't Scheldt

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Naar navigatie springen Naar zoeken springen

't Scheldt is een in 1995 opgerichte Belgische Vlaams-nationalistische, satirische website.[1][2] De website wordt beheerd door vzw 't Scheldt.

Redactie[bewerken | brontekst bewerken]

Stichter Gilbert (Bert) Murrath was de stichter en eerste hoofdredacteur van de site. Hij overleed op 30 juni 2018.[1] Onder zijn leiding was de website van rechtse tot extreem-rechtse signatuur.

De vzw en bijhorende website werd overgenomen door een consortium dat het archief verder bewaart en beheert voor het nageslacht. Sinds januari 2019 verschijnen terug artikelen en cartoons op de website.

Sindsdien was er onduidelijkheid over wie het project financiert en bestuurt. Uit onderzoek van De Morgen schuilt achter 't Scheldt Gert Van Mol,[3] die de website zou gebruiken om conflicten uit het verleden met onder meer CD&V en Open VLD te wreken.[3] Ook op de websites van Apache [4] en P-magazine [5] wordt de rol van Van Mol bevestigd. Zowel 'tScheldt als Van Mol zelf ontkennen echter dat Gert Van Mol de eigenaar zou zijn. Apache.be achterhaalde daarnaast dat de site financieel ondersteund werd door de lobbyisten en vastgoedontwikkelaars Maurice De Velder, Koen Blijweert en Erik Van Der Paal voor de dood van oprichter eigenaar Bert Murrath.[2] Recent onderzoek van Apache wijst richting Erik Van Der Paal als financier. [4]

Ook de redacteurs werken onder een schuilnaam. Enkel Columnisten Karel Anthonissen en Bob Smalhout maakten zich wel bekend.

Primeurs[bewerken | brontekst bewerken]

Het blad bracht als eerste dat Albert II van België een buitenechtelijke dochter Delphine Boël heeft. Het bericht werd toentertijd door het paleis in Brussel niet tegengesproken en verschillende grotere kranten namen het bericht over, echter zonder bronvermelding. De krant De Morgen ontkende eerst het bericht.

In 1997 bracht 't Scheldt als eerste dat oud-premier Wilfried Martens vader was geworden van een tweeling. Wederom werd het bericht door anderen zonder bronvermelding overgenomen. De Standaard was degene die het als eerste na 't Scheldt bracht.

De website was in 2020 een van de eerste media die over het lekken van naaktbeelden van Bekende Vlamingen berichtte.

Aanklachten[bewerken | brontekst bewerken]

Verschillende publicaties van 't Scheldt leidden ertoe dat de uitgever gerechtelijk werd aangeklaagd.

In 2004 legde Claude Marinower een klacht wegens laster neer tegen Murath nadat die hem "een perfecte volgeling van nazi-methodes" had genoemd. De Rechtbank van Eerste Aanleg veroordeelde de beklaagde. Het hof van Beroep oordeelde dat het om een persmisdrijf ging, waarvoor niet de Rechtbank van Eerste Aanleg maar het Hof van Assisen bevoegd was.[6][1]

In 2005 deed Sabine Denissen, voormalig curator van het Diamantmuseum in Antwerpen, hetzelfde nadat 't Scheldt aanhoudend kwetsende berichten over haar privéleven had gepubliceerd. Murrath werd schuldig bevonden en kreeg een celstraf van 3 maanden opgelegd. Het hof van Beroep vernietigde dit vonnis eveneens met het argument dat de klacht het een persmisdrijf betrof dat voor een hof van assisen had moeten komen.[1]

Zie ook[bewerken | brontekst bewerken]

Externe link[bewerken | brontekst bewerken]