloten nog wel werk op plaat uit te brengen en optredens op televisie te doen. Piet Keizer liet al in het vliegtuig weten de band te verlaten omdat hij zijn inkomen niet meer zeker zag. Cees Veerman verliet de band opnieuw tussen 1974 en 1975. Hij was een van de Cats die zich het sterkst tegen de opnames van Capps verzette en stelde voor het materiaal in de zee voor Maribaja te kieperen.

We should be together[bewerken]

Ondertussen kwamen de bandleden op aanreiken van EMI met soloalbums. Piet Veerman kwam met Rollin' on a river (1975), Jaap Schilder met Stay ashore (1976) en Cees Veerman met Another side of me (1976). Piet Veermans gelijknamige single Rollin' on a river bereikt als enige uit het individuele werk de Top 40.

Piet Veerman vertelde volgens het boek Piet Veerman, the story of... over zijn solo-elpee: "Achteraf was de zet om een soloplaat op te nemen best link, het had zomaar het einde kunnen betekenen voor The Cats. De overige Catsleden waren daar wel bang voor."

De conflicten die er in de loop van de jaren bij The Cats waren geweest, zijn door journalist Jip Golsteijn in zijn boek (1973) over de band ook wel verklaard als Tourneeziekte, die hij beschreef als een "mengsel van verveling en overwerktheid die elke irritatie tijdens lange tournees uitbouwt tot een levensgroot conflict." Na de tournee in Suriname in 1969 lag de band hierdoor ook al eens drie weken uit elkaar. De conflicten werden echter wel telkens weer bijgelegd, zo blijkt ook uit het citaat van Piet Veerman in dit boek: "Uitpraten, daar zijn we verdomd goed in. Daar hebben we een bijna tienjarige training in."

Ondanks hun aankondiging niet meer te gaan optreden, kwamen de aanbiedingen uit het land binnen. Op verzoek van manager Jan Tuf werd besloten om toch tien optredens te doen in grote zalen, zoals het eerste in Thialf in Heerenveen. Het jaar erop werden twintig optredens gedaan en op een gegeven moment trad de band ook weer op in gewone zalen. Voor deze optredens traden tot de band twee extra muzikanten toe, Evert Veerman (Jash, achterneef van Piet) en toetsenist Jan Keizer (niet BZN)[7], wat The Cats meer mogelijkheden bood.

De geleidelijke comeback op de bühne werd begeleid met in 1976 het uitbrengen van de single uit met de toepasselijke titel We should be together. Tijdens de comeback in de tweede helft van de jaren zeventig werd echter duidelijk dat de hoogtijdagen van The Cats achter hen lagen. Alleen het nummer Save the last dance for me wist nog een nummer 6-positie in de Top 40 te bereiken; de verkoop van de andere singles bleef echter ver achter bij eerdere successen.

De bandleden hadden echter stuk voor stuk te maken met psychische klachten. Cees Veerman had al een paar jaar last van depressies en ook Piet Veerman had in deze jaren last van hoge stress. In 1979 kreeg bezweek vervolgens Arnold Mühren als derde Cat onder de druk. In de documentaire The story of... verhaalde Piet Veerman: "een mens beseft niet wat erachter zit en door die stress wordt er niets meer geschreven. Het is op."

In 1979 besloten ze het opnieuw voor gezien te houden en sloten ze het hoofdstuk af met de single The end of the show; dit nummer stond in 1972 al eens op de elpee Signed by The Cats. Op de valreep leverde de single in 1980 nog een nummer 5-notering in de Top 40 op.

Manager Jan Buijs (Tuf) gaf in 1980 aan dat hij in de eerste jaren nog wel overwicht had, omdat hij enkele jaren ouder was dan de leden van The Cats. Maar naarmate ze allemaal ouder werden, raakte het overwicht door de leeftijd langzaam weg: "Op dat moment vorig jaar kon ik niet meer zeggen, 'kom op jongens we gaan het zo doen'. Die hand die je vroeger misschien was, was toen helemaal weg."[1]

Third life[bewerken]

In 1982 vroeg een vriend van The Cats, Chris van Tilburg van de dancing La Diligence in Heerlen, om een Engelstalige versie van De postkoets van de Selvera's uit 1957 op te nemen. Hij wilde dit nummer, La diligence, als kerst- en nieuwjaarscadeau schenken aan zijn gasten. Nadat het nummer op Hilversum 3 werd gedraaid, kwam de roep om het ook op single uit te brengen. Deze single bereikte nummer 11 in de Top 40 en viel samen met de medley Cats for ever van de Volendamse band Next One die op nummer 5 van de Top 40 belandde.[8][9]

De omstandigheden luidden een nieuwe comeback in met zes nieuwe singles en de elpee met de toepasselijke naam Third life. Bij de bandleden was het besef ontstaan dat ze in de afgelopen jaren een wel erg groot deel aan royalty's hadden moeten afstaan aan EMI, door Cees Veerman verwoord als "bestolen". Vanaf de elpee Third life brachten ze hun muziek daarom uit via hun eigen productiemaatschappij en lag de distributie in handen van Boni Records.[10] Theo Klouwer ontbrak tijdens de eerste comebacktour, omdat hij op dat moment in echtscheiding lag. Bij de tweede tour in 1985 was hij er wel weer bij. Deze tweede tournee bleek zo zwaar voor de stem van Piet Veerman te zijn geweest, dat hij zijn zangstem er bijna door had verloren.

In 1985 viel de band opnieuw uit elkaar en ging Piet Veerman verder met een solocarrière. Twee jaar later had hij een groot succes met Sailin' home dat op nummer 1 van de hitlijsten terechtkwam en de best verkochte single van 1987 werd. Ook de andere leden gingen huns weegs: Arnold Mühren richtte zich op zijn platenstudio, Cees Veerman ging verder als winkelbediende, Jaap Schilder werd weer metselaar en Theo Klouwer werd vertegenwoordiger in hi-fi-apparatuur. Ondertussen spanden de bandleden vanwege een zakelijk meningsverschil een vruchtloze rechtszaak aan tegen Piet Veerman, waardoor de onderlinge verstandhouding jaren lang bekoeld raakte.[11][12]

Kortstondige comebacks en reünies[bewerken]

In 1994 kwamen Veerman (Cees), Mühren en Schilder nog met een nieuwe samenstelling, samen met Jan Akkerman (gitaar) en Flaco Jiménez (accordeon). Hun album Shine on kende echter niet het succes van vroeger en de single Poppy bereikte zelfs niet de Tipparade.

In 2001 werd er een Catstribute georganiseerd door Johan Tol en Michel Veerman van het muziekblad 1Way Wind the magazine, met de leden Veerman (Cees), Mühren en Schilder. Tijdens het optreden waren zeshonderd fans er getuige van dat Piet Veerman onverwacht vanuit het publiek het podium opkwam en met zijn oude makkers begon mee te zingen. Sindsdien zijn de vriendschappen onderling weer hersteld.

Vervolgens duurde het nog tot 2006, voordat er weer nieuw werk van The Cats verscheen. Dit gebeurde dat jaar met de cd/dvd Those were the days waarop eerder werk stond en twee nieuwe liedjes: The best years of my life en de titelsong Those were the days. Hetzelfde jaar werden de vier nog levende Cats benoemd tot lid in de Orde van Oranje-Nassau (drummer Theo Klouwer was in 2001 overleden). Verder zijn The Cats uitgeroepen tot ereburger van Californië (1974), Edam-Volendam (2004) en Aruba (2004).

Op 15 februari 2008 werd de biografie De Cats, een Hollands succesverhaal van Jip Golsteijn uit 1973 opnieuw uitgebracht. Hetzelfde jaar werd ook de grootste collectie tot dat moment uitgebracht, The Cats 100, een verzamelalbum van 5 cd's.

In 2014 verschenen twee verzamelalbums, waaronder Complete, een box met een beperkte oplage van 1.000 stuks die nagenoeg het gehele werk van The Cats omvat en uit 19 cd's bestaat.

Discografie[bewerken]

Albums[bewerken]

De volgende lijst bevat de albums (elpees en cd's) die in Nederland zijn uitgebracht; eventuele noteringen zijn de posities in de Album Top.[13]

Voorbeelden van albums die in andere landen verschenen zijn: 45 lives (1970, VS) en Lo mejor (1972, Spanje) en Katzen-spiele (1972, Duitsland). Het laatste album onderscheidt zich van de andere landen, doordat alle nummers Duitse vertalingen zijn. Verder verschijnt in het Frans nog Sois ma femme, een vertaling van Be my day.

Album(s) met eventuele hitnoteringen in
de Nederlandse Album Top 100
Datum van
verschijnen
Datum van
binnenkomst
Hoogste
positie
Aantal
weken
Opmerkingen
Cats as cats can 1967 -
Cats 1968 - Goud
Colour us gold 1969 06-12-1969 1(4wk) 18 Goud
Songs we sang 1969? - Verzamelalbum
Portrait 1970 14-03-1970 4 16 Verzamelalbum / Goud
Where have I been wrong 1970? - Verzamelalbum
Take me with you 1970 05-12-1970 1(2wk) 21 Goud
Cats aglow 1971 27-11-1971 3 11 Goud
Times were when 1972 04-11-1972 12 4 Verzamelalbum / Goud
One way wind 1972 - Verzamelalbum
Signed by The Cats 1972 02-12-1972 3 12 Goud
Collectors classics 1972 - halve lp van oudste werk
Vaya con Dios 1972? - Verzamelalbum
Home 1973 03-11-1973 8 14 Goud
The best of The Cats 1973 - Verzamelalbum
Love in your eyes 1974 11-05-1974 1(3wk) 18 Goud
10 jaar 1974 21-09-1974 2 17 Verzamelalbum / Goud
Story presenteert The Cats op hun best 1974 28-09-1974 3 12 Verzamelalbum
Hard to be friends 1975 03-05-1975 40 5
We wish you a merry Christmas 1975 20-12-1975 22 4
Homerun 1976 05-06-1976 19 8
Let's go together 1977 - Verzamelalbum
Like the old days 1978 -
20 golden hits 1979 01-12-1979 14 27 Verzamelalbum / Platina
The end of the show 1979 - Verzamelalbum
Het beste van The Cats 1983 - Verzamelalbum met een nieuw nummer
The story of 1983 22-01-1983 10 14 Verzamelalbum / Goud
Collection 1983 - Verzamelalbum
Third life 1983 10-12-1983 8 13 Goud
Het complete hitalbum 1984 - Verzamelalbum / #1 in de TV LP Top 15
Live 1984 05-01-1985 33 8 Live album
Flyin' high 1985 15-06-1985 24 13
De mooiste van The Cats 1985 - Verzamelalbum
Girls only 1985 - Verzamelalbum
Greatest hits volume 1 & 2 1988 22-10-1988 30 15 Verzamelalbum
Love cats 1992 05-12-1992 14 17 Verzamelalbum
Shine on 1994 11-06-1994 38 5
The rest of... 1994 - Verzamelalbum met nieuwe nummers
Gold 1994 18-06-1994 22 16 Verzamelalbum
The very best of - Highlights 1998 26-09-1998 32 9 Verzamelalbum
Greatest hits 2002 13-07-2002 3 18 Verzamelalbum
Those were the days 2006 06-05-2006 2 23 Goud
Hollandse Sterren Collectie 2008 - Verzamelalbum
The Cats 100 2008 10-01-2009 2 20 Verzamelalbum
Alle 40 goed 2010 - Verzamelalbum
Trying to explain - Cats only 2011 12-11-2011 19 8 Verzamelalbum
Best of - 3CD 2012 - Verzamelalbum
Complete 2014 26-04-2014 30 2 Verzamelalbum
Collected 2014 26-04-2014 2 17* Verzamelalbum

Singles[bewerken]

Nuvola single chevron right.svg Zie ook lijst van nummers van The Cats
Single(s) met eventuele hitnoteringen in
de Nederlandse Top 40
Datum van
verschijnen
Datum van
binnenkomst
Hoogste
positie
Aantal
weken
Opmerkingen
Juke-box 1965 -
Somewhere over the rainbow 1965 -
Ave Maria no morro 1965 -
What a crazy life 1966 24-12-1966 14 15 Nr. 16 in de Single Top 100
Vive l'amour 1967 15-04-1967 26 6
Sure he's a cat 1967 15-07-1967 12 13 Nr. 8 in de Single Top 100
What's the world coming to 1967 28-10-1967 27 5
Turn around and start again 1968 24-02-1968 14 9 Nr. 14 in de Single Top 100
Times were when 1968 22-06-1968 2 18 Nr. 2 in de Single Top 100
Lea 1968 09-11-1968 1(2wk) 22 Nr. 1 in de Single Top 100
Why 1969 15-03-1969 1(5wk) 13 Nr. 18 in de Single Top 100
Scarlet ribbons 1969 30-08-1969 3 11 Nr. 2 in de Single Top 100
Marian 1969 13-12-1969 1(5wk) 16 Nr. 1 in de Single Top 100 / Alarmschijf
Magical mystery morning 1970 27-06-1970 4 9 Nr. 3 in de Single Top 100
Where have I been wrong 1970 24-10-1970 1(2wk) 14 Nr. 1 in de Single Top 100
Don't waste your time 1971 06-03-1971 11 5 Nr. 9 in de Single Top 100
One way wind 1971 31-07-1971 3 14 Nr. 3 in de Single Top 100 / Alarmschijf
Let's dance 1972 06-05-1972 2 18 Nr. 2 in de Single Top 100
Vaya con Dios 1972 26-08-1972 3 14 Nr. 2 in de Single Top 100
There has been a time 1972 18-11-1972 3 11 Nr. 3 in de Single Top 100
Let's go together 1973 02-06-1973 7 7 Nr. 7 in de Single Top 100 / Alarmschijf
Maribaja 1973 29-09-1973 6 7 Nr. 7 in de Single Top 100 / Alarmschijf
Rock 'n' roll (I gave you the best years of my life) 1973 12-01-1974 4 9 Nr. 3 in de Single Top 100 / Alarmschijf
Be my day 1974 06-04-1974 1(6wk) 15 Nr. 1 in de Single Top 100 / Alarmschijf
Come Sunday 1974 23-11-1974 6 8 Nr. 5 in de Single Top 100 / Alarmschijf
Hard to be friends 1975 01-03-1975 15 5 Nr. 13 in de Single Top 100
Like a Spanish song 1975 21-06-1975 9 6 Nr. 10 in de Single Top 100
Silent night 1975 20-12-1975 18 4 Nr. 21 in de Single Top 100
We should be together 1976 15-05-1976 16 5 Nr. 13 in de Single Top 100
Romance 1976 31-07-1976 25 4
Save the last dance for me 1977 26-03-1977 6 8 Nr. 6 in de Single Top 100
Cindy 1977 24-09-1977 18 5 Nr. 21 in de Single Top 100
Lucky star 1977 17-12-1977 tip5 -
She was too young 1978 08-07-1978 24 5 Nr. 27 in de Single Top 100
The end of the show 1980 29-03-1980 5 10 Nr. 7 in de Single Top 100
La diligence 1982 22-01-1983 11 8 Nr. 5 in de Single Top 100
Stay in my life 1983 10-09-1983 20 5 Nr. 17 in de Single Top 100
Love is a golden ring 1983 07-01-1984 15 5 Nr. 11 in de Single Top 100
Lovers don't talk 1984 28-04-1984 37 3 Nr. 35 in de Single Top 100
Second pair of eyes 1984 -
She's so in love 1985 29-06-1985 31 5 Nr. 27 in de Single Top 100
Hooray for Michael 1985 21-09-1985 tip8 -
Poppy 1994 -
The best years of my life 2006 22-04-2006 tip2 - Nr. 10 in de Single Top 100
Those were the days 2006 - Nr. 63 in de Single Top 100
Single(s) met hitnoteringen
in de Vlaamse Ultratop 50
Datum van
verschijnen
Datum van
binnenkomst
Hoogste
positie
Aantal
weken
Opmerkingen
Magical mystery morning 1970 - Nr. 6 in de Radio 2 Top 30
Where have I been wrong 1970 - Nr. 6 in de Radio 2 Top 30
One way wind 1971 - Nr. 3 in de Radio 2 Top 30
Let's dance 1972 - Nr. 2 in de Radio 2 Top 30
Vaya con Dios 1972 - Nr. 2 in de Radio 2 Top 30
There has been a time 1972 - Nr. 7 in de Radio 2 Top 30
Let's go together 1973 - Nr. 23 in de Radio 2 Top 30
Rock 'n' roll (I gave you the best years of my life) 1973 - Nr. 15 in de Radio 2 Top 30
Be my day 1974 - Nr. 1 in de Radio 2 Top 30
Come Sunday 1974 - Nr. 21 in de Radio 2 Top 30
Like a Spanish song 1975 - Nr. 9 in de Radio 2 Top 30
We should be together 1976 - Nr. 25 in de Radio 2 Top 30
Save the last dance for me 1977 - Nr. 8 in de Radio 2 Top 30
She was too young 1978 - Nr. 19 in de Radio 2 Top 30
The end of the show 1980 - Nr. 15 in de Radio 2 Top 30
La diligence 1982 - Nr. 13 in de Radio 2 Top 30
Love is a golden ring 1983 - Nr. 15 in de Radio 2 Top 30

Radio 2 Top 2000[bewerken]

Nummer(s) met noteringen
in de Radio 2 Top 2000
'99 '00 '01 '02 '03 '04 '05 '06 '07 '08 '09 '10 '11 '12 '13
Be my day - 1161 1465 1742 1553 1646 1825 1699 1675 1652 1550 1642 - - -
Lea 623 527 669 494 513 468 528 361 416 423 384 382 486 493 609
Let's dance 1214 - 1344 1863 1513 1708 1605 1534 1888 1646 1857 1796 - - -
Marian 995 - 737 659 697 701 609 534 565 594 543 571 792 828 1002
One way wind 224 198 300 328 282 327 280 217 204 233 298 311 411 596 668
Rock 'n' roll (I gave you the best years of my life) - 1116 1159 1232 1253 882 745 743 677 770 882 886 1108 1558 1658
Scarlet ribbons - - - 554 493 718 629 526 639 610 702 645 741 1002 961
Sure he's a cat 1629 - - - 1945 1710 1794 1985 - 1987 1907 1904 - - -
The end of the show - - - 1277 1239 1225 1405 1221 1384 1337 1277 1439 1669 1946 1670
Times were when - - 1320 1083 1142 1036 1129 1035 1089 1101 1028 1181 1357 1656 1506
Vaya con Dios - - - 1990 1120 1249 1166 1083 1157 1197 1196 1235 1520 1535 1725
Where have I been wrong - 798 715 1057 873 981 1233 984 1130 1027 985 952 1261 1913 1444
Why 1060 - 1108 1252 1133 1103 1211 842 1065 1020 957 977 1247 1554 1369

Dvd's[bewerken]

Dvd's[14] (hitnoteringen in de Nederlandse Music Top 30) Datum van
verschijnen
Datum van
binnenkomst
 Hoogste 
positie
 Aantal 
weken
 Opmerkingen 
Luv & The Cats music show ? Alternatieve titel: The Cats & Luv Music Show
The complete collection 2003 3 cd's, dvd en boekje van 60 pagina's, twee versies: "Silver letters" en "White letters"
The dvd vollection 2003 "18 hit clips + vele extra's"
Voor alle fans 2004 "Al hun successen op dvd + cd"
Hits uit 40 jaar Top 40 2004 Cd en dvd
Those were the best years of my life 2006 Cd en dvd
The Cats in Indonesië 2008 22-03-2008 23 3 "Plus The story of The Cats & Vaya con Dios live"
Trying to explain - Cats only 2011
Remember the good times 2012 "De tijd van toen", 2 cd's en dvd

Composities[bewerken]

Nuvola single chevron right.svg Zie ook lijst van nummers van The Cats

The Cats brachten veel covers uit, vooral aan het begin, maar schreven ook meer dan honderd nummers zelf. Ze schreven nummers alleen, samen met andere Cats en ook met schrijvers buiten de band. Vrij vaak terugkerend als medeschrijver waren Marnec, Nail Che en Alan Parfitt. Andere schrijvers die - samen met Cats of speciaal voor The Cats - een of enkele nummers leverden, waren onder meer Larry Murray, John Durrill, Al Capps, Henny Vrienten (later bij Doe Maar), Henk Hofstede (Nits), Edward Reekers (Kayak), Peter de Wijn (G'race), John Ewbank, Erik van der Wurff, Peter Schoonhoven en Karel Hille.

Het meest productief was Cees Veerman die alleen of met anderen zevenenveertig nummers heeft voortgebracht. Arnold Mühren en Piet Veerman waren elk (mede)verantwoordelijk voor negenendertig nummers, Jaap Schilder voor zesentwintig en Theo Klouwer voor vier. Drie nummer 1-hits werden geschreven door Arnold Mühren en één door Piet Veerman.

De eerste compositie die van elk bandlid op een plaat verscheen was:

De muziekstijl wordt in het algemeen beschouwd als palingsound, ofwel het kenmerkende stemgeluid van Piet Veerman, orkestratie en samenzang van de andere Cats. Dit is zeker het geval voor de periode van 1968 tot het Amerikaanse avontuur in 1973-74.

In de beginjaren werd Cees Veerman beïnvloed door de muziek van The Kinks, waarvan hij Ray Davies de grootste liedjesschrijver in de popgeschiedenis is blijven vinden. Hij typeerde de schrijfstijl van Arnold Mühren in de beginperiode vooral in de Paul McCartney-hoek en de invloed op Piet Veerman zou aanvankelijk vooral uit zijn gaan van muziek in de stijl van The Drifters.[15]

Indien het afweek van de palingsound, varieerde de muziekstijl in de praktijk meer, van ietwat psychedelische muziek zoals Magical mystery morning (1970) door Arnold Mühren, I love you, I do (1970) door Jaap Schilder en Don't waste your time (1971) door Piet Veerman, tot sunshine pop zoals Don't waste my time (1970) door Cees Veerman en funk/soul zoals Second pair of eyes (1984) door Piet Veerman. Ook werd er rockmuziek geschreven, zoals Country woman (1971) en Linda (1973) door Piet Veerman en How did you feel (1972) door Arnold Mühren, evenals rock-'n-roll zoals Come on girl (1972) en Ridin' train (1977) door Piet Veerman. Verder coverde de band niet alleen veel countrymuziek, maar schreef ook zelf in dit genre zoals Annabell (1976) en Nashville (1978) door Jaap Schilder en Conclusions (1972) door Piet Veerman. Meer dan eens schreven The Cats ballads zoals It's over now (1969) en Irish (1970) door Theo Klouwer, Let's follow the sun (1972) en Darling oh darling (1983) door Cees Veerman en I've always tried to understand (1968) door Arnold Mühren en Why did you go door Jaap Schilder en Piet Veerman samen. Een enkele maal verscheen een instrumentaal nummer die de bandleden vooral samen schreven, zoals Silent breeze (1983) en Canción de la sierra (1984).

Singles[bewerken]

Single(s) met eventuele hitnoteringen in
de Nederlandse Top 40
Datum van
verschijnen
Datum van
binnenkomst
Hoogste
positie
Aantal
weken
Opmerkingen
Lea 1968 09-11-1968 1 22 Geschreven door Arnold Mühren
Why 1969 15-03-1969 1 13 Geschreven door Arnold Mühren
Marian 1969 13-12-1969 1 16 Geschreven door Arnold Mühren
Magical mystery morning 1970 27-06-1970 4 9 Geschreven door Arnold Mühren
Where have I been wrong 1970 24-10-1970 1 14 Geschreven door Piet Veerman
Don't waste your time 1971 06-03-1971 11 5 Geschreven door Piet Veerman
One way wind 1971 31-07-1971 3 31 Geschreven door Arnold Mühren
Let's dance 1972 06-05-1972 2 18 Geschreven door Piet Veerman
There has been a time 1972 18-11-1972 3 11 Geschreven door Arnold Mühren
Let's go together 1973 02-06-1973 7 7 Geschreven door Piet Veerman en Jaap Schilder
Maribaja 1973 29-09-1973 6 7 Geschreven door Arnold Mühren
She was too young 1978 08-07-1978 24 5 Geschreven door Cees Veerman
The end of the show 1980 29-03-1980 5 10 Geschreven door Cees Veerman
La diligence 1983 22-01-1983 11 8 Geschreven door Piet Veerman en Arnold Mühren op een melodie van Jos Cleber
Stay in my life 1983 10-09-1983 20 5 Geschreven door Piet Veerman en Marnec
Second pair of eyes 1984 - - - Geschreven door Piet Veerman en Alan Parfitt
Hooray for Michael 1985 21-09-1985 tip8 - Geschreven door Arnold Mühren
Poppy 1994 - - - Geschreven door Arnold Mühren
Bronnen en literatuur
  • Johan Tol en Michel Veerman, One way wind: de geschiedenis van de palingsound, 1999, ISBN 9028814469
  • Jip Golsteijn, De Cats, een Hollands succesverhaal, oktober 1973, herdruk in 2008, ISBN 978-9030500414
  • Dick de Boer, Palingsound: 100 jaar muzikaal bloed in Volendam, 2006, ISBN 978-9058975157
  • Johan Tol en Michel Veerman, Piet Veerman, the story of..., 2008, ISBN 978-9075717761
  • Johan Tol en Michel Veerman, Lost on Larrabee - The 'Love in your eyes' recordings in L.A., 2014
  1. a b Afscheid van The Cats, deel 1, deel 2, 1980
  2. Tubantia, Complete werk The Cats gepresenteerd, 18 april 2014
  3. Dick de Boer, Palingsound: 100 jaar muzikaal bloed in Volendam, 2006, ISBN 978-9058975157, pag. 13
  4. NPS, Single luck: One way wind, 12 maart 1997, te zien op de dvd Those were the days uit 2006
  5. Lost on Larabee, pag. 86
  6. Lost on Larabee, pag. 89
  7. Jan Mühren, Fiësta
  8. Mega Top 40, Cees Veerman: één van grondleggers palingsound, 16 maart 2014
  9. Vandaag in de Muziek, 11 mei 2004
  10. Lost in Larabee, 92-93
  11. Ursul de Geer, Interview
  12. Vandaag in de muziek, Theo Klouwer, 8 februari 2001
  13. Simon Deen, lp's, pag. 01, 02, 03, 04 en 05. Hier zijn de lp's van de platenmaatschappijen in Nederland genomen, om te voorkomen dat lp's in de lijst zouden komen die in het buitenland zijn uitgebracht. (Imperial, Capriola, EMI, Bovema, Arcade en Boni)
  14. Simon Deen, dvd's van The Cats
  15. Trouw, 'Lea', Arbeidsvitaminen voor het leven, 28 juli 1994

Tv-beelden


Externe links