Naar inhoud springen

Guido Tastenhoye

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Guido Tastenhoye
Plaats uw zelfgemaakte foto hier
Algemeen
Geboortedatum Leuven, 7 augustus 1959[1]
Geboorteplaats LeuvenBewerken op Wikidata
Overlijdensdatum Deurne, 8 maart 2007[2]
Kieskring Antwerpen
Regio Vlag Vlaanderen Vlaanderen
Land Vlag van België België
Functie Politicus
Auteur
Journalist
Partij 1999-2004 Vlaams Blok
2004-2007 Vlaams Belang
Functies
1984-1999 Journalist bij Gazet van Antwerpen
1999-2007 Volksvertegenwoordiger[1]
2000-2006 Districtsraadslid Deurne[3]
Portaal  Portaalicoon   Politiek
Media

Guido Tastenhoye (Leuven, 7 augustus 1959Deurne, 8 maart 2007) was een Belgisch journalist, politicus en auteur. Hij was actief voor het Vlaams Blok en later diens opvolger, het Vlaams Belang.

Jeugd en opleiding

[bewerken | brontekst bewerken]

Tastenhoye groeide op in Overijse, een gemeente die in de jaren 1970 te maken kreeg met taalkundige verschuivingen. Hier ontwikkelde hij een interesse voor de Vlaamse Beweging. In 1974 sloot hij zich aan bij de Vlaamse Jongeren Overijse[bron?] en tijdens zijn studententijd was hij actief in het Vlaams Komitee Druivenstreek, waar hij enige tijd voorzitter en hoofdredacteur van het tijdschrift Spoorslag was.

In 1982 behaalde hij het diploma van licentiaat in de Germaanse filologie[1] aan de Vrije Universiteit Brussel.

Carrière als journalist

[bewerken | brontekst bewerken]

Na zijn studie ging Tastenhoye werken bij de Gazet van Antwerpen, eerst als corrector en vanaf 1984 als Wetstraatjournalist.[4] Hij publiceerde meerdere boeken over de Vlaamse rand rond Brussel en Vlaams-Brabant, waarin hij thema's als migratie en multiculturalisme behandelde. In 1993 verscheen zijn boek "Naar de multiculturele samenleving?"[5], waarin hij kritisch reflecteerde op de gevolgen van migratie voor de samenleving.

Politieke loopbaan

[bewerken | brontekst bewerken]

Begin 1999 verliet Tastenhoye de Gazet van Antwerpen om zich verkiesbaar te stellen voor het Vlaams Blok in de Antwerpse kieskring. Hij werd verkozen tot lid van de Kamer van volksvertegenwoordigers en behield deze functie tot zijn overlijden in 2007.[1] Tijdens zijn parlementaire loopbaan was hij lid van verschillende commissies, waaronder Binnenlandse Zaken, Openbaar Ambt en Algemene Zaken (1999-2003), Buitenlandse Betrekkingen (1999-2007) en Herziening van de Grondwet en Hervorming van de Instellingen (1999-2001) en het adviescomité voor Europese Aangelegenheden (2003-2007).[bron?] Van 1999 tot 2003 zetelde hij eveneens in de Raadgevende Interparlementaire Beneluxraad.

Op lokaal niveau was Tastenhoye van 2001 tot 2006 districtsraadlid in Deurne (stad Antwerpen). Bij de districtsraadsverkiezingen leidde de Vlaams Belang-lijst in Deurne en behaalde hij 6962 voorkeurstemmen[2], het hoogst aantal in het district. Wegens gezondheidsproblemen trok hij zich terug uit de actieve politiek en overleed hij op 8 maart 2007 na een periode van depressie. Hij liet zij vrouw Vee en dochter Annelies na. Zijn opvolger in de Kamer was Paul Meeus.[1][6]

Politieke standpunten

[bewerken | brontekst bewerken]

Tastenhoye was bekend op zijn nationalistische opvattingen en zijn kritische houding ten aanzien van migratie en de mogelijke toetreding van Turkije tot de Europese Unie. Als journalist ervoer hij meer invloed dan als politicus,[bron?] zo verklaarde hij in een interview met Tertio.

In een artikel in het tijdschrift Meervoud (januari 2001) suggereerde hij dat Brussel economisch geïsoleerd kon worden indien de stad weigerde aan te sluiten bij een zelfstandig Vlaanderen. Hij verwees naar een mogelijk een Berlijns scenario, waarbij Brussel als een exclave in Vlaams-Brabant zou komen te liggen, en stelde:

"Kijk waar Brussel ligt. De waterwegen die Brussel bevloeien, stromen over Vlaanderen: je kunt een sluis dichthouden. De treinen rijden over Vlaanderen Brussel binnen: die kun je tegenhouden aan de grens. De ring ligt praktisch volledig op Vlaams grondgebied: die kun je desnoods afsluiten. En je kunt de luchthaven van Zaventem dichthouden. Op dat moment leg je Brussel droog. Je hongert ze uit en ze zullen verplicht zijn om, als ze niet op ons royale aanbod willen ingaan, toch aan te sluiten bij Vlaanderen."[7]

In februari 2006 kwam hij in het nieuws omdat hij, tegen het partijstandpunt in, pleitte voor een verblijfsvergunning voor een Kazachs gezin uit zijn buurt, ondanks hun uitgeprocedeerde status.[8]