Telefoontap

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken

Een telefoontap (ook afluisteren of afluisteren van telefoongesprekken genoemd) is het monitoren van telefoon- en/of internetconverstaties door een derde partij, en gebeurt meestal in het geheim, dit wil zeggen dat de converserende partijen van het aftappen niet op de hoogte zijn. Voor het legaal aftappen door politie of andere overheidsinstanties is in Nederland toestemming van de rechter-commissaris vereist. Dit is een van de bijzondere opsporingsmethoden.

In Nederland worden aanzienlijk meer telefoontaps geplaatst dan in vergelijkbare landen. Zo werden er in de tweede helft van 2007 per dag in Nederland haast 1700 telefoons afgeluisterd, terwijl in de hele Verenigde Staten in 2007 'slechts' 2200 taps werden geplaatst. In een half jaar werden in Nederland haast 12500 taps geplaatst.[1] In het programma Buitenhof van 22 november 2009 verklaarde de voorzitter van het College van procureurs-generaal, Harm Brouwer, dat het in Nederland in 2008 om 26.000 taps ging, tegenover 2200 in de Verenigde Staten. Op 12 september 2009 schreef Vrij Nederland dat minister van Justitie Hirsch Ballin een week daarvoor aan de Kamer vertelde dat er 26.425 telefoontaps waren gepleegd in 2009. In 2012 werden 25.487 telefoontaps en bijna 17.000 internettaps geplaatst[2]

Vormen van aftappen[bewerken]

Passief[bewerken]

Met het passief aftappen wordt alleen gepoogd de verzonden informatie te onderscheppen en hiervan kennis te nemen.

Actief[bewerken]

Met actief aftappen wordt gepoogd niet alleen de verzonden informatie te onderscheppen en hiervan kennis te nemen maar tevens gepoogd deze informatie te manipuleren.

Zie ook[bewerken]

Bronnen[bewerken]

  1. Nederland 'kampioen' eigen burgers aftappen, Webwereld, 29 mei 2008
  2. http://www.nrc.nl/nieuws/2013/07/19/forse-stijging-internettaps-door-overheid/?utm_source=email&utm_campaign=nieuwsbrief-20130719&utm_content=Binnenland&utm_term=artikel2