Beloofde Land

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken

Beloofde Land is een religieuze term voor een 'leefsituatie', geïnterpreteerd als 'land'. Volgens het Bijbelboek Genesis (Beresjiet) wordt dit 'land' in een verbond met God aan Abraham en zijn nakomelingen in het vooruitzicht gesteld.

Volgens de (Hebreeuwse) Bijbel verbleven de Israëlieten enige honderden jaren na Abraham in Egypte waar ze na verloop van tijd door de toenmalige farao werden onderdrukt, waarop ze uit Egypte vertrokken (uittocht uit Egypte) op weg naar dat 'land van belofte'. Na een periode van veertig jaar rondgezworven te hebben in de Sinaïwoestijn vielen ze het land Kanaän binnen. In de loop der eeuwen veroverden ze een groot deel van dit land op de daar wonende volken.

Volgens bepaalde groepen orthodoxe gelovigen, joden en nationaal-zionisten zou dit 'land' het door de Israëlieten veroverde gebied in het oude Kanaän zijn en letterlijk grotendeels samenvallen met het grondgebied van de huidige staat Israël plus de Gazastrook, de Westelijke Jordaanoever (en de Golanhoogten, alsmede aangrenzende delen van Syrië en Jordanië.

Andere gelovigen, joden (ook orthodoxe), theologen en filosofen interpreteren dit 'land' als symbool voor elke woonplek waar een mens zich thuis voelt, in vrede woont, kan leven en zich kan ontplooien.

Zie ook[bewerken]

Externe link[bewerken]

Betreffende passage in de (Hebreeuwse) Bijbel: