Brits-Columbia

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Naar navigatie springen Naar zoeken springen
Brits-Columbia
Provincie in Canada Vlag van Canada
Vlag van Brits-Columbia Wapen van Brits-Columbia
(Details)
Kaart van Brits-Columbia
Coördinaten 54°30'NB, 124°30'WL
Algemeen
Oppervlakte 944.735 km²
Inwoners 4.310.452
(4,34 inw./km²)
Hoofdstad Victoria
zoet water 2,1%
Politiek
Premier John Horgan (BCNDP)
Luitenant-gouverneur Janet Austin
Zetels in Lagerhuis 36
Zetels in Senaat 6
Overig
Afkorting Post BC
Tijdzone UTC−7 & −8
ISO 3166-2 CA-BC
Website www.gov.bc.ca
Portaal  Portaalicoon   Canada

Brits-Columbia (Engels: British Columbia, kortweg BC, Frans: Colombie-Britannique) is een provincie van Canada. Brits-Columbia trad in 1871 als zesde provincie tot Canada toe. In 2006 woonden er 4.279.462 British Columbians.

Naam[bewerken]

Een ruimer gebied dan het huidige Brits-Columbia werd aan het begin van de negentiende eeuw als het Columbia District aangeduid. Dit Columbia District was een bonthandelsdistrict aangeduid door de North West Company, een bonthandelbedrijf dat deze regio had verkend tussen 1793 en 1811. De naam voor het gebied was rechtstreeks afgeleid van de Columbia rivier en onrechtstreeks van Columbia als naam voor Amerika. In 1821 vervelde het Columbia District tot het Columbia Department bij de fusie van de North West Company met de Hudson's Bay Company. Het Verdrag van Oregon van 1846 bracht een definitief einde aan het Columbia Department van de Hudson's Bay Company. De Britten verloren hierbij de toegang tot de benedenloop van de Columbia, waardoor de exploitatie van hun deel van het voormalige Columbia Department sterk werd bemoeilijkt. De Hudson's Bay Company trok zich terug naar het noorden en vestigde zijn hoofdkwartier op Vancouver Island.

Twaalf jaar later werd de naam "Columbia" echter van onder het stof gehaald door koningin Victoria, wanneer de kroonkolonie van Brits-Columbia werd opgericht op het vasteland, naast de kroonkolonie van Vancouver Island.

Geschiedenis[bewerken]

Kroonkolonies van Vancouver Island en Brits-Columbia[bewerken]

Met het Verdrag van Oregon in 1846 werd de grens tussen het Verenigd Koninkrijk en de Verenigde Staten in de "Oregon Country" gelegd op 49° noorderbreedte. De Hudson's Bay Company (HBC) trok zich terug uit het zuidelijke deel van het Columbia Department en vestigde zijn hoofdkwartier op Vancouver Island in het nieuwe Fort Victoria, op het zuidelijke einde van het eiland. Het Britse grondgebied ten noorden van het Columbia Department werd door de HBC beheerd als het bonthandelsdistrict van New Caledonia. In New Caledonia woonden slechts een 100-tal Europeanen (HBC-werknemers en familie).

James Douglas, gouverneur van Vancouver Island, chef van de HBC en gouverneur van Brits-Columbia

In 1849 werd de eerste kroonkolonie opgericht in het westen van het huidige Canada. De kroonkolonie van Vancouver Island besloeg het eiland zelf en de naburige eilanden in de straat van Georgia. Dit stelde formeel overheidsgezag in. Richard Blanshard werd de eerste gouverneur. De HBC had echter een lease verkregen voor de gehele kolonie en Blanshard moest vaststellen dat er geen overheidsdiensten uitgebouwd konden worden en dat de HBC alle controle in handen had, in de vorm van James Douglas, de grote chef van de HBC in Brits-Columbia. Blanshard gaf op en in 1851 werd James Douglas van de HBC aangesteld als gouverneur van Vancouver Island. Ook het vasteland bleef de facto onder het "bestuur" van de HBC.

Na geruchten over goudvondsten in het stroomgebied van de Thompson River het jaar ervoor, brak in 1858 de Fraser Canyon Gold Rush uit. Tot 1857 was het bonthandelsdistrict van New Caledonia nauwelijks bewoond door Europeanen. Door de gold rush trokken echter zo'n tien à twintig duizend mensen naar het gebied. Om aanspraken van de HBC op de natuurlijke rijkdommen te vermijden, werd op 2 augustus 1858 de kroonkolonie van Brits-Columbia opgericht. James Douglas, gouverneur op Vancouver Island en HBC-chef op het vasteland werd de nieuwe gouverneur van Brits-Columbia op voorwaarde dat hij brak met de HBC (in ruil werd hem wel het ridderschap aangeboden). Aangezien er nog geen steden die naam waardig waren in Brits-Columbia bestuurde Douglas de beide kolonies vanuit Victoria. De bestaande rechten van de HBC in Brits-Columbia werden stopgezet.

Richard Moody in 1859
Een deel van de Cariboo Road in de Fraser Canyon omstreeks 1867

Douglas diende regelgeving en infrastructuur op te bouwen voor de nieuwe kolonie. Er werden magistraten in dienst genomen en plannen gemaakt voor nederzettingen bij Yale, Hope en Fort Langley. Verder werden er wegen aangelegd naar de mijnregio's rond Lillooet en Lytton. De gold rush was snel gedaan waarop een exodus volgde. In tussentijd waren de Royal Engineers onder leiding van Richard Moody begonnen met de aanleg van een hoofdstad voor Brits-Columbia, bij de monding van de Fraser: New Westminster. Moody en zijn Royal Engineers bouwden een uitgebreid wegennet met onder meer de huidige Kingsway (van New Westminster naar False Creek bij het huidige Vancouver), de North Road (van New Westminster naar Port Moody) en de Cariboo Road (naar de mijnregio's in het noordoosten). In 1860 ging er een tweede gold rush van start, deze keer verder landinwaarts in de Cariboo region, waardoor Douglas en Moody meer haast zetten achter de realisatie van de Cariboo Road. Douglas bleef besturen vanuit Victoria, terwijl Moody voornamelijk in en rond New Westminster aan het werk was.

Fusie van Vancouver Island en Brits-Columbia[bewerken]

In 1864 moest James Douglas zijn gouverneursrollen afstaan. Voor Vancouver Island werd Arthur Kennedy de nieuwe gouverneur; voor Brits-Columbia werd Frederick Seymour aangesteld. De noodzakelijke uitbouw van nieuwe infrastructuur in Brits-Columbia zorgde ervoor dat het koloniale bestuur grote schulden diende te maken. Ook de kolonie van Vancouver Island zat in slechte financiële papieren. Dit werd in Londen echter niet geapprecieerd en in 1866 werden de kolonies van Brits-Columbia en die van Vancouver Island gefuseerd. Seymour wilde dat Brits-Columbia de dominante partner in deze fusie werd en dat de hoofdstad verplaatst zou worden naar New Westminster. Dit gebeurde echter niet. De gefuseerde kolonie van Brits-Columbia (United Colonies of Vancouver Island and British Columbia) zou vanuit Victoria bestuurd worden. Seymour werd de nieuwe gouverneur; in 1869 werd hij opgevolgd door Anthony Musgrave. Vijf jaar na de fusie, in 1871, trad de kolonie toe tot de Canadese confederatie en werd Brits-Columbia een provincie.

Deel van Canada en opkomst van Vancouver[bewerken]

In 1870 werd er door de koloniale overheid in Victoria een nieuwe stad gesticht op de plaats van het bestaande dorp Gastown, ten noordwesten van New Westminster. Deze nieuwe stad, Granville, lag niet aan de Fraser, maar beschikte over een grote natuurlijke haven in de vorm van de grote inham Burrard Inlet. In 1879 werd ervoor gekozen om de Canadian Pacific Railway niet aan te leggen naar New Westminster, maar naar Port Moody, aan het oostelijke uiteinde van Burrard Inlet. Dit zorgde voor speculatie in Port Moody, aangezien men dacht dat dit kleine dorpje zou uitgroeien tot dé grote metropool aan de Canadese westkust. In 1884 werd er echter beslist om de spoorweg niet te laten eindigen in Port Moody, maar deze door te trekken tot Granville (ondertussen hernoemd naar Vancouver). De keuze voor Vancouver zou de groei van de nieuwe stad Granville-Vancouver enorm bespoedigen en zou ertoe leiden dat New Westminster, de voormalige hoofdstad, in de twintigste eeuw een voorstad zou worden van Vancouver. Rond de eeuwwisseling stak Vancouver zowel Victoria als New Westminster voorbij qua inwonersaantal. Zo steeg de bevolking van Vancouver tussen 1891 en 1911 van 13.709 naar 100.401 inwoners.

Ligging[bewerken]

Brits-Columbia grenst in het noorden aan het Yukon, de Northwest Territories, en de Amerikaanse staat Alaska. In het oosten ligt de provincie Alberta. De grens tussen BC en Alberta wordt gevormd door de 120° westerlengte en de Rocky Mountains. In het zuiden grenst het aan de Amerikaanse staten Montana, Idaho en Washington. Aan de westkant liggen in de Grote Oceaan het Vancouvereiland en de Haida Gwaii (vroeger Koningin Charlotte-eilanden).

Demografie[bewerken]

Etnische groep Bevolking Percentage
Engels 1.144.335 25,58%
Canadees 939.460 24,28%
Schots 748.905 19,36%
Iers 562.895 14,55%
Duits 500.675 12,94%
Chinees/Chinese Canadezen 373.830 10,61%
Frans 331.535 8,57%
Indiërs 183.650 4,75%
Nederlands/Nederlandse Canadezen 180.635 4,67%
Oekraïners 178.880 4,62%
Noord-Amerikaanse Indianen 175.085 4,53%
Italiaans 126.420 3,27%
Noors 112.045 2,90%
Pools 107.340 2,77%
Zweeds 89.630 2,32%
Welsh 86.710 2,24%
Russisch 86.110 2,23%
Filipijns 69.345 1,79%
Amerikaans (USA) 59.075 1,53%
Deens 49.685 1,28%
Métis 45.455 1,17%
Hongaars (Magyar) 43.515 1,12%

In 2006 leefden er zo'n 193.060 indianen in deze provincie. Zij vormden 4,7% van de bevolking[1].

De Aziatische Canadezen vormen met 20,2% in Brits-Columbia de grootste zichtbare minderheid (visible minority). De provincie heeft met 24,8% het grootste percentage zichtbare minderheden vergeleken met andere Canadese provincies en territoria.

Van de bevolking van Brits-Columbia spreekt 1,4% Frans en 71,5% Engels. De op een na grootste moedertaal is Chinees. Met 342.920 sprekers vormen zij 8,5% van de bevolking[1].

Steden[bewerken]

De hoofdstad is de stad Victoria op Vancouvereiland. De stad heeft een typisch Britse koloniale sfeer door de originele architectuur.

De grootste stad is echter Vancouver op het vasteland. Vancouver is een van de vier grootste stedelijke gebieden in Canada. In 1986 vond hier een Wereldtentoonstelling plaats. In 2010 zijn er de Olympische Winterspelen gehouden.

Tien grootste steden
Stad 2001 1996
Vancouver 545.671 514.008
Surrey 347.825 304.477
Burnaby 193.954 179.209
Richmond 164.345 148.867
Abbotsford 115.463 104.403
Coquitlam 112.890 101.820
Saanich 103.654 101.388
Delta 96.950 95.411
Kelowna 96.288 89.422
Langley 86.896 80.179

Andere belangrijke plaatsen zijn, in het binnenland, Prince George met veel houtverwerkingsindustrie, en de havenplaats Prince Rupert in het noorden.

Er zijn twee grote bergketens, in een noord-zuidrichting: aan de oostkant de Rocky Mountains, aan de westkant langs de kust de Coast Mountains.

Er zijn twee belangrijke railverbindingen in oost-westrichting: die van Vancouver naar Edmonton (Alberta) en verder naar het oosten, en die van Vancouver naar Calgary (Alberta) en verder naar het oosten.

Natuur[bewerken]

Er zijn zeven nationale parken in Brits-Columbia:

In deze provincie ligt een vulkanische hotspot: De Anahimhotspot.

Externe links[bewerken]