Boekverbranding

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Naar navigatie springen Naar zoeken springen
Boekverbranding

Boekverbranding, biblioclasme of libricide is een verschijnsel van alle tijden, waarbij de verbranders onwelgevallige boeken, geschreven teksten en mediadragers meestal publiekelijk en ritueel verbranden. Het motief voor boekverbranding komt neer op censuur op morele, religieuze en politieke gronden.

Voorbeelden[bewerken | brontekst bewerken]

Verbranding van 'niet-nazistische' boeken in Berlijn, 10 mei 1933
Werken van Macrobius, ca. 1470. Verbrand door de Duitsers bij de geplande verwoesting van Warschau, 1944

Heine's uitspraak over boekverbranding[bewerken | brontekst bewerken]

De 19e-eeuwse Duitse dichter Heinrich Heine heeft in 1820 in zijn werk Almansor de beroemd geworden uitspraak gedaan dat "wo man Bücher verbrennt, verbrennt man auch am Ende Menschen" ("Waar men boeken verbrandt, zal men uiteindelijk ook mensen verbranden").

Literatuur[bewerken | brontekst bewerken]

  • Alberto Manguel, The Library at Night. Uitg. Knopf, Canada, 2006 (Nederlandse vertaling: De bibliotheek bij nacht, 2007 - zie hoofdstuk V: De bibliotheek als schaduw).
  • Erich Kästner, 'Über das Verbrennen von Büchern', Uitgeverij Atrium, Zürich 2013.
Zie de categorie Book burning van Wikimedia Commons voor mediabestanden over dit onderwerp.