Golden Earring

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
Nuvola single chevron right.svg Voor het gelijknamige album, zie Golden Earring (album).
Golden Earring
Golden Earring in 1974
Golden Earring in 1974
Achtergrondinformatie
Jaren actief 1961 - heden
Oorsprong Den Haag, Nederland
Genre(s) Nederbeat
Rock
Hardrock
Leden
Leadzanger, Gitarist Barry Hay
Gitarist, Zang George Kooymans
Basgitarist Rinus Gerritsen
Drummer Cesar Zuiderwijk
Ex-leden
Drummer Fred van der Hilst
Gitarist Hans van Herwerden
Gitarist Peter de Ronde
Leadzanger Frans Krassenburg
Drummer Jaap Eggermont
Drummer Sieb Warner
Toetsen Robert Jan Stips
Gitarist Eelco Gelling
Website
Portaal  Portaalicoon   Muziek

Golden Earring (tot in 1969 The Golden Earrings) is een Nederlandse rockband. De groep werd opgericht op 2 september 1961 en is daarmee de oudste nog bestaande rockband van Nederland en een van de langstbestaande bands ter wereld.

Achtergrond[bewerken]

Als een van de weinige Nederlandse bands heeft Golden Earring grootschalig internationaal succes gehad, vooral vanwege hun hits Radar Love en Twilight Zone en hun albums Moontan en Cut. De band heeft wereldwijd miljoenen albums verkocht en genoot in de jaren zeventig en tachtig een internationale sterrenstatus, met name in de Verenigde Staten. Golden Earring neemt een dominante positie in de Nederlandse muziekwereld in met meer dan dertig gouden en platina albums.

De band stond tot nu toe in totaal 389 weken in de Nederlandse Top 40 en is daarmee de succesvolste Nederlandse singleartiest in die lijst. In de Single Top 100 en voorgangers heeft de groep tot nu toe 60 hits gescoord[1]. Met 5 hitnoteringen in de Amerikaanse Billboard Hot 100 is Golden Earring ook de succesvolste Nederlandse act in Amerika, met Twilight Zone scoorden ze in 1982 zelfs een nummer 1-hit in Billboard's Mainstream Rock Tracks. In totaal belandden zes singles en acht albums in de toonaangevende lijsten van Billboard. De band legde tien uitgebreide tournees door Noord-Amerika af en vijf door Groot-Brittannië. Ook op het vasteland van Europa werd vaak getoerd, met name in Duitsland, waar de groep voor het laatst in 1990-1991 toerde, maar nog altijd regelmatig optreedt.

Golden Earring heeft een status als een van 's werelds oudste rockbands (opgericht 1961). De huidige bezetting is non-stop actief sinds 1970, een nagenoeg uniek feit in de internationale rockwereld. In 2009 maakte Golden Earring zijn comeback in Engeland met concerten in Ipswich en Londen. Zomer 2011 werd het nieuwste album van de band live opgenomen in Londen, met producer Chris Kimsey die onder andere met de Rolling Stones heeft gewerkt. In oktober 2011 heeft TNT Post een speciale postzegel uitgebracht ter gelegenheid van het vijftigjarig bestaan van de band, en is er een tentoonstelling in het Haags Historisch Museum. In 2011 is het precies een halve eeuw geleden dat de voorloper van de Golden Earring werd opgericht, alhoewel de band liever 1965 als hun uiteindelijke oprichtingsjaar ziet omdat toen hun eerste single Please Go uitkwam. 11 mei 2012 was in de Amsterdamse zaal Paradiso de release van Tits 'n Ass, het nieuwste album en een nummer 1 hit album. Tits 'n Ass is het vijfde album van de Golden Earring dat de hoogste regionen in de hitlijst bereikt heeft.

Bezetting[bewerken]

De huidige bezetting van de band is als volgt:

Biografie[bewerken]

Het begin (1961-1965)[bewerken]

Golden Earring is in 1961 begonnen als The Tornados in de wijk Rustenburg/Oostbroek in de buurt van het Zuiderpark in Den Haag. De dertienjarige George Kooymans is helemaal weg van gitaarspelen en vindt in zijn buurjongen Rinus Gerritsen een evenknie. Vanaf 1962 verzorgen ze samen met Fred van der Hilst (drums) en Hans van Herwerden (gitaar) als The Golden Earrings, genoemd naar het lied Golden Earrings in de versie van de Engelse band The Hunters, regelmatig optredens op met name scholen in Den Haag. De band speelt in de periode 1962/63 voornamelijk covers van The Shadows en The Ventures. Eind 1963 verlaat Hans van Herwerden de band en wordt opgevolgd door Peter de Ronde. In de zomer van 1964 komt Frans Krassenburg als leadzanger bij de band en drummer Jaap Eggermont vervangt in de zomer van 1965 Fred van der Hilst.

Nationale doorbraak (1965-1968)[bewerken]

In mei 1965 worden The Golden Earrings geboekt door Jacques Senf voor een optreden in Club 192. Freddy Haayen raakt op slag geïnteresseerd in de groep, die inmiddels het pad van de Beatles bewandelt, en weet met een sterk staaltje (Haagse) bluf een plaatopname te versieren. Dat hij slechts stagiair is bij platenmaatschappij Polydor en nog niet eerder een opnamestudio van binnen heeft gezien, doet er niet toe. Just Earrings wordt zo het eerste popalbum opgenomen door een Nederlandse band. De bands eerste single Please go wordt in september 1965 een toptienhit. Naast de onvoorwaardelijke steun van manager Haayen is ook de rol van Veronica-diskjockey Willem van Kooten (alias Joost den Draaijer) niet te onderschatten. Geruggensteund door zulke sterke publiciteit is succes onafwendbaar. Voor de opnamen van opvolger That Day maken de adolescenten een trip met de veerboot naar Londen, waar de Earrings in de Pye Studios een opnamedag geboekt hadden, uit onvrede met de Nederlandse studio's destijds en ook omdat de manager niet vies was van een stunt. Zo werd That Day het eerste Nederlandse popnummer dat in het Verenigd Koninkrijk werd opgenomen. De single werd in 1966 onthaald als een sensatie; meteen na thuiskomst verschenen The Golden Earrings op tv bij Willem Duys in zijn enorm populaire praatprogramma Voor de vuist weg. Niets werd aan het toeval overgelaten om ervoor te zorgen dat de hoogste plaats in de hitparade bereikt zou worden. Enkel tegengehouden door Michelle van The Beatles komt het nummer niet op nummer een in de Top 40. In datzelfde jaar 1966 vindt er een legendarisch concert plaats van The Golden Earrings samen met The Kinks. Een lange reeks hits volgt, waaronder In My House (1967), Sound of the Screaming Day (1967), Together We live Together We Love (1967), I've Just Lost Somebody (1968), de eerste nummer-een-hit Dong-Dong-Di-Ki-Di-Gi-Dong (1968) en Just a Little Bit of Peace In My Heart (1968), een lied dat George Kooymans schreef om zijn gevoelens te vertolken over zijn weggelopen liefde Melanie, zus van Rinus Gerritsen. Het werd een hit en ook qua liefde was het raak: net als het lied bleek hun liefde onoverwinnelijk en hun huwelijk volgde.

Lonkend naar het internationale succes (1969-1973)[bewerken]

Met hun beatmuziek staan The Golden Earrings in 1968 in Nederland aan de absolute top. Gezegend met uitstekende voelsprieten voor de nieuwste muzikale wendingen neigt de groep in 1968/1969 voorzichtig naar de ruigere rockmuziek. Vooral de komst van Barry Hay, die in 1968 zanger Frans Krassenburg opvolgt, zorgt voor een onstuimige impuls. Met de verandering van het geluid worden ook de deuren naar de andere kant van de oceaan opengezet. Vooral met de drie kwartier uitgesponnen Byrds-klassieker Eight Miles High maakt Golden Earring (inmiddels zonder 's') indruk in de Verenigde Staten waar in 1969 getoerd wordt van de oostkust naar de westkust. Janis Joplin gaat voor de band op haar knieën in The Fillmore West in San Francisco waar de Golden Earring furore maakte. Vooral de basgitaarsolo van Rinus Gerritsen baart veel opzien en gaf aanleiding tot een poging van Jimi Hendrix Rinus te rekruteren voor zijn band The Jimi Hendrix Experience.

De nieuwe Earring is al te horen op de dubbelelpee On the Double (1968), de acid-plaat Eight Miles High (1969), en de singles Where Will I Be (1969) en Another 45 Miles (1969). Drummer Eggermont is intussen vervangen door Sieb Warner, die in 1970 op zijn beurt het veld moet ruimen voor Cesar Zuiderwijk. Nu is de viermansformatie compleet waaruit anno nu nog steeds Golden Earring bestaat. Op 18 mei 1970 traden ze op tijdens de eerste editie van het popfestival Pinkpop te Geleen. De echte muzikale kentering komt met de single Back Home in 1970. De single slaat enorm aan en staat op nr. 1 in de jaarlijst van de Hilversum 3 Top 30. Op dezelfde leest behaalt de band hits met Holy Holy Life (1971), She Flies On Strange Wings (1971), Buddy Joe (1972) en Stand By Me (1972). In 1972 toert Golden Earring door Europa in het voorprogramma van The Who. Deze ontwikkeling draagt bij tot Radar Love, uitgebracht op Track, het platenlabel van The Who en bezorgt de Nederlandse rockgeschiedenis een mijlpaal die bijna groter is dan Golden Earring zelf.

Rockband van internationale allure (1974-1977)[bewerken]

Radar Love en de elpee Moontan (1973) forceren de internationale doorbraak van de groep in Europa; in het Verenigd Koninkrijk en eindelijk ook in de Verenigde Staten krijgt de band een vaste voet aan de grond, Moontan wordt zelfs goud in Amerika. Intensief wordt er getoerd, met bands als Kiss en Aerosmith in het voorprogramma en ook zijn er gezamenlijke optredens met Santana, Rush, Led Zeppelin, The Who, Ted Nugent, ZZ Top en Lynyrd Skynyrd, Eric Clapton, Pink Floyd en verschillende andere grote namen uit de muziekwereld.

Leadgitarist George Kooymans in 1974

In eerste instantie wordt alles gefixeerd op de consolidatie van het Amerikaanse succes. Om het volle geluid van het album ook op het podium te kunnen reproduceren wordt eind 1974 toetsenist Robert Jan Stips aangetrokken. Met hem maakt de groep de albums Switch (1975) en het pretentieuze To The Hilt (1976). Hij wordt in de zomer van 1976 vervangen door de gitarist Eelco Gelling die prominent aanwezig is op de gitaarplaat Contraband (1976) en excelleert op Live (1977). Zowel Gelling als Stips geven te kennen de Earring verlaten te hebben omdat de band het beste fungeert als kwartet.

Vrije val (1978-1981)[bewerken]

Desondanks wordt er geen passend vervolg gegeven aan het hitsucces van Radar Love, omdat de band dacht dat het beter was van imago te veranderen, zowel qua kleding- als muziekstijl. De opvolgers van "Radar Love" worden singles als Ce soir (1975), Sleepwalking (1976) en Bombay (1976), maar deze zetten geen zoden aan de dijk. De band weet zijn positie in de Verenigde Staten niet consistent uit te bouwen en verliesgevende tournees ondermijnen de motivatie. Gehuurde limousines blijken voor eigen kosten van de band te komen, die daar jaren later nog de financiële gevolgen van ondervindt. Zelfs het door sterproducer Jimmy Iovine begeleide album Grab It For A Second (1978) mondt uit in een teleurstelling. Reden voor Gelling om de band te verlaten. Golden Earring raakt langzaam maar onherroepelijk in een vrije val. Zelfs de toevalstreffer "Weekend Love" (1979) weet geen kentering te brengen in de neerwaartse spiraal. In de tijd van Punk en New Wave laten de albums No Promises No Debts (1979) en Prisoner Of The Night (1980) net als het live-dubbelalbum 2nd Live (1981) een band horen die geen voeling meer heeft met de tijdgeest. In Amerika is de verwarring des te groter doordat de band qua stijl moeilijk in een hokje te plaatsen is, en zo niet inpasbaar is in een marketingstrategie en een format. De platenmaatschappijen en Amerikaanse managements weten niet wat ze met Golden Earring aanmoeten, en hetzelfde gevoel ontstaat bij de radiostations en het publiek. Men kan de band niet plaatsen, waardoor het ongrijpbaar en vervolgens onbegrijpelijk dreigt te worden wat de Golden Earring voor een soort band is. Geen band waar het zakelijk gezien interessant was in te investeren, geen band die duidelijk in de markt te zetten was met reclamecampagnes. Een band die nauwelijks aansloot bij de heersende muziekstijlen, de weg kwijt was en het publiek niet meer echt kon boeien. Het zag ernaar uit dat de band zijn langste tijd gehad had. De leden besloten er het bijltje bij neer te leggen en te kappen met de Golden Earring.

De wederopstanding (1982-1985)[bewerken]

Net op het moment dat de band na 20 jaar wil stoppen, maakt Golden Earring in 1982 een grandioze comeback met de single Twilight Zone en de elpee Cut. De titel "Cut" duidde op de kreet uit de televisie- en filmwereld, waar de regisseur "cut" roept bij het einde van de opname van een scene. Het album was dan ook bedoeld als afscheidsplaat, een final "cut" voordat het doek definitef zou vallen. Tijdens een emotionele vergadering thuis bij manager Freddy Haayen vraagt deze de band om niet zomaar het bijltje erbij neer te gooien maar eruit te gaan met een knaller van een plaat, als laatste statement. Alle vier de leden van Golden Earring zouden twee nummers schrijven voor deze laatste plaat, die dan snel klaar zou zijn. George had het nummer "Twilight Zone" nog op de plank liggen voor zijn soloalbum, maar besloot dat het wel makkelijk was om te gebruiken voor het laatste Earringalbum.

Met ongekende gevolgen: zelfs in Amerika slaat de plaat aan en wordt een toptienhit. In de Billboard Hot 100 komt het nummer op nummer 10; in de Billboard Rock Tracks op nummer 1. De begeleidende videoclip van Dick Maas past perfect bij het lied en wordt veel gedraaid op MTV America dat net gestart is met uitzenden. Het is een van de eerste videoclips in zijn soort en mede door het succes ervan op TV en inspanningen van de toenmalige manager Freddy, die als plugger de plaat bij allerlei radiostations en dj's promoot wordt Twilight Zone de tweede Amerikaanse Earring hit. Een succesvolle tournee door de Verenigde Staten is het gevolg en niemand die meer aan stoppen denkt. Ook financieel wordt de Amerikaanse 'Twilight Zone'-tournee een succes, al was het maar omdat Rob Gerritsen (broer van Rinus) meereist en de twee broers samen de boekhouding doen. Iets wat wel vaker voorkomt bij bands. Mick Jagger heeft zo ook als zanger-boekhouder een dreigend faillissement van de Stones voorkomen.

Anderhalf jaar later is het opnieuw raak: When the Lady Smiles - net als Twilight Zone vergezeld van een knappe door Dick Maas vervaardigde videoclip - wordt de vijfde nummer één-hit voor de band in Nederland. Het experimentele album N.E.W.S. (1984) haalt eveneens de hoogste regionen. Het Earringcircus reist door de Verenigde Staten voor hun tiende concertreeks, die hen door bijna heel de Verenigde Staten voert, langs veertig staten, waaronder Hawaï. Ondertussen belandt When the Lady Smiles op de derde plaats in de hitlijsten in Canada. Deze laatste tournee in 1984 wordt niet het succes waar de Golden Earring op hoopte, omdat de puriteinse houding van de omroepcensuur in de VS zich tegen de band keert die met de clip van When the Lady Smiles dacht een klapper van formaat te kunnen maken op MTV. Het clipje wordt helemaal stukgesneden door de Amerikanen om maar niet de zogenaamde verkrachting van een non te laten zien, waardoor de hele verhaallijn van het filmpje verloren gaat. Ook radiostations kunnen niets met het nummer, want "het paste in geen enkel format op de radio, ze konden er niets mee", aldus Barry Hay. Het nummer werd nauwelijks gedraaid op de Amerikaanse radiostations en de gecensureerde clip werd alleen 's nachts op MTV vertoond. Barry Hay: "En daar gingen we weer, moesten we weer helemaal opnieuw beginnen, iets opbouwen, daar hadden we dus geen zin meer in".

Als Golden Earring weer terugkeert naar Nederland vindt er een "Back Home"-concert plaats in de Groenoordhallen in Leiden, dat opgenomen werd in opdracht van MTV America door Dick Maas, een oude bekende. Van dit concert werd een lp/cd verspreid onder de titel Something Heavy Going Down (live from the twilightzone) met een gedeelte van dit concert en een studio-opname, het titelnummer Something Heavy Going Down, waarvoor ook weer een passende clip werd gedraaid waarin Barry Hay als "future video freak" de hoofdrol speelt, iets wat Bono van U2 goed heeft gezien en later zelf deed. Dit concert is tegenwoordig op dvd verkrijgbaar onder de titel Live from the Twilightzone en geeft een gedegen overzicht van de stand van zaken op muzikaal gebied van dat moment binnen de band. Volgens kenners behoren de vertolkingen van Twilight Zone en Radar Love tijdens dat concert tot de beste liveopnames die er van de band gemaakt zijn. In 1985 treedt de Golden Earring op tijdens "Europe a Go-Go", een muziekfestival dat in heel Europa live op tv werd uitgezonden vanuit verschillende locaties. De Nederlandse inzending werd Golden Earring die optrad in de Amsterdamse poptempel Paradiso.

Financiële en artistieke crisis (1986-1990)[bewerken]

Een ondefinieerbare periode volgt, waarin de band bijna niet meer lijkt te bestaan. Cesar Zuiderwijk neemt met Jasper van 't Hof het muzikaal interessante, jazzy album Labyrinth op in 1985, een teken aan de wand dat er op dat moment niet veel te doen was bij Golden Earring. Toch volgt een jaar later het duistere en overgeproduceerde album The Hole uit 1986, wel met de toptienhit Quiet Eyes. Producer Shell Schellekens lijkt door te slaan in het elektronisch samplen en tot overmaat van ramp wordt er een complete mastertape van het sterke nummer Why Do I gewist. Om het nog enigszins acceptabel te laten klinken wordt de tape met de opname van de backingvocals (achtergrondzang) gebruikt als leadzangpartij. De achtergrondzang werd twee keer over elkaar heen gekopieerd naar de mastertape. Hierdoor verloor het nummer bijna alles wat het aan kracht had. De band was hierover zeer ontstemd en heeft deze kapitale blunder van Schellekens pas weer kunnen herstellen tijdens de eerste akoestische The Naked Truth-sessies in 1992, toen ze het opnieuw live en unplugged opnamen op cd. Quiet Eyes ging vergezeld van een bijzondere videoclip met Dolf Brouwers in de hoofdrol, die gedraaid werd door de befaamde Nederlandse fotograaf en filmer Anton Corbijn, tegenwoordig vooral bekend als huisfotograaf van onder andere U2, Depeche Mode en films als The American. Ook de foto's en het hoesontwerp van The Hole zijn van de hand van Anton Corbijn. Barry Hay en George Kooymans richtten hun eigen label Ring Records op, wat nauwelijks resulteerde in groot succes. Bovendien kreeg de Golden Earring BV een enorme belastingaanslag. Wegens een poging de BV in Liechtenstein te vestigen werd de band beschuldigd van belastingontduiking en er volgde een inval van de FIOD. Alsof dat niet genoeg was, stond de band ook bij zaakwaarnemer Willem van Kooten voor vele tonnen in het krijt, wegens bijvoorbeeld het 100.000 gulden kostende clipje van When the Lady Smiles. Golden Earring was zo goed als failliet, maar een "Greatest Hits"-compilatie van Arcade uit 1988 bracht licht in de duisternis en was zo succesvol dat er een uitgebreide tournee door Duitsland, Oostenrijk, Zwitserland en zelfs de DDR volgt: in de zomer van 1989, vlak voor de val van de Berlijnse Muur, trad de Golden Earring op in Oost-Berlijn. Het concert werd angstvallig in de gaten gehouden door partijbonzen, bang als ze ook toen nog waren voor westerse decadente invloeden van pop- en rockmuziek. Een tv-optreden voor de Oost-Duitse staatstelevisie werd om die reden op het laatste moment afgelast. Ondertussen kwam het door elektronica gedomineerde Keeper of the Flame (1989) uit, waarop Cesar Zuiderwijk nauwelijks te horen valt. Hij werd vervangen door de samples en keyboards van Rinus Gerritsen, die met het lied Distant Love weer een ballad toevoegt aan zijn schrijfloopbaan. Een van de weinig politiek geëngageerde liedjes van de Golden Earring is Turn The World Around, dat door wederom Dick Maas van een indringende en hilarische videoclip werd voorzien, maar een grote hit werd het nummer niet. Het idee dat "Turn The World Around" vlak voor de Val van de Muur in Oost-Berlijn gespeeld is, prikkelt wel de fantasie en is wellicht de aanleiding dat het toen geplande tv-optreden van de Golden Earring verboden werd door de partijtop. Het album Keeper of the Flame geeft in zijn titel al aan dat de nationale Nederlandse trots niet van zins is de fakkel over te dragen en ervoor wil blijven gaan, al zal dan het roer wel om moeten richting meer geïnspireerde gitaarrock, en zo geschiedde.

De jaren negentig (1991-2000)[bewerken]

Opgelucht kan er ademgehaald worden wanneer Bloody Buccaneers (1991) verschijnt: een verfrissende, ouderwets rockende Golden Earring-plaat. De single Going to the Run bereikt zelfs de top drie. Dit succes wordt ruimschoots overtroffen door het akoestische album The Naked Truth (1992). Handig inpikkend op de Unplugged-hype begin jaren negentig weet Golden Earring dit concept het beste uit te kristalliseren. Hernieuwde internationale belangstelling is er niet, maar in Nederland wordt van The Naked Truth circa een half miljoen exemplaren verkocht. Behalve het geven van elektrische concerten gaat men vanaf 1993 nu ook akoestische concerten geven in de theaters en schouwburgen. De financiële zorgen die het voortbestaan van de groep jarenlang hebben geteisterd zijn hiermee opgelost, en alle uitstaande schulden worden in een klap afbetaald. Ook Amerika lijkt weer te lonken als Deep Purple Golden Earring vraagt op te treden in het voorprogramma van een grote Amerikaanse tournee in 1994. Het aanbod is genereus, maar wordt afgewimpeld. Hoe graag de Golden Earring ook in de Verenigde Staten wil optreden, ze hebben het simpelweg te druk in Nederland, en geboekte optredens afzeggen is uit den boze. Daarbij komt nog dat George Kooymans en kornuiten met rede beducht zijn om in het "golden oldies"-circuit te belanden, ook al is het in de States, en dan nog niet eens als head-liner, maar als support-act. In 1994 verschijnt het semi-akoestische Face it, deels voortbordurend op het grote succes van "Naked Truth" een album met zowel unplugged songs als ook een aantal stevige elektrische tracks, dat live werd opgenomen in de garage van George Kooymans, met een stel vrienden en familie als publiek. Het concept van live een album inspelen is veelbeproefd door de band, die zo poogt de energie van live-optreden te "vangen" op een studio-plaat. De opnames klinken daardoor spontaner omdat iedereen samen speelt, in tegenstelling tot een album waarbij iedereen zijn instrument afzonderlijk inspeelt en pas in een later stadium alles bij elkaar komt in de eindmix. Het album Lovesweat uit 1995 bevat enkel covers van nummers die de band ooit geïnspireerd hebben en verkoopt beduidend minder. In 1997 is het tijd voor Naked II, opnieuw een doorslaand succes. Inmiddels spinnen Hay en Kooymans ook garen bij het mega-succes van hun ontdekking Anouk, die zich eind jaren negentig een van de belangrijkste Nederlandse artiesten mag noemen. In 1999 verschijnt het sterke en degelijke Paradise in Distress. In de pers continu becommentarieerd als een "rockopera in wording". De eeuwwisseling wordt feestelijk luister bijgezet met extra lange jubileumconcerten en de elektronische live-dubbel-cd Last Blast of the Century(2000), opgenomen tijdens deze concerten. Van het laatste jubileumconcert, wederom in de Leidse Groenoordhallen, verscheen ook een dvd. Het was de eerste live-cd/dvd van de band die officieel uitgebracht werd sinds 1984. Gedeeltes van de dvd van het laatste concert van de eeuw werden door Veronica uitgezonden op oudjaarsavond 1999. Oudbandleden speelden weer mee, bijvoorbeeld Robert Jan Stips, en ook waren er een gospelkoortje en een blazerssectie bij om het geheel extra luister mee te geven.

Een nieuw millennium (2000-2009)[bewerken]

In 2000 last de band een sabbatical year in dat wordt afgesloten met de boven verwachting verkopende compilatie The Devil Made Us Do It (2000). Minder succesvol is het nummer Yes, We're On Fire (2000), dat Golden Earring als officiële tune voor de Olympische Spelen opneemt. Ook verschijnt er een single Miles away from nowhere (2000), dat de tune is van de SBS-televisieserie De Bus.

In 2003 verschijnt het dertigste album van de band, Millbrook USA, waarvoor helemaal naar het plaatsje Millbrook, in het noorden van de staat New York Verenigde Staten is afgereisd, waar collega en vriend van de band Frank Carillo een studio heeft. Carillo speelt en schrijft mee aan dit verrassende album dat eind 2009 door lezers van de Wegener (media)groep dagbladen en internetsites werd uitgeroepen tot een van de beste platen van de 'Jaren Nul' en op de derde plaats kwam. In de plaatselijke diner werden de vier Earrings zowaar herkend als "the guys from Radar Love", en gaven ze een spontaan akoestisch optreden met hun twee grootste hits "Radar Love" en "Twilight Zone" waarbij Cesar zich uitleefde op de barkrukken, die hij als drumstel gebruikte.

In februari 2005 komt het nieuwe akoestische livealbum Naked III uit op super audio cd en als live-dvd (opgenomen in de Panama Club te Amsterdam, juni 2004). In mei van het jaar 2005 speelt de Golden Earring na 28 jaar weer op Pinkpop in Landgraaf, voor de derde keer in zijn carrière. Op 3 september 2005 is de band te vinden op het Haagse Malieveld waar zij het podium delen met Di-rect en Kane tijdens het Beatstad Festival. De drie bands sluiten samen het festival af met een jam van het Golden Earringnummer "Back home".

Op 3 december 2005 verschijnt het langverwachte boek "Golden Earring". Dit boek was van oorsprong een initiatief van Golden Earringfans Karin en Mechteld Beks. Uitgeverij Pictures Publishers heeft een maar liefst 384 pagina's tellend boek op lp-formaat op de markt gebracht. Het bevat 900 illustraties en vele bekende fotografen werken mee, zoals Patricia Steur, Nico van der Stam, Kees Tabak en Anton Corbijn. Het boek bevat daarnaast veel bijdragen van oudbandleden, bekende Nederlanders en Golden Earringfans zoals Casper Roos (discografiegedeelte). Het boek wordt gepresenteerd in de Haagse Discotheek Asta voor 1000 fans en vele genodigden. Zij zien de eerste exemplaren van het boek uitgereikt worden aan de band door Freek de Jonge. Daarna speelt Golden Earring nog een concert van een uur, samen met Bertus Borgers en oud-Earringlid Robert Jan Stips. In februari 2006 boekt de band weer een succes als ze voor het eerst sinds 1984 (vervolg van succes in Leiden in de Groenoordhallen) weer spelen in de Ahoy te Rotterdam. Van dit energieke optreden wordt een liveregistratie gemaakt die uitkomt op dvd, "met gratis CD", en een goed beeld geeft van een typisch Earringconcert.

Op 2 december 2006 valt Golden Earring zelfs de eer te beurt weer eens op te treden in Zwitserland en wel in club Z7 bij Bazel. De band chartert een vliegtuig en omdat de landingsrechten op het Zwitserse vliegveld maar beperkt houdbaar zijn wordt het concert een uur vervroegd zodat hetzelfde vliegtuig terug niet gemist wordt. Het Zwitserse publiek weet niet wat ze meemaken en vraagt zich af hoe het mogelijk is dat een band die al zo lang aan de weg timmert nog steeds zo fris en jeugdig klinkt. Tijd om na te genieten van hun impact als rocklegenden hebben de bandleden nauwelijks; het vliegtuig terug wacht niet, en ook thuis in Nederland is het weer met beide voetjes op de vloer en ervoor gaan.

Ook in de Heineken Music Hall in Amsterdam speelt Golden Earring op 15 december het dak eraf tijdens een besloten optreden en herhaalt dat kunstje schijnbaar moeiteloos op 16 december 2006 in dezelfde HMH waarmee de Golden Earring bewijst nog steeds de absolute top te vormen in de vaderlandse pop- en rockwereld.

Gedurende december 2006 is George Kooymans stoom gaan afblazen bij goede vriend en collega-muzikant Frank Carillo, "Frank the Yank", in Amerika, die meeschreef en -speelde op het album Millbrook USA uit 2003 en ook in 2005 het nummer "What Cha Gonna Do (When The Levee Breaks)" voor Golden Earring schreef. Dit nummer begeleidde Frank als gastmuzikant tijdens het Ahoy-optreden in februari 2006.

Op 10 juni 2007 trad de band op in Keulen voor "Rockpalast", een muziekshow van de Duitse tv-zender WDR, het bewijs dat ook het buitenland Golden Earring nog lang niet vergeten is. Op 15 december 2007 speelde de band F in het voorprogramma tijdens een optreden in de Heineken Music Hall, waar Golden Earring traditioneel haar tournee elk jaar afsluit.

5 februari 2008 gaf de groep opnieuw een concert in Ahoy. Sinds zanger Barry Hay naar Curaçao is verhuisd heeft de band een ander speelschema waarin om de maand optredens plaatsvinden en dan een maand vakantie. Het aantal optredens is zo iets minder, maar er wordt nu meer voor grote zalen gespeeld, zoals Ahoy, waar de band ook in 2011 weer terugkeert met een spectaculaire show.

In september 2008 bracht Barry Hay het soloalbum The Big Band Theory met het Metropole Orkest uit. De cd bevat klassiekers van onder andere de Rolling Stones, Lovin' Spoonful, Blood, Sweat & Tears en Robert Palmer. Het album wordt uitgebracht op het legendarische jazzlabel Blue Note uit New York.

In 2009 speelde de groep naast hun theater en elektrische concerten op diverse festivals waaronder Concert At Sea op de Brouwersdam (80.000 bezoekers) Appelpop in Tiel (170.000 bezoekers) en in Nederlands grootste zalen zoals Ahoy, Heineken Music Hall, Rijnhal en de Rodahal. Opmerkelijk waren de twee concerten in Engeland, in de Shepherds Bush Empire in Londen en in het Ipswich Regent in maart 2009. In Londen keerde de band terug in de zaal waar ze in de jaren zeventig voor de BBC tv-opnames hadden voor het befaamde programma The Old Grey Whistle Test. Het was voor het eerst sinds meer dan 30 jaar dat Golden Earring weer in de UK optrad,en de comeback smaakte naar meer maar de band is niet van plan meer om zichzelf voorbij te rennen en manager Rob Gerritsen, broer van bassist Rinus, kent het klappen van de zweep en houd alle aanbiedingen van buitenlandse promotors en organisatoren onder de loep. Golden Earring is inmiddels een goed ge-oliede machine en ook een bedrijf geworden waar met vele mensen, wensen en risico's rekening wordt gehouden. Een grote buitenlandse tournee moet voorzichtig gepland worden en heeft alleen zin als er ook tv en radio-optredens aan verbonden zijn.

De Earring kreeg in juni 2009 een Decennium Award van de Stichting Nederlandse Top 40. Ook de George Baker Selection, BZN en 2 Unlimited kregen een Decennium Award. Uit het naslagwerk van de Top 40 blijkt dat de vier acts in de jaren zestig, zeventig, tachtig en negentig de meest succesvolle Nederlandse artiesten waren.De onderscheidingen werden uitgereikt tijdens de lancering van de nieuwe website Top40.nl.De Earring ontving in 2005 ook al een Top 40 Award als langst genoteerde act in de Nederlandse Top 40. Als alle hits van de Haagse band worden opgeteld, staan de Haagse rockers bijna 400 weken genoteerd in de lijst.

Golden Earring Nu (2010-)[bewerken]

Op 2 april 2010 bracht George Kooymans samen met Frank Carillo de plaat On Location uit die positief ontvangen werd in de pers, en toeren Kooymans/Carillo door het land. Ook de overige Earrings doen solo uitstapjes in het theater en festival circuit zoals Cesar met zijn frivole drumshow Drumbonen en Kaneelstokken.

Ook in 2010 en 2011 bleef Golden Earring toeren door het hele land in theaters en de grootste concertzalen, maar werden er na het traditioneel groots opgezette concert in de Rotterdamse Ahoy op 20 februari 2010 minder concerten gepland. In december 2010 werden optredens in de Heineken Music Hall in Amsterdam en 013 in Tilburg en WTC Expo in Leeuwarden verplaatst naar 2011 wegens stembandproblemen van George Kooymans. Tot 23 april 2011 werden alle concerten afgelast en later ingehaald, nadat Kooymans stem weer goed was. De geplande opnames voor een nieuw album, dat zou worden opgenomen in de befaamde Abbey Road Studios, werden ook afgezegd.

Om ook op de bühne een voller geluid neer te kunnen zetten, werd in april 2011 toetsenist en zanger Jan Rooymans gevraagd om de band te komen versterken. Hij speelde ook op het nieuwe studioalbum van Golden Earring. Later in de zomer van 2011 werd dit album, Tits 'n Ass, live opgenomen in de State of the Ark Studio's in Londen met de van onder andere de Rolling Stones bekende producer Chris Kimsey. Tits 'n Ass is het 25e studioalbum voor de groep en, verzamelalbums meegerekend, hun 45e album. Dit nieuwste studioalbum werd op 11 mei 2012 uitgebracht en is het vijfde album dat op nummer 1 kwam in de Nederlandse hitlijsten.

Belang en invloed van Golden Earring[bewerken]

Golden Earring is vanaf het begin internationaal georiënteerd. De tweede single That Day wordt in de Pye Studios te Londen opgenomen, waar ook Led Zeppelin, Rolling Stones en Jimi Hendrix vaste klant zijn. Een mijlpaal voor Nederlandse popmuziek in 1966. Voor promotiedoeleinden reizen The Golden Earrings in 1967 naar Stockholm om aldaar in een weekend wat foto's te schieten, leuk voor de tienerblaadjes, en nog leuker voor de band, die weliswaar in Zweden was, maar daar geen noot gespeeld heeft. Volgens hetzelfde recept, uit de koker van manager van het eerste uur Freddy Haayen, wordt Parijs aangedaan voor een fotosessie bij onder andere de Eiffeltoren. Als de "Beatles aan de Noordzee" twee jaar later het plafond van de Nederlandse hitparade hebben bereikt laaien buitenlandse aspiraties op. In de zomer van 1969, het jaar van Woodstock, het jaar waarin de flowerpower op haar hoogtepunt was, vertrekt de groep naar de Verenigde Staten voor een coast-to-coasttournee met optredens in de befaamde Fillmore East in New York City waar alle grote namen uit de muziekwereld optraden, zoals The Doors, Santana, J. Geils Band en Janis Joplin. Vervolgens speelt Golden Earring een reeks concerten in onder andere The Fillmore West, een nog steeds bestaande beroemde muziekclub in San Francisco, Detroit's Grande Ballroom, TheVillage Gate in New York en de nog steeds beroemde Whisky a Go Go op de Sunset Strip in West Hollywood bij Los Angeles. De band was support act voor onder andere Joe Cocker, B.B. King en John Lee Hooker.Ook in 1969 werd er een inmiddels legendarische concertfilm gemaakt ,met onder andere Rinus Gerritsens bassolo, die ook tijdens de Amerikaanse concerten een hoogtepunt vormden. Jimi Hendrix was zeer van onder de indruk van Rinus en wilde hem hebben in zijn Jimi Hendrix Experience. Rinus hoorde hier pas van toen Golden Earring al lang en breed terug was in Nederland met een bagage vol ideeën. Ze raken geïnspireerd door The Doors en Led Zeppelin, wat te horen is op het album Eight Miles High. Vooral de live versie van het titelnummer maakt indruk. Vanaf "Back Home" (1970) laten de heren een nieuw geluid horen wat hen de toonaangevende vaderlandse rockband van begin jaren zeventig maakt.

Intussen schrijft Kooymans ook hits van andere artiesten, zoals Bojoura en Earth and Fire. Rond 1970 lijkt de gitarist met zijn betrokkenheid de spil van de Nederlandse rockscene. Met Radar Love openen voor zijn eigen band de Amerikaanse deuren zich. Opnieuw betekenen de tournees midden jaren zeventig een bassin vol ideeën die ze in Nederland introduceren, zoals revolutionaire geluidstechnieken (bijvoorbeeld quadrofonie). In het buitenland proberen ze de laatste trends te volgen en hun verworven markt te handhaven - wat gedeeltelijk lukt. Golden Earring heeft tussen 1969 en 1984 10 grote tournees door de Verenigde Staten gedaan van drie maanden elk en heeft in meer dan 40 staten concerten gegeven; iets wat tot nog toe door geen Nederlandse act is geëvenaard.

In de jaren tachtig geeft Golden Earring met name de toon aan op het gebied van de dan laatste ontwikkeling binnen de popmuziek, de videoclip. Dick Maas regisseert voor "Twilight Zone" en "When the Lady Smiles" baanbrekende filmpjes. Golden Earring dankt mede zijn comeback eraan. Muzikaal gezien is de groep vanaf de jaren tachtig eerder een trendvolger (cfr. het dansritme van "Twilight Zone", de rapinvloeden op "N.E.W.S.").

In de jaren negentig is de pioniersrol volledig uitgespeeld. Wel staan de 'godfathers' van de Nederlandse rock, Hay en Kooymans, in de jaren tachtig en negentig steeds vaker aan de wieg van menig nieuwe carrière. Die van Anouk spreekt het meest tot de verbeelding. George Kooymans en Barry Hay schrijven liedjes voor haar debuutalbum Together Alone, en produceren ook dit debuut in Kooymans' eigen studio in Rijkevorsel, België.

Vele collega-muzikanten geven aan dat ze de Golden Earring waarderen, zoals de Rolling Stones en U2 die tijdens concerten in Nederland vaak "Radar Love" spelen. Steve Harris van Iron Maiden is al jaren een trouwe fan van de Golden Earring en zijn band heeft dan ook het Earringnummer "Kill Me (Ce Soir)" gecoverd en op de plaat gezet. Ook in vele reclamespotjes en speelfilms in Nederland en de VS worden nummers van de Golden Earring gebruikt, meestal hun grootste internationale hit "Radar Love", dat inmiddels door meer dan driehonderd artiesten vertolkt is.

In 2008 werd het nummer "When the Lady Smiles" een van de campagneliedjes van Hillary Clinton. Eerder had echtgenoot Bill Clinton tijdens de voorverkiezingen in 1992 in de VS de hitsingle "Radar Love" al gebruikt.[2]

Madurodam[bewerken]

Miniatuur Golden Earring in Madurodam

In 2009 kreeg Golden Earring een plaatsje in Madurodam. Hier was een voorstelling te zien van een festivalterrein met Golden Earring op de bühne. De bezoekers konden kiezen uit drie nummers van de band: "Radar Love", "Twilight Zone" en "When the Lady Smiles". Bij de grote verbouwing van Madurodam in 2012 moest de Earring plaatsmaken voor Armin van Buuren.

Back Home: 50-jarig jubileum[bewerken]

Het Haags Historisch Museum wijdde van 3 september 2011 tot en met 26 februari 2012 een tentoonstelling aan Golden Earring.[3] Deze tentoonstelling, 'Golden Earring - Back Home', schetste een beeld van vijftig jaar Golden Earring, aan de hand van tal van singles, lp’s, posters, T-shirts, instrumenten en portretten. Er was aandacht voor de muziek zelf en ook werd het Haagse uitgaansleven in de jaren '60 en '70 belicht. De tentoonstelling werd voorbereid in samenwerking met Museum RockArt. Gastconservator was Jaap Schut.

"Golden Earring, De Amerikaanse Droom"[bewerken]

In oktober 2012 verschijnt het boek "Golden Earring, De Amerikaanse Droom", van auteurs Robert Haagsma en Jeroen Ras. In het boek wordt gedetailleerd beschreven hoe de band vanaf de jaren zestig probeert Amerika te veroveren, iets wat in 1974 lukt met "Radar Love". De hoogtepunten en diepe dalen worden beschreven, mede aan de hand van herinneringen van direct betrokkenen, waaronder bassist Rinus Gerritsen.

Discografie[bewerken]

Albums[bewerken]

Album(s) met eventuele hitnoteringen in
de Nederlandse Album Top 100
Datum van
verschijnen
Datum van
binnenkomst
Hoogste
positie
Aantal
weken
Opmerkingen
Just earrings * 1965 -
Winter-Harvest * 1967 -
Greatest hits * 1968 - Verzamelalbum
Miracle mirror * 1968 -
On the double * 1969 -
Eight miles high 1969 06-12-1969 9 10
Golden Earring 1970 05-09-1970 1(6wk) 31
Greatest hits, vol. 2 1971 07-08-1971 39 5 Verzamelalbum
Seven tears 1971 11-09-1971 2 15
Together 1972 24-06-1972 5 9
Moontan 1973 08-09-1973 2 12
Switch 1975 15-3-1975 3 13
The best of Golden Earring - 10 years 20 hits 1975 16-08-1975 1(1wk) 14 Verzamelalbum
To the hilt 1976 14-02-1976 3 15
Contraband 1976 11-12-1976 12 11
Live 1977 20-08-1977 3 15 Livealbum
Grab it for a second 1978 23-09-1978 14 10
No promises no debts 1979 14-07-1979 7 10
Prisoner of the night 1980 04-10-1980 10 8
2nd Live 1981 23-05-1981 3 14 Livealbum
Golden Earring's greatest hits 3 1981 - Verzamelalbum
Cut 1982 18-09-1982 1(1wk) 12
N.E.W.S. 1984 03-03-1984 1(3wk) 18
Something heavy going down 1984 01-12-1984 19 9 Livealbum
The hole 1986 17-05-1986 10 17
The very best of Golden Earring 1988 26-03-1988 5 16 Verzamelalbum
Keeper of the flame 1989 13-05-1989 10 12
Bloody buccaneers 1991 04-05-1991 3 21
The complete single collection 1992 14-03-1992 13 14 Verzamelalbum
The naked truth 1992 21-11-1992 3 102 Livealbum / 3x Platina
Face it 1994 12-11-1994 9 28
Love sweat 1995 16-12-1995 25 16
Naked II 1997 27-09-1997 2 50 Livealbum
The complete naked truth 1998 04-04-1998 7 47 Livealbum
Paradise in distress 12-04-1999 03-04-1999 4 14
Last blast of the century 1999 15-01-2000 4 16 Livealbum
The devil made us do it - 35 years 22-09-2000 11-11-2000 2 52 Verzamelalbum
Fully naked 2000 24-02-2001 92 5 Livealbum
Millbrook U.S.A. 02-03-2003 01-03-2003 2 12
Naked III - Live at the Panama 25-02-2005 05-03-2005 3 17 Livealbum
Collected 03-04-2009 11-04-2009 14 17 Verzamelabum
From heaven from hell 02-03-2012 10-03-2012 85 1
Tits 'n ass 11-05-2012 19-05-2012 1(2wk) 29 Goud
Album(s) met hitnoteringen in
de Vlaamse Ultratop 200 albums
Datum van
verschijnen
Datum van
binnenkomst
Hoogste
positie
Aantal
weken
Opmerkingen
Tits 'n ass 2012 19-05-2012 55 6*
Collected 2012 08-09-2012 124 1*

Singles[bewerken]

Single(s) met eventuele hitnoteringen in
de Nederlandse Top 40
Datum van
verschijnen
Datum van
binnenkomst
Hoogste
positie
Aantal
weken
Opmerkingen
Please go * 1965 25-09-1965 10 20
That day * 1966 29-01-1966 2 15
If you leave me * 1966 14-05-1966 9 10
Daddy buy me a girl * 1966 10-09-1966 12 10
Don't run too far * 1966 12-11-1966 14 8
In my house * 1967 01-04-1967 10 10
Sound of the screaming day * 1967 22-07-1967 4 13
Together we live together we love * 1967 28-10-1967 6 8
I've just lost somebody * 1968 06-04-1968 7 8
Dong-dong-diki-digi-dong * 1968 27-07-1968 1(1wk) 13
Just a little bit of peace in my heart * 1968 16-11-1968 2 10
Where will I be * 1969 28-06-1969 7 8 Nr. 7 in de Single Top 100
Another 45 miles 1969 13-12-1969 3 9 Nr. 3 in de Single Top 100
Back home 1970 18-07-1970 1(5wk) 20 Nr. 1 in de Single Top 100 /
Nr. 1 in jaarlijst van de Single Top 100 van 1970
Holy holy life 1971 06-02-1971 5 9 Nr. 3 in de Single Top 100
She flies on strange wings 1971 02-10-1971 4 11 Nr. 4 in de Single Top 100 / Alarmschijf
Buddy Joe 1972 13-05-1972 4 9 Nr. 3 in de Single Top 100
Stand by me 1972 23-09-1972 10 7 Nr. 8 in de Single Top 100
Radar love 1973 25-08-1973 1(3wk) 13 Nr. 1 in de Single Top 100
Instant poetry 1974 27-04-1974 3 9 Nr. 3 in de Single Top 100 / Alarmschijf
Ce soir 1975 01-03-1975 5 8 Nr. 6 in de Single Top 100 / Alarmschijf
Sleepwalkin' 1976 24-01-1976 5 8 Nr. 7 in de Single Top 100
To the hilt 1976 15-05-1976 tip16 -
Bombay 1976 11-12-1976 7 9 Nr. 7 in de Single Top 100
Just like Vince Taylor / Radar love (Live) 1977 01-10-1977 30 4 Nr. 30 in de Single Top 100
Movin' down life 1978 14-10-1978 27 7
Weekend love 1979 02-06-1979 3 13 Nr. 4 in de Single Top 100 / Alarmschijf
I do rock-'n-roll 1979 15-12-1979 29 5 Nr. 18 in de Single Top 100
Long blond animal 1980 20-09-1980 19 7 Nr. 15 in de Single Top 100
No for an answer 1980 29-11-1980 tip2 - Nr. 36 in de Single Top 100
Slow down 1981 13-06-1981 tip19 -
Twilight zone 1982 28-08-1982 1(2wk) 10 Nr. 2 in de Single Top 100 / Alarmschijf
The devil made me do it 1982 25-12-1982 16 7 Nr. 15 in de Single Top 100
When the lady smiles 1984 11-02-1984 1(2wk) 10 Nr. 1 in de Single Top 100
Clear night, moonlight 1984 21-04-1984 11 6 Nr. 6 in de Single Top 100 / Alarmschijf
N.E.W.S. 1984 16-06-1984 tip8 - Nr. 48 in de Single Top 100
Something heavy going down 1984 01-12-1984 33 3 Nr. 22 in de Single Top 100
Quiet eyes 1986 03-05-1986 9 8 Nr. 9 in de Single Top 100 / Alarmschijf
Why do I 1986 02-08-1986 tip4 - Nr. 37 in de Single Top 100
They dance 1986 20-12-1986 tip16 -
My killer, my shadow 1988 12-03-1988 24 5 Nr. 31 in de Single Top 100 / Alarmschijf
Turn the world around 1989 22-04-1989 10 8 Nr. 8 in de Single Top 100 / Alarmschijf
Distant love 1989 - Nr. 73 in de Single Top 100
Going to the run 1991 20-04-1991 3 10 Nr. 4 in de Single Top 100
Temporary madness 1991 10-08-1991 26 3 Nr. 32 in de Single Top 100
Pouring my heart out again 1991 23-11-1991 tip10 - Nr. 51 in de Single Top 100
I can't sleep without you (Live) 1992 21-11-1992 21 5 Nr. 29 in de Single Top 100
Another 45 miles (Live) 1993 06-03-1993 25 5 Nr. 23 in de Single Top 100
Long blond animal (Live) 1993 10-07-1993 30 4 Nr. 23 in de Single Top 100
As long as the wind blows (Live) 1993 20-11-1993 34 3 Nr. 30 in de Single Top 100
Hold me now 1994 29-10-1994 11 7 Nr. 12 in de Single Top 100
Johnny make believe 1995 14-01-1995 tip11 - Nr. 43 in de Single Top 100
Angel 1995 29-04-1995 tip11 -
This wheel's on fire 1996 03-02-1996 tip10 -
Burning stuntman 1997 30-08-1997 19 4 Nr. 26 in de Single Top 100
The devil made me do it (Live) 1998 17-01-1998 tip3 - Nr. 62 in de Single Top 100
Paradise in distress 1999 13-03-1999 24 3 Nr. 29 in de Single Top 100
Whisper in a crowd 1999 14-08-1999 tip7 - Nr. 74 in de Single Top 100
Miles away from nowhere 2000 - Nr. 79 in de Single Top 100
Yes! We're on fire 2000 - Nr. 55 in de Single Top 100
Albino moon 2003 15-02-2003 31 3 Nr. 16 in de Single Top 100
A sound I never heard 2003 - Nr. 50 in de Single Top 100
I've just lost somebody (Live) 2005 19-02-2005 13 4 Nr. 5 in de Single Top 100
Angel (Live) 2005 28-05-2005 tip11 - Nr. 18 in de Single Top 100
Still got the keys to my first Cadillac 2012 - Nr. 17 in de Single Top 100
Single(s) met hitnoteringen
in de Vlaamse Ultratop 50
Datum van
verschijnen
Datum van
binnenkomst
Hoogste
positie
Aantal
weken
Opmerkingen
Back home 1970 - Nr. 1 in de Radio 2 Top 30
Holy holy life 1971 - Nr. 10 in de Radio 2 Top 30
Buddy Joe 1972 - Nr. 4 in de Radio 2 Top 30
Radar love 1973 - Nr. 4 in de Radio 2 Top 30
Instant poetry 1974 - Nr. 7 in de Radio 2 Top 30
Ce soir 1975 - Nr. 20 in de Radio 2 Top 30
Sleepwalkin' 1976 - Nr. 13 in de Radio 2 Top 30
Bombay 1976 - Nr. 4 in de Radio 2 Top 30
Movin' down life 1978 - Nr. 26 in de Radio 2 Top 30
Weekend love 1979 - Nr. 9 in de Radio 2 Top 30
Long blond animal 1980 - Nr. 14 in de Radio 2 Top 30
Twilight zone 1982 - Nr. 4 in de Radio 2 Top 30
The devil made me do it 1983 - Nr. 20 in de Radio 2 Top 30
When the lady smiles 1984 - Nr. 1 in de Radio 2 Top 30
Clear night, moonlight 1984 - Nr. 13 in de Radio 2 Top 30
Turn the world around 1989 - Nr. 26 in de Radio 2 Top 30
Going to the run 1991 - Nr. 27 in de Radio 2 Top 30
What do I know about love 2012 25-08-2012 tip100*

Radio 2 Top 2000[bewerken]

Nummer(s) met noteringen
in de Radio 2 Top 2000
'99 '00 '01 '02 '03 '04 '05 '06 '07 '08 '09 '10 '11 '12 '13
Another 45 miles - - 227 350 262 276 211 202 287 237 227 209 237 221 247
Back home 610 476 585 868 604 766 564 627 845 655 810 719 1011 734 995
Bombay - 707 - 1420 1289 1236 1457 1237 1354 1325 1627 1622 1456 1471 1598
Buddy Joe 1338 1420 1317 1660 1559 1904 1945 1747 1918 1734 1875 1954 - 1922 -
Dong-dong-diki-digi-dong* - 1550 - - - - - - - - - - - - -
Going to the run - - - - - - - - 702 - 703 696 648 536 471
Hold me now - - - - - - - - - - - - 1777 1836 1867
Holy holy life - 1497 - - - - - - - - - - - - -
I've just lost somebody* - - - - - - 799 616 842 1075 952 1041 1025 1437 1300
Just a little bit of peace in my heart* 254 225 361 218 245 272 257 273 436 282 323 353 392 549 419
Please go* - - 1868 1766 1639 - - - - - - - - - -
Radar love 23 21 21 27 27 12 13 16 23 17 24 16 18 18 24
She flies on strange wings - 374 326 334 361 490 473 414 657 460 570 617 574 709 656
Sleepwalkin' - 1632 - - - - - - 1928 - - - - - -
Sound of the screaming day* 661 896 1075 799 1175 1087 897 981 1425 1079 1075 1024 1160 1766 1371
That day* 1181 1193 1697 1504 1758 1886 1744 1754 - 1912 - - - - -
Twilight zone 155 118 117 141 174 160 171 178 240 167 289 277 259 341 305
Weekend love - 979 795 1181 1303 1037 1369 1144 1345 1203 1522 1582 1444 1714 1552
When the lady smiles 43 52 84 89 98 96 81 111 165 109 136 135 138 177 146

Met * uitgebracht als The Golden Earrings

Dvd's[bewerken]

Dvd's met hitnoteringen in de Nederlandse Music Top 30 Datum van
verschijnen
Datum van
binnenkomst
 Hoogste 
positie
 Aantal 
weken
 Opmerkingen 
Last blast of the century 2002 30-03-2002 6 10
Don't stop the show 2002 14-09-2002 4 5
The naked truth 2002 07-12-2002 10 7
The devil made us to do it - 35 years - 27 clips 2002 14-12-2002 11 14
Naked II 2004 14-02-2004 20 3
Naked III - Live at the Panama 2005 05-03-2005 1(4wk) 17
Live from the Twilight zone 2005 20-08-2005 7 8
Live in Ahoy 2006 2006 25-11-2006 2 21

Externe links[bewerken]

Bronnen, noten en/of referenties
  1. Dit wil zeggen: de publieke hitlijst vanaf 1965: Parool Top 20 (1965-1969), Hilversum 3 Top 30 (1969-1974), Nationale Hitparade (1974-1993), Mega Top 50(1993-2004) en Single Top 100 (2004-heden). Bron: http://www.dutchcharts.com.
  2. "Hillary wil winnen met Golden Earring", NU.nl, 28 januari 2008
  3. 50 jaar Golden Earring in Haags Historisch museum