Vernietigingskamp
Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Een vernietigingskamp (Duits: Vernichtungslager) was een kamp dat speciaal bedoeld was om zoveel mogelijk mensen te vermoorden. Dergelijke kampen werden ingericht door nazi-Duitsland tijdens de Tweede Wereldoorlog. De kampen staan ook wel bekend als dodenkampen. Het verschil tussen een vernietigingskamp en een concentratiekamp is dat gevangenen in een concentratiekamp langere tijd te werk werden gesteld en dat de mogelijkheid bestond dat ze na enige tijd werden vrijgelaten.
Inhoud |
[bewerk] Oorsprong en doel
Oorspronkelijk was het niet het doel van de nazi's om alle Europese Joden te vermoorden, maar hen te deporteren naar Palestina of een ander land. Er werd zelfs gedacht aan Madagaskar. In de loop van de oorlog was deportatie geen optie meer en er werd bij de Wannseeconferentie tot een definitieve oplossing (Endlösung) besloten van het 'jodenvraagstuk'. Dit besluit hield in de genocide op alle Joden die in handen van de nazi's vielen. Voortvarend werden er speciale kampen hiervoor ontworpen en verscheidene al bestaande kampen voor dit doel geschikt gemaakt. Deze kampen hadden als doel om op grote schaal en zo snel mogelijk op waarlijk industriële wijze mensen te doden, meestal door middel van gifgassen, en de resulterende lijken te vernietigen. Het ging hierbij om volkerenmoord op grote schaal, met name op Joden, maar ook Roma (zigeuners) en Polen en in het algemeen tegenstanders van nazi-Duitsland ondergingen hetzelfde lot.
[bewerk] Werkwijze
De binnenkomende gedeporteerden, veelal aangevoerd in goederenwagons, werden bij aankomst in twee groepen gesplitst. De meesten, waaronder de zieken, ouderen en kinderen, werden direct bestemd voor "desinfectie", dat wil zeggen de gaskamer. Door de term desinfectie, bad of doucheruimte te gebruiken, kleedden de slachtoffers zich vrijwillig uit. Enkele gezonde mannen en vrouwen (het Sonderkommando) werden in leven gehouden om werk te verrichten, namelijk om de gaskamers en crematoria draaiende te houden en de eigendommen van de slachtoffers te sorteren. Aanvankelijk werd het Sonderkommando na gedane plicht doodgeschoten, zodat steeds bij aankomst van nieuwe slachtoffers een nieuw Sonderkommando moest worden samengesteld. Later kwam er een permanent Sonderkommando. Uiteindelijk wachtte allen hetzelfde lot. Wie ziek werd of niet in staat was te werken was direct ten dode opgeschreven.
[bewerk] Kampen
De vernietigingskampen waren:
- Auschwitz in Polen (naar schatting 1,1 miljoen doden, volgens de voormalige kampcommandant Rudolf Höss zijn het er circa 3 miljoen)
- Treblinka in Polen (naar schatting 700.000 - 1 miljoen doden)
- Belzec in Polen (436.000 doden)
- Maly Trostenets in Wit-Rusland (naar schatting 200.000 - 500.000 doden)
- Chelmno (Duits:Kulmhof) in Polen (340.000 doden)
- Majdanek bij Lublin in Polen (naar schatting 300.000 - 350.000 doden)
- Sobibór in Polen (260.000 doden)
De kampen Auschwitz, Treblinka en Majdanek dienden, in tegenstelling tot de andere kampen in dit lijstje, ook als werkkamp.
Zelfs tegen het einde van de oorlog werden de kampen door de nazi's zo belangrijk gevonden dat joden transporten hierheen voorrang behielden, zelfs op militaire transporten voor het leger. Na de oorlog werd bekend dat er al plannen waren gemaakt voor nog veel grotere kampen met een gigantische 'verwerkingscapaciteit' die ook de Slavische volkeren hadden moeten opruimen. Zie hiervoor verder de toekomst volgens de nazi's.
