Eemhaven

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
Eemhaven
Locatie Eemhaven.png
Algemene gegevens
Plaats Rotterdam
Aanloop
Zijtak van Nieuwe Maas
Eemhaven.jpeg
Portaal  Portaalicoon   Maritiem

De Eemhaven is de centrale geul van een complex van havens in Rotterdam dat is gelegen tussen Pernis en de Waalhaven. De aansluitende havenbekkens zijn de 1e Eemhaven, de reparatiewerf van Niehuis, de Prins Johan Frisohaven, de Prinses Beatrixhaven en de Prins Willem Alexanderhaven.

Aanleg[bewerken]

De aanleg van het Eemhavengebied was al gestart voor de Tweede Wereldoorlog met het graven van de monding. Die monding, die er al lag voor de vereniging van Rotterdam met Pernis (eind 1933), kreeg bij besluit van burgemeester en wethouders op 17 juli 1934[1] de naam Eemshaven. In de Tweede Wereldoorlog wilde men de Eemshaven voltooien naar het voorbeeld van de Keile- en de Persoonshaven. Hoewel het aanvankelijk de bedoeling was de aanleg in het kader van de "gemeentelijke werkverruiming" te doen plaatsvinden, kon met het karwei om verschillende redenen niet begonnen worden. Na de oorlog werd het dan ook op de gebruikelijke wijze, en niet als werkverschaffingsproject, aanbesteed.

Eind 1946 werd tevens besloten de naam Eemshaven te veranderen in Eemhaven[2], dus zonder 's'. Waarschijnlijk omdat de handhaving van de vernoeming van deze haven na de bezettingstijd naar de Duitse rivier de Eems (de Ems) niet gepast was. De Eem daarentegen is een kleine rivier in de provincie Utrecht. Later werd de naam gewijzigd in 1e Eemhaven.

Eén van de eerste watergebonden bedrijven die zich aan de Eemhaven vestigden, was in 1955 Niehuis & vd Berg's Scheepsreparatiebedrijf, thans (2014) al een flink aantal jaren Damen Shiprepair Rotterdam, waarvan hiernaast een foto te zien is.

Uitbreiding[bewerken]

In 1961 werd door de Gemeente Rotterdam besloten om de "Eemhavens" verder in te richten voor grootschalige "klassieke" stukgoedoverslag. Na de Tweede Eemhaven (tegenwoordig Prins Johan Frisohaven) werden de Prinses Beatrixhaven, de Prinses Margriethaven (gedempt in 1999), de Prinses Christinahaven (inmiddels weer gedempt) en de Prins Willem Alexanderhaven gegraven.

Aan de Friso-, Beatrix- en de vroegere Margriethaven kregen de bekende stuwadoors als Müller & Co, de KNSM, Burger, Pakhoed en Quick Dispatch een plekje. Het "klassieke" stukgoed werd echter ras ingehaald door de container. Bij Quick Dispatch werd in 1966 de eerste container gelost. De overslag van containers groeide stormachtig na de vestiging van Europe Container Terminus, thans Europe Container Terminals (ECT).[3] Voor de distributie van goederen die per container worden aangevoerd is in 1989 het Distripark Eemhaven in Rotterdam Albrandswaard, direct ten zuiden van de A15 aangelegd.

In 1999 werd de Prinses Margriethaven gedempt.[4] Deze demping leidde tot extra ruimte voor ECT en het Rail Service Centrum.[4] Aan het gedempte gedeelte werd een nieuwe, vervangende kademuur gebouwd. In de Tweede Maasvlakte ligt een nieuwe Prinses Margriethaven. Deze zogenoemde servicehaven zal de uitvalsbasis vormen voor verschillende nautische dienstverleners en ligplaatsen bieden aan de binnenvaart.