Requiem (muziek)
Een requiem is een mis die in de rooms-katholieke eredienst wordt opgedragen voor de doden. Het is de mis die wordt opgedragen tijdens uitvaartdiensten en op het feest van Allerzielen (2 november). De benaming requiem is ontleend aan het eerste woord van het introïtus: Requiem æternam dona eis Domine (Heer, geef hun eeuwige rust).
Het gregoriaanse requiem, van vóór het Tweede Vaticaanse Concilie, bestaat uit de volgende delen:
- Introïtus: requiem aeternam
- Kyrie
- Graduale: Requiem aeternam
- Tractus: Absolve
- Sequentia: Dies Irae
- Offertorium: Domine Jesu Christe
- Sanctus
- Agnus Dei
- Communio: Lux aeterna
De katholieke leer stelt dat het opdragen van een requiemmis het verblijf van geredde zielen in het vagevuur zal bekorten.
Het requiem had een vaste tekst. Van het ordinarium, de gewone gedeelten van de mis, worden het Gloria en het Credo niet gezongen. Het Agnus Dei werd besloten met de woorden dona eis requiem en bij het derde en laatste Agnus Dei met het aanvullende woord sempiternam. Na het Tweede Vaticaans Concilie werden hier de woorden miserere nobis en dona nobis pacem zoals in alle vieringen ingevuld. Op het requiem kunnen verder de gezangen In paradisum en Chorus angelorum aansluiten. Na het Tweede Vaticaans Concilie staat er een veelvoud aan wisselende gezangen ter beschikking, waaronder ook diverse psalmteksten met Alleluja.
[bewerken] Compositie
Een requiemmis wordt dikwijls gezongen en veel componisten hebben een requiem geschreven, meestal op de originele Latijnse tekst. Het eerste volledig overgeleverde requiem stamt uit de vijftiende eeuw, namelijk van Johannes Ockeghem, geschreven rond 1460. Een eerder requiem van Guillaume Dufay is niet bewaard gebleven. Antoine Brumel componeerde als eerste een Dies irae voor zijn requiem. Tot de zestiende eeuw was het een zeer algemeen genre. Later werd het iets zeldzamer. De bekendste en geliefdste requiems dateren van na 1790: die van Mozart (onvoltooid, werd voltooid door Franz Xaver Süssmayr), Verdi en Fauré. De meeste 19de-eeuwse requiems hebben het beroemde Requiem van Gossec (1760) als voorbeeld. 19de-eeuwse requiems (behalve de reeds genoemde) zijn de twee van Cherubini en die van Berlioz (Grande Messe des Morts), Schumann, Brahms (Ein deutsches Requiem, niet op de traditionele tekst in het Latijn, maar zelfgekozen bijbelpassages in het Duits), Saint-Saëns, Antonín Dvořák, Von Suppé en Bruckner. Bekende 20ste-eeuwse dodenmissen zijn geschreven door Duruflé, Lloyd Webber en Sigurd Islandsmoen. Fauré en Duruflé lieten het Dies irae weg. Het War Requiem van Britten is een variatie op de oorspronkelijke mis, waarin de oorspronkelijke Latijnse teksten worden afgewisseld met oorlogsgedichten van Wilfred Owen die nauw aansluiten op het thema.
[bewerken] Tekst
| Tekst | Vertaling |
|---|---|
Requiem aeternam
Kyrie eleison
Dies Irae
Libera me
Sanctus
Benedictus
Lux aeterna
|
Requiem aeternam
Kyrie eleison
Dies Irae
Libera me
Sanctus
Benedictus
Lux aeterna
In Paradisum
|