Willem Duys

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
Willem Duys
Willem Duys in 1985
Willem Duys in 1985
Bijnaam Willem 'O' Duys
Geboren Bussum, 17 augustus 1928
Overleden Hilversum, 2 juni 2011
Origine Vlag van Nederland Nederland
Beroep Radio- en televisiepresentator en muziekproducent
Jaren actief 1 juli 1959 - 27 juni 1999
Bekend van Voor de vuist weg
Muziekmozaïek
Beeld en geluid Website
(en) IMDb-profiel
Portaal  Portaalicoon   Media

Willem Duys (Bussum, 17 augustus 1928 - Hilversum, 2 juni 2011[1]) was een Nederlands radio- en televisiepresentator en muziekproducent.

Biografie[bewerken]

Radio en televisie[bewerken]

Duys schreef in diverse muziekbladen en werd wegens zijn vakkennis uitgenodigd om een optreden van Johnnie Ray voor de AVRO aan te kondigen. Zo maakte hij op 1 juli 1959 zijn debuut als televisiepresentator en volgden er meer opdrachten. In die tijd liet hij zich Willem 'O.' Duys noemen en ging Wim T. Schippers naar eigen zeggen in navolging hiervan zijn voorletter “T.” vermelden.

Toenmalig AVRO-programmaleider Ger Lugtenburg vroeg Duys om een wekelijkse onemanshow te gaan presenteren. Omdat Duys een broertje dood had aan repeteren en liefst improviseerde, was de naam snel gevonden: Voor de vuist weg. Op 1 november 1963 vond de eerste uitzending plaats. Gedurende meer dan vijftien jaar en 176 afleveringen lang zou het programma het volhouden.

Duys werd bekend door de kom met de goudvis op zijn presentatietafel, door zijn vaderlandsliefde (hij zong eens staande het Wilhelmus), door zijn muzikale primeurs (Martine Bijl, Lee Towers, de Belg Salvatore Adamo met een hele stoet aan broertjes en zusjes, Patricia Paay en vele anderen) en door zijn eeuwige rivaliteit met VARA-tegenhangster Mies Bouwman.

De bekendste programma's die Duys presenteerde waren Voor de vuist weg (op de televisie: 1963-1978) en Muziekmozaïek (op de radio: 1962-1999). In 1974 won hij de Gouden Televizier-Ring. In het begin van de jaren 80 was Willem Duys een vast panellid in de quiz Babbelonië. Verder was hij in diezelfde jaren tachtig vaste commentator van het Nationaal Songfestival en het Eurovisiesongfestival.

Op 27 juni 1999 nam Duys afscheid, na een carrière van 40 jaar als presentator van de AVRO. De laatste plaat die hij in Muziekmozaïek draaide was er een van de Vlaming Toots Thielemans, naar Duys' eigen zeggen de artiest die hij in al die jaren het meest had laten horen. Te zijner ere werd er in Madurodam een miniatuur-evenbeeld van hem onthuld bij de AVRO-studio.

Tennis[bewerken]

Nationaal was Willem Duys ook een bekend tennisser. In 1946 haalde hij de finale NK Oudere Jeugd (Van Lennepbeker). Daarna won hij het Spieghel en Hilverheide B-toernooi. In Rotterdam haalde hij de halve finales Plaswijck en won hij het Kralingen B-toernooi. Hij bereikte ook driemaal de finale herendubbel A Flehite samen met Peter Scholtz en werd in 1956 kampioen heren enkel “Unilever” (als opvolger van Jan de Soet).

Later was Duys tennisverslaggever bij de AVRO-televisie. Zo versloeg hij jarenlang onder andere het toernooi op 't Melkhuisje.

Platenbaas[bewerken]

Willem Duys had samen met Sylvio Samama twee platenlabels: Iramac was bestemd voor het serieuze, klassieke repertoire, en Relax omvatte onder meer Toon Hermans, de band "The Outsiders" van Wally Tax, en Martine Bijl. Voor platenmaatschappij Circle (voorloper van compilatie-maatschappij Arcade) stelde hij verzamel-lp's samen, waarbij zijn grote repertoirekennis hem van pas kwam. Bekende voorbeelden waren de Vive La France-serie, The Days Of Wine And Roses en Romantiek & Muziek verzamelaars.

Latere leven[bewerken]

Vele jaren woonde hij afwisselend in Saint-Paul (Zuid-Frankrijk) en Naarden. De laatste jaren woonde hij in Blaricum. In 2007 kreeg hij gezondheidsproblemen: op 27 juni van dat jaar werd hij met spoed opgenomen in het ziekenhuis vanwege uitdrogingsverschijnselen[2] en op 4 augustus van datzelfde jaar werd hij ter observatie in het ziekenhuis opgenomen nadat hij onwel was geworden in de zon.[3]

Op 17 mei 2011 was Duys nog te gast in de 1000e uitzending van De Wereld Draait Door, die toepasselijk de "Duysendste" aflevering werd genoemd. De uitzending was een eerbetoon aan hem en hij wilde zelf, ondanks zijn broze gezondheid, aanwezig zijn in de studio.

Op 31 mei 2011 meldden diverse media dat de gezondheidstoestand van Duys ernstig was verslechterd door een bacteriële infectie.[4] Duys overleed in de nacht van 1 op 2 juni als gevolg van deze infectie op 82-jarige leeftijd in een ziekenhuis te Hilversum.[5] Op 7 juni 2011 werd Willem Duys ter aarde besteld op de begraafplaats van Blaricum.

Onderscheidingen en prijzen[bewerken]

Vernoeming[bewerken]

In het Hilversumse Media Park is een vijver naar Duys vernoemd.[6]

Trivia[bewerken]

  • Hij was de samensteller van het geruchtmakende “Grand Gala du Disque” van 1963, waarin de schrijver Godfried Bomans een Edison uitreikte aan Marlene Dietrich, en Wim Sonneveld voor het eerst op de televisie optrad als “Frater Venantius”.
  • Hij was de bedenker van de artiestennaam Drs. P, pseudoniem van Heinz Hermann Polzer.[7]
  • Hij wordt vermeld in het lied Doris Day uit 1982, gezongen door de Nederlandse groep Doe Maar, over televisie: Kan dan niemand ons bevrijden van Willem Duys en Van der Meijden?.
  • André van Duin noemt hem in zijn parodie op Ramses Shaffy's We zullen doorgaan (“Ik heb Duys achter me staan”). Ook imiteerde Van Duin hem ooit op een gala dat Duys zelf presenteerde.

Externe links[bewerken]

Voorganger:
Piet te Nuyl
Eurovisiesongfestival Nederlandse commentator
1962-1963
Opvolger:
Ageeth Scherphuis
Voorganger:
Pim Jacobs

1974-1976
Opvolger:
Ati Dijckmeester
Voorganger:
Ati Dijckmeester

1978-1979
Opvolger:
Pim Jacobs
Voorganger:
Pim Jacobs

1983
Opvolger:
Ivo Niehe
Bronnen, noten en/of referenties
  1. Willem Duys (82) is overleden, De Telegraaf, 2 juni 2011.
  2. “Willem Duys in ziekenhuis”, De Telegraaf, 27 juni 2007.
  3. “Willem Duys ingestort”, De Telegraaf, 4 augustus 2007.
  4. Willem Duys kampt met infectie, Nu.nl, 31 mei 2011.
  5. Tv-coryfee Willem Duys (82) overleden, Nu.nl, 2 juni 2011.
  6. “Omroepiconen krijgen eigen straat”, De Telegraaf, 8 mei 2007.
  7. Zie: Drs. P#Artiest