Zoek dit woord op in WikiWoordenboek

Druif

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
(Doorverwezen vanaf Druif (vrucht))
Naar navigatie springen Naar zoeken springen
Zie Druif (doorverwijspagina) voor andere betekenissen van Druif.
Blauwe druiven
Druivenbloeiwijze
Jonge druiven

De druif is de besvrucht van de wijnstok (Vitis vinifera) die behoort tot de wijnstokfamilie (Vitaceae). De plant is een houtige klimplant. Naast de wilde wijnstok zijn er veel cultivars, die worden verbouwd als druivenstok, ook wel wijnstok of wijnrank genaamd. Van deze in cultuur gebrachte variëteiten worden druiven voor meerdere doeleinden verbouwd.

Voorkomen[bewerken | bron bewerken]

De meeste druiven komen uit landen en gebieden met een mild tot mediterraan klimaat, bijvoorbeeld de landen in het Middellandse Zeegebied zoals Portugal, Spanje, Frankrijk, Italië, Griekenland en Turkije. Bepaalde streken in Duitsland zoals langs de Rijn en de Moezel lenen zich ook goed voor de druiventeelt, doordat de temperatuur op de zuidelijke rivierhellingen enkele graden hoger ligt dan in de gebieden daarbuiten. Druiven worden ook gekweekt in Vlaanderen in druivendorpen als Hoeilaart en Overijse in Vlaams-Brabant. De overgebleven druivenserres behoren tot het cultureel erfgoed van deze gemeenten en van de streek. De druiventeelt in het Hollandse Westland is bijna verdwenen. De naam van het themapark De Westlandse druif bij Monster verwijst er nog naar, evenals de straatnaam Druivenmuur in Den Hoorn, aan de Westlandse zijde van de stad Delft. In Monster zijn nog twee oude druivenmuren als Rijksmonument behouden aan de Poeldijkseweg / Zwartendijk, daterend uit de tweede helft van de negentiende eeuw.

De omgeving van Hoeilaart in België geldt als belangrijk druiventeeltgebied.

Vorming[bewerken | bron bewerken]

Het vruchtvlees van de druif laat ruimte voor 1 tot 4 pitjes die zich elk uit één zaadknop ontwikkelen. Bij pithoudende druiven moet minstens 1 zaadknop bevrucht worden voordat de vrucht zich kan ontwikkelen. Bij pitvrije druiven sterven de pitten af na bevruchting, terwijl de vrucht zich verder normaal ontwikkelt. Er bestaan parthenocarpe cultivars waarbij vruchten zich zelfs ontwikkelen zonder rijping van de zaadknop.[1]

Tijdens de eerste paar weken groeit de druif door celdeling in het pericarp terwijl tegelijkertijd ook de meeste pitgroei plaatsvindt. Daarop volgt een veel langere fase waarin de cellen van het pericarp samen met de bes groter worden, terwijl de pit en het embryo nauwelijks nog groeien.[1]

Doel[bewerken | bron bewerken]

De druif wordt verbouwd met meerdere doeleinden:

Consumptiedruiven[bewerken | bron bewerken]

Om als fruit geteeld te worden, is het noodzakelijk dat de vruchten groot en sappig zijn en vooral een zoete smaak hebben. Er zijn tientallen cultivars, die voor het eten van de vruchten in aanmerking komen. Hiervoor worden zowel witte als blauwe druiven verbouwd.

De trossen moeten reeds vroeg in hun ontwikkeling geselecteerd worden op basis van hun standplaats en hun omvang. Een van de belangrijkste bewerkingen om mooie, volle trossen te ontwikkelen, is het "krenten" van de druiven. Deze behandeling bestaat erin alle overtollige druiven uit de tros weg te knippen met een speciaal daarvoor ontwikkeld, scherpgepunt schaartje, waarmee men de niet bevruchte en de slecht geplaatste druifjes elimineert. Doet men dit niet, dan krijgt men enerzijds vruchten die te klein blijven, en die anderzijds zeer onregelmatig kleuren. Dit krenten gebeurt voornamelijk in de maand juli en wordt de groene oogst genoemd. Het is van het grootste belang dat de druiven gelijkmatig, en gelijktijdig afrijpen, zodat de pluk in één keer kan gebeuren. Alle soorten druiven kunnen gebruikt worden om rozijnen te maken.

Druivenrassen[bewerken | bron bewerken]

Zie Druivenras voor het hoofdartikel over dit onderwerp.

Vele druivenrassen zijn speciaal gekweekt als landbouwgewas, waarbij meestal een combinatie is nagestreefd tussen rendement, smaakeigenschappen en aanpassing aan plaatselijke klimaten. Globaal worden rassen onderverdeeld naargelang ze druiven met een blauwe of witte schil voortbrengen, hoewel er ook rode variëteiten bestaan. Witte wijn wordt gemaakt van zuiver druivensap zonder schillen en kan dus ook van blauwe druiven afkomstig zijn.

Gezondheidseffecten[bewerken | bron bewerken]

Verse druiven bevatten circa 80 mg/kg proanthocyanidines[2].

Onder invloed van biologische en abiologische bedreigingen produceert de druivenrank resveratrol en andere stilbenen. Er bestaan studies die negatieve correlaties aantonen tussen consumptie van dergelijke polyfenolen en diverse gezondheidsproblemen waaronder hart- en vaatziekten, bepaalde kankers en diabetes mellitus. Zowel resveratrol als proanthocyanide zijn dan ook aangehaald als mogelijke verklaringen van de Franse paradox. Deze stoffen zitten inderdaad het sterkst geconcentreerd in de schil van de druif, waardoor ze relatief meer voorkomen in rode wijn dan in ongegist druivensap of in witte wijn.[3]

Belagers[bewerken | bron bewerken]

Schimmels[bewerken | bron bewerken]

De wijnstok kan worden aangevallen door een grote diversiteit aan fungi die de kwaliteit van de vruchten aantasten, hetzij onrechtstreeks door de suikerproductie in de bladeren te verminderen, hetzij rechtstreeks door het verminderen van de bloei of de rijping of door het afsterven van delen van de druif. Deze organismen kunnen worden bestreden met aangepaste verbouwingstechnieken en met gericht gebruik van fungiciden.[4]

Vanuit economisch perspectief zijn de belangrijkste pathogenen plasmopara viticola (valse meeldauw), erysiphe necator (echte meeldauw) en grauwe schimmel. Sommige fungi zijn onschadelijke epifyten, terwijl nog andere zelf als ziektebestrijders werken. Er bestaan ook fungi waarvan de mycotoxines min of meer toxisch zijn voor de mens of voor wijngist.[4]

De grauwe schimmel speelt ook een positieve economische rol in de edele rotting: de schimmel maakt de druif in het najaar poreus, waardoor een deel van het water verdampt en het suikergehalte verhoogt. In verschillende Europese wijnlanden wordt van deze aangetaste druiven een bijzondere wijn gebouwd.

Bladluis[bewerken | bron bewerken]

De druifluis is een van oorsprong Noord-Amerikaanse bladluis met een bijzondere voorkeur voor vitis vinifera. In de 19de eeuw verspreidde ze zich als invasieve soort in vrijwel alle Europese wijngebieden. De grootste schade wordt toegebracht aan het wortelstelsel van de wijnstok; vele traditionele Europese wijnstokken worden sindsdien vrijwel uitsluitend verbouwd als ent op een resistente Amerikaanse soort.

Mijt[bewerken | bron bewerken]

De druivenbladgalmijt is een mijt die de bladeren van de wijnstok aantast door bladgalvorming. De mijt overwintert onder de schors van de stam. De economische schade voor de druivenoogst blijft beperkt.

Wereldwijde productie[bewerken | bron bewerken]

Volgens de Voedsel- en Landbouworganisatie van de Verenigde Naties bedroeg de wereldproductie 79.125.982 ton in 2018. Deze productie was afkomstig van een areaal van 7.157.658 ha, wat neerkomt op een gemiddelde opbrengst van 11,0547 ton/ha.[5] Het United States Department of Agriculture kende aan de wereldproductie in 2016 een gemiddelde waarde toe van 882 dollar/ton.[6]

Topproducenten van druiven 2018[5]
Land Productie (ton)
Vlag van China China 13.397.012
Vlag van Italië Italië 8.513.643
Vlag van de Verenigde Staten Verenigde Staten 6.890.970
Vlag van Spanje Spanje 6.673.481
Vlag van Frankrijk Frankrijk 6.198.323
Vlag van Turkije Turkije 3.933.000
Vlag van India India 2.920.000
Vlag van Argentinië Argentinië 2.573.311
Vlag van Chili Chili 2.500.000
Vlag van Iran Iran 2.032.031
Vlag van Zuid-Afrika Zuid-Afrika 1.901.736
Vlag van Egypte Egypte 1.759.472
Vlag van Australië Australië 1.663.557
Vlag van Brazilië Brazilië 1.591.986
Vlag van Oezbekistan Oezbekistan 1.589.784

Druivenpitolie[bewerken | bron bewerken]

De druivenpitten worden verwerkt tot druivenpitolie. Deze olie is enigszins groenig tot vrijwel kleurloos en kan in cosmetica worden toegepast. Bij het fonduen wordt deze olie wel binnenshuis gebruikt vanwege het hoge rookpunt en dus weinig vorming van oliewalm.

Symboliek[bewerken | bron bewerken]

In de christelijke iconografie is een tros druiven het symbool van het Laatste Avondmaal en daarmee van het bloed van Jezus Christus.
Ook is een tros druiven het attribuut van Vincentius van Zaragoza, beschermheilige van de wijnbouwers.[7] Verder geldt de druiventros als een symbool van vreugde en vruchtbaarheid; als zodanig wordt hij bijvoorbeeld vaak afgebeeld in de Hoorn des overvloeds.

Uitdrukkingen[bewerken | bron bewerken]

'De druiven zijn zuur' zegt men als men iets zegt te versmaden wat men toch niet kan of mag krijgen. Een voorbeeld is iemand die op dieet is en fantaseert dat hij taart met slagroom niet lekker vindt.

De uitdrukking is ontleend aan een fabel van Aisopos: de vos kon niet bij de druiven en veronderstelde toen maar dat de druiven zuur waren.

Ook wordt wel gezegd, wanneer iets een aangename of gunstige wending blijkt te krijgen, dat men van zure druiven toch zoete wijn kan maken.

Zie ook[bewerken | bron bewerken]

Externe links[bewerken | bron bewerken]

Wikibooks heeft meer over dit onderwerp: Ecologisch tuinieren.
Zie de categorie Grapes van Wikimedia Commons voor mediabestanden over dit onderwerp.