My Chemical Romance

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Naar navigatie springen Naar zoeken springen
My Chemical Romance
My Chemical Romance live in Australië (Big Day Out Festival), februari 2007
My Chemical Romance live in Australië (Big Day Out Festival), februari 2007
Achtergrondinformatie
Oorsprong Jersey City, New Jersey (VS)
Genre(s) Alternatieve rock
Label(s) Reprise Records/Warner Music
Eyeball Records
Leden
Leadzang Gerard Way (2001-heden)
Leadgitaar, achtergrondzang Ray Toro (2001-heden)
Gitaar, achtergrondzang Frank Iero (2001-heden)
Basgitaar Mikey Way (2001-heden)
Drums Jarrod Alexander (2011-heden)
Piano, keyboard James Dewees (2007-heden)
Oud-leden
Drums Matt Pelissier (2001-2004)
Drums Bob Bryar (2004-2010)
Drums Mike Pedicone (2010-2011)
Officiële website
(en) IMDb-profiel
(en) Allmusic-profiel
(en) Last.fm-profiel
Portaal  Portaalicoon   Muziek

My Chemical Romance (vaak MCR of My Chem genoemd) is een Amerikaanse rockband uit New Jersey. De groep bestaat uit zanger Gerard Way, leadgitarist Ray Toro, gitarist Frank Iero en bassist Mikey Way, de jongere broer van Gerard Way.

Geschiedenis[bewerken | brontekst bewerken]

Gerard Way, een pas afgestudeerde cartoonist, maakte de terroristische aanslagen op 11 september 2001 mee tijdens het varen op een ferry in New York. Way was, net zoals zoveel andere mensen, geschokt door de aanslag en vond dat hij met zijn huidige job niks kon bijdragen aan de wereld. Vastbesloten om toch iets te veranderen, richtte hij en een week na de aanslagen een op band met (ex-drummer) Matt Pelissier. Kort daarna kwamen Ray Toro en Gerards broer Mikey Way bij de band. Frank Iero was net gestopt met zijn vorige band en was een grote fan van het werk van de groep van de gebroeders Way, Toro en Pelissier. Hij stopte zijn studies aan de Rutgers Universiteit om bij de band te gaan, die op dat moment een tweede gitarist zocht.

Samen maakten zij het eerste studioalbum I Brought You My Bullets, You Brought Me Your Love in 2002, geproduceerd door Eyeball Records. Dit album bezorgde de band een underground fanbase maar liet hen nog niet de mainstream scene in gaan. Hun volgende album, Three Cheers For Sweet Revenge, geproduceerd door Reprise Records, werd beter ontvangen en verkocht in de eerste week meer exemplaren dan het totaal van het vorige album.

Kort na het uitbrengen van dit album is drumer Matt Pelissier vervangen door Bob Bryar, de reden voor deze vervanging is onder andere dat de drummer niet goed lag met de band. Na één enkele oefensessie met Bryar werd de videoclip van het nummer "I'm Not Okay (I Promise)" opgenomen. Na een tweede oefensessie speelde Bryar al mee op live optredens.

Voor het derde album werd verwacht dat de band waarschijnlijk een kopie van hun vorige album zou maken, maar tegen deze verwachtingen in kwam The Black Parade, een conceptalbum dat hun naam over de wereld zou verspreiden. Het succes van dit album is met name ook geholpen door de geweldige live optredens die twee jaar lang door de band zijn gegeven. Tijdens het laatste optreden in Mexico City, Mexico: "The Black Parade is Dead!", werd de The Black Parade voor een laatste keer gespeeld om de uitputtende tournee in stijl te eindigen.

Na deze tours en een pauze ging de band de studio in om de Conventional Weapons te maken, maar door een slecht gevoel over het album werd dit opzij gezet. Zanger Gerard Way vertelde hierover: "“I definitely knew I had the title of the second album before we’d even recorded the first… by the time I got to the third album, which didn’t have a name, I felt like that was the end. Basically the time spent after Black Parade was me fighting against that instinct, fighting against myself. The end of Black Parade felt like a very natural end. To go beyond that felt like betraying some sort of artistic command that I had within myself.”[1]

De band heeft haar vierde en laatste studioalbum, Danger Days - The True Lives of the Fabulous Killjoys, uitgebracht in 2010. In de periode van 30 oktober 2012, tot 5 februari in het jaar daarna is er elke maand een van de Conventional Weapons singles uitgebracht die elk twee nummers bevatten. Over de muziekstijl van de band bestaan verschillende meningen. In de media wordt de band regelmatig beschreven als punk, poppunk of post-hardcore of kort gezegd hardrock.

Hun bandnaam hebben ze overgenomen van het boek Ecstasy, Three Tales of Chemical Romance van Irvine Welsh. Op 1 september 2011 ontsloeg de band drummer Mike Pedicone, na hem betrapt te hebben op diefstal van de band na een concert in Auburn.[2] In 2013 kondigde de band aan te stoppen.[3]

Op donderdag 31 oktober 2019 plaatsten ze op hun officiële My Chemical Romance Instagram account dat ze op 20 december 2019 terug zullen komen, met een reünie show in het Shrine auditorium in Californie, Los Angeles.

De band plande ook concerten in het Verenigd Koninkrijk, Japan, Australië, ... waar veel fans laaiend enthousiast over zijn, maar helaas zijn deze uitgesteld ter aanleiding van de corona pandemie.

Stijl[bewerken | brontekst bewerken]

My Chemical Romance wordt het meest beschreven als alternatief, punk, rock of soms foutief als emo.

De band liet zich inspireren door artiesten als The Misfits, Queen en David Bowie. Gitarist Ray Toro, is gekend als een fervente metal fan. Hij zegt geïnspireerd te zijn door gitaristen Brian May en Randy Rhoades.

Kritiek[bewerken | brontekst bewerken]

My Chemical Romance was een van de eerste bands die op sites zoals PureVolume en Myspace sommige van z'n nummers gratis aanbood om te downloaden. Daardoor groeide het aantal fans exponentieel, mede door de mainstream-sound van het album Three Cheers for Sweet Revenge. Echter, na de release van dat album, beschuldigden de vroegere fans de band als commercieel, en de nieuwe fans als "posers". In 2006 kwam My Chemical Romance op de mainstage van het Reading and Leeds Festival in het Verenigd Koninkrijk. Door een fout werden ze achter de metal-band Slayer geplaatst, wat het publiek niet zinde; de band werd hevig bekogeld. Hetzelfde gebeurde in 2007, op het Download Festival. Ook andere artiesten hebben My Chemical Romance bekritiseerd, waaronder Marilyn Manson. In zijn nummer Mutilation is the Most Sincere Form of Flattery van zijn album Eat Me, Drink Me beschuldigt hij Gerard Way van na-aperij.

My Chemical Romance werd ook beschuldigd als zijnde de oorzaak van de dood van een jong Brits meisje. Ze zou, volgens een Brits magazine, door het luisteren van de muziek een einde aan haar leven hebben gemaakt. Haar ouders getuigen dat ze inderdaad steeds meer toetrede in de Emo cultuur, die het magazine direct, toch foutief, koppelde aan My Chemical Romance.

Hier kwam al snel kritiek op van Britse MCR fans die het magazine bekritiseerde voor het maken van dit foutieve statement.

"MCR Saved My Life"[bewerken | brontekst bewerken]

Zanger Gerard Way sukkelde tijdens zijn jonge jaren met depressies. Het oprichten van de groep gaf hem een gevoel van zekerheid en gaf hem het gevoel dat hij iets nuttigs deed. Na het overrompelende succes van Three Cheers For Sweet Revenge, raakte Way verslaafd aan alcohol en Xanax, en later aan cocaïne. Hij deed dit om "de Gerard te kunnen zijn die het podium op stelten zette.". Hij raakte echter al snel aan lager wal en kreeg terug zelfmoordneigingen. Gerard belde in het midden van de nacht stomdronken naar een vriend die hem aanraadde zijn tourmanager wakker te maken. Uiteindelijk slaagde Gerard erin om af te kicken, dankzij de hulp van zijn groep en vrienden. Gerard zegt dat zijn leven op die manier twee keer gered is geweest door de band.

Meerdere fans claimen dat ze zelf ook geholpen zijn door de groep op een bepaalde manier. Op concerten zal er altijd wel iemand een banner vasthebben waar "MCR Saved My Life" op staat.

Discografie[bewerken | brontekst bewerken]

Albums[bewerken | brontekst bewerken]

Album met eventuele hitnotering(en) in de Nederlandse Album Top 100 Datum van
verschijnen
Datum van
binnenkomst
Hoogste
positie
Aantal
weken
Opmerkingen
I brought you my bullets, You brought me your love 23-07-2002 - - -
Three cheers for sweet revenge 08-06-2004 - - -
Life on the murder scene 21-03-2006 - - - Livealbum
The black parade 23-10-2006 28-10-2006 39 4
The black parade is dead! 30-06-2008 - - - Livealbum
Danger days - The true lives of the fabulous killjoys 22-11-2010 27-11-2010 60 1
Conventional Weapons 05-02-2013 - - - Verzamelalbum
May Death Never Stop You 25-03-2014 - - - Verzamelalbum
Album met hitnotering(en) in de Vlaamse Ultratop 200 albums Datum van
verschijnen
Datum van
binnenkomst
Hoogste
positie
Aantal
weken
Opmerkingen
The black parade 2006 04-11-2006 33 40
Danger days - The true lives of the fabulous killjoys 2010 04-12-2010 79 1
May Death Never Stop You 25-03-2014 05-04-2014 147 2 Verzamelalbum

Singles[bewerken | brontekst bewerken]

Single met eventuele hitnotering(en) in de Nederlandse Top 40 Datum van
verschijnen
Datum van
binnenkomst
Hoogste
positie
Aantal
weken
Opmerkingen
Welcome to the black parade 13-10-2006 - Tip 8 - #92 in de Single Top 100
Na na na 27-09-2010 - Tip 5 - #86 in de Single Top 100
Sing 22-11-2010 - Tip 18 -
Single met hitnotering(en) in de Vlaamse Ultratop 50 Datum van
verschijnen
Datum van
binnenkomst
Hoogste
positie
Aantal
weken
Opmerkingen
Welcome to the black parade 2006 16-12-2006 50 1

Overige singles[bewerken | brontekst bewerken]

Titel Jaar Album
Honey, This Mirror Isn't Big Enough For The Two Of Us 2002 I Brought You My Bullets, You Brought Me Your Love
Vampires Will Never Hurt You
Headfirst for Halos 2004
Thank You for the Venom Three Cheers for Sweet Revenge
I'm Not Okay (I Promise)
Helena 2005
Under Pressure (met The Used) In Love and Death (her-uitgave)
The Ghost of You Three Cheers for Sweet Revenge
Welcome to the Black Parade 2006 The Black Parade
Famous Last Words 2007
I Don't Love You
Teenagers
Desolation Row 2009 Watchmen: Music from the Motion Picture
Na Na Na 2010 Danger Days: The True Lives of the Fabulous Killjoys
SING

Dvd's[bewerken | brontekst bewerken]

Externe links[bewerken | brontekst bewerken]