The Shining (film)

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
The Shining
(Filmposter op en.wikipedia.org)
Tagline A Masterpiece Of Modern Horror
Regie Stanley Kubrick
Producent Stanley Kubrick
Scenario Roman
Stephen King
Scenario
Stanley Kubrick
Diane Johnson
Hoofdrollen Jack Nicholson
Shelley Duvall
Danny Lloyd
Muziek Wendy Carlos
Rachel Elkind
Montage Ray Lovejoy
Cinematografie John Alcott
Distributie Warner Bros. Pictures
Première Vlag van Verenigde Staten 23 mei 1980
Vlag van Nederland 30 oktober 1980
Genre Horror
Thriller (film)
Speelduur 146 minuten
142 minuten (Amerikaanse release)
119 minuten (Europese release)
Taal Engels
Land Vlag van Verenigd Koninkrijk Verenigd Koninkrijk
Vlag van Verenigde Staten Verenigde Staten
Budget $ 19.000.000 (geschat)
Opbrengst $ 44.017.374 (Verenigde Staten)
Nominaties 5
Prijzen 2
(en) IMDb-profiel
MovieMeter-profiel
Portaal  Portaalicoon   Film

The Shining is een horrorfilm uit 1980 geregisseerd door Stanley Kubrick. Het verhaal is gebaseerd op dat uit de gelijknamige bestseller van Stephen King. King was zelf niet enthousiast over deze adaptatie, met name omdat de verhaallijn vooral aan het einde nogal afwijkt van die in het boek. Daarom zorgde hij in 1997 (mede) zelf voor nog een, getrouwere, verfilming in de vorm van een eveneens gelijknamige miniserie.

Kubricks The Shining werd genomineerd voor vier Saturn Awards, waarvan ze die voor beste bijrolspeler (Scatman Crothers) daadwerkelijk won. De andere nominaties waren voor beste regisseur, beste horrorfilm en beste muziek. De film werd daarentegen ook genomineerd voor de Razzie Awards voor slechtste regisseur en slechtste actrice (Shelley Duvall).

Verhaal[bewerken]

Leeswaarschuwing: Onderstaande tekst bevat details over de inhoud en/of de afloop van het verhaal.

Schrijver Jack Torrance (Jack Nicholson) is afgeholpen van zijn drankverslaving waardoor hij tijdens een driftbui zijn zoontje Danny (Danny Lloyd) een keer heeft mishandeld. Hij vindt een tijdelijke baan als huisbewaarder in het prestigieuze Overlook Hotel in de Rocky Mountains, Colorado, dat gedurende de wintermaanden gesloten is vanwege de extreme weersomstandigheden. Jack krijgt de taak om de verwarmingsinstallatie in de gaten te houden en desnoods reparaties uit te voeren. De manager Stuart Ullman (Barry Nelson) vertelt Jack van tevoren over één van de eerdere huisbewaarders, Delbert Grady (Philip Stone). Die werd tijdens zijn verblijf in het hotel in de winter van 1970 krankzinnig en vermoordde vervolgens zijn vrouw en twee dochtertjes met een bijl.

Jack, zijn vrouw Wendy (Shelley Duvall) en hun zoontje Danny zullen voor enkele maanden de enige bewoners zijn van het complex. Als de familie op de laatste dag dat het hotel open is haar intrek neemt, krijgen de gezinsleden een rondleiding. Tijdens deze rondleiding krijgt Danny de schrik van zijn leven wanneer hij buitenzintuiglijk contact heeft met de Afro-Amerikaanse chef-kok van het hotel, Dick Hallorann (Scatman Crothers). Danny is net daarvoor door een dokter onderzocht vanwege het gedrag dat hij hierdoor vertoont en omdat hij een imaginair vriendje genaamd Tony zou hebben gecreëerd. In een persoonlijk gesprek vertelt Danny aan Hallorann dat hij weet dat er iets is gebeurd bij kamer 237, waarna Hallorann hem streng vermaant daar weg te blijven.

De eerste weken dat de familie alleen is in het hotel verlopen rustig. Overdag wil Jack werken aan zijn boek, waar hij nu alle tijd voor heeft. Danny ontdekt dat er geesten in het hotel ronddwalen. Hij ziet telkens tweelingzussen. Op een zeker moment ziet hij hen in stukken gehakt in de gang bij kamer 237 liggen. Het zijn de meisjes die in de winter van 1970 op diezelfde plek door hun vader zijn vermoord.

Enkele weken daarna volgt een zware sneeuwstorm en valt de telefoonverbinding uit, waardoor het hotel van de buitenwereld is afgesneden. Jack zit op zeker moment de hele dag alleen nog maar achter zijn schrijfmachine en reageert steeds geprikkelder wanneer Wendy hem iets vraagt of aanbiedt iets voor hem te doen. Ook lijkt hij zich nauwelijks nog om zijn zoon te bekommeren, waar het helemaal niet zo goed mee gaat. Danny is voortdurend angstig en wil het liefste zo snel mogelijk weg uit het hotel. Danny loopt schijnbaar onverklaarbare verwondingen aan zijn hals op, alsof iemand heeft geprobeerd hem te wurgen. Wendy beschuldigt eerst Jack ervan dit gedaan te hebben. Later vertelt ze Jack dat er in de badkamer van het hotel iemand aanwezig is die Danny heeft aangevallen. Wanneer Jack gaat kijken vindt hij in bad een naakte vrouw, die in staat van ontbinding blijkt te zijn wanneer hij haar liefkozend vastpakt, maar wel 'leeft'.

Hoewel er behalve Jack, Wendy en Danny niemand in het hotel aanwezig is, blijkt er op een avond in de balzaal een feest in 'jaren 20'-stijl aan de gang te zijn. Jack wordt uitgenodigd om tot deze 'club' toe te treden. Hij maakt eerst kennis met de barkeeper Lloyd (Joe Turkel). Vervolgens maakt hij kennis met de eerdere huisbewaarder Grady. Die vertelt Jack dat hij zijn vrouw en kinderen maar eens moet straffen. Dat had Grady zelf immers ook gedaan: zijn eigen kinderen wilden niet luisteren, dus heeft hij hen 'gestraft'. Als gevolg van dit onderhoud verliest Jack de laatste controle over zijn eigen gedachten.

De originele schrijfmachine die voor de film werd gebruikt

Wendy bemerkt de veranderingen in zowel Jack als Danny. Ze ontdekt dat Jack al die maanden achter de schrijfmachine steeds dezelfde zin heeft getypt, All work and no play makes Jack a dull boy (tevens een Engels spreekwoord). Ze suggereert dat het beter voor Danny is weg te gaan. Jack scheldt haar de huid vol en zegt dat hij voor alles zijn plicht als huisbewaarder niet wil verzaken. Hij wordt vervolgens door Wendy bewusteloos geslagen en opgesloten. Wanneer hij weer bijkomt besluit Jack dat het welletjes is en dat hij net als Grady destijds zijn gezin moet vermoorden met een bijl.

Danny heeft op dat moment buitenzintuiglijk contact gehad met de kok van het hotel. Deze is zo spoedig mogelijk vertrokken naar het hotel, dat inmiddels compleet is ingesneeuwd. Wanneer de kok die avond in het hotel arriveert, wordt hij in koelen bloede door Jack vermoord met een bijl. Danny en zijn moeder kunnen de auto's en sneeuwscooter niet meer gebruiken om te vluchten, omdat Jack die al eerder onklaar had gemaakt. Nu de kok echter zijn sneeuwscooter daar heeft staan, kan dit wel. Danny vlucht naar buiten en verbergt zich in het levensgrote labyrint voor het hotel. Jack verdwaalt en Danny en Wendy kunnen uit het hotel ontsnappen. Jack vriest dood in het doolhof.

Toen ze bij het hotel aankwamen, had Jack gezegd het gevoel al eens eerder in dit hotel geweest te zijn, alsof hij er eigenlijk altijd al geweest was. De film eindigt met een foto die is genomen op 4 juli 1921, waarop Jack nu prijkt als middelpunt van een feest en met een trotse blik in de ogen het glas heft.

Andere versies en interpretatie[bewerken]

In een van de andere versies van het verhaal lijkt het alsof ook manager Ullman vanaf het begin op de hoogte was van de aanwezigheid van de geesten in het hotel. Aan het einde van de film vertelt hij Wendy in het ziekenhuis dat het lichaam van haar man niet is gevonden. Vervolgens geeft hij Danny een gele tennisbal, vermoedelijk dezelfde bal waardoor Danny eerder in de film naar kamer 237 werd gelokt waar hij het visioen van de vermoorde meisjes kreeg. Uiteindelijk zou de kijker hierdoor zijn gaan twijfelen of het hele verhaal wel echt gebeurd is, of dat Jack wellicht aan het einde van de film is meegesleurd naar het verleden, hetgeen zijn aanwezigheid op de foto uit 1921 zou kunnen verklaren. Dit open einde werd later herschreven, omdat er niet te veel raadsels voor de kijker mochten overblijven.

Rolverdeling[bewerken]

Achtergrond[bewerken]

  • Stephen King was niet blij met deze verfilming en wilde zijn naam niet op de aftiteling zien. In 1997 werd het boek opnieuw verfilmd, ditmaal als miniserie (voor televisie) met medewerking van King zelf. Deze is een stuk getrouwer aan het verhaal in het boek.
  • Shelley Duvall (Wendy) heeft in de filmversie van Kubrick zwart haar. In het originele boek omschrijft King haar als blondine.
  • Jack Nicholson (Jack) gaat zijn familie in Kubricks film te lijf met een bijl. In Kings boek gebruikt hij een roquehamer.
  • In het boek is geen sprake van de oneliner "heeeeere's Johnny", wat Jack roept wanneer hij met een bijl de deur waarachter Wendy en Danny zich verschuilen inslaat. De tekst volgens het boek is "Boo" (boe). Nicholson heeft de zin geïmproviseerd. De oneliner is een verwijzing naar The Tonight Show van Johnny Carson.
  • In dezelfde scène wordt een toespeling gemaakt op De wolf en de drie biggetjes, wanneer Jack met de bijl voor de deur staat en tegen zijn vrouw roept Doe open of ik puf en zucht en steun en blaas je huisje omver!
  • Het hotel Overlook is de plaats waar zowel het heden als het verleden worden overzien. Het hotel is gebouwd op een Indiaanse begraafplaats en is een soort wachtkamer van de verdoemde zielen die zich manifesteren aan de mensen die de 'gave' (the shining) bezitten. De verfilming vond plaats in Timberline Lodge, een resort op de zuidflank van Mount Hood in Oregon. Het labyrint is een metafoor voor het ronddolen van de mens voordat hij de eeuwige rust kan krijgen. Zoals Graaf Dracula (Béla Lugosi in 1931) die zei: "To die! To be really dead: that must be glorious!". De film doet ook denken aan Daughters of Darkness (1971) van Harry Kümel over een vampier in een hotel (Het Thermae Palace Hotel te Oostende) die de gasten terroriseert.
  • Op 25 oktober 2003 werd middels een verkiezing van televisiezender Channel 4 de scène waarin Jack Nicholson door de deur roept "Here's Johnny" verkozen tot griezeligste filmmoment aller tijden.

Documentaire[bewerken]

Tijdens het Sundance Film Festival 2012 ging de ruim anderhalf uur durende documentaire Room 237 in première. Deze productie is volledig gewijd aan diverse analyses over Kubricks filmversie van The Shining, zonder zekerheid of deze overeen komen met Kubrick's daadwerkelijke bedoelingen.

Verwijzingen en parodieën[bewerken]

  • In een Halloweenaflevering van The Simpsons, "Treehouse Of Horror V" wordt de film in het 1ste segment geparodieerd.
  • In de aflevering "Peter, Peter Caviar Eater" uit de tv-reeks Family Guy wordt de scène met de tweeling en Danny geparodieerd.
  • In het Suske en Wiske-verhaal De curieuze neuzen wordt verwezen naar de film als Lambik met een bijl zijn eigen huis binnen dringt.
  • Er bevindt zich een foto in de film waar Nicholson op staat op jongere leeftijd. Dezelfde foto werd in 2001 weer gebruikt in The Pledge.
  • De video van The Kill, een lied van de alternatieve-rockband 30 Seconds to Mars, is geïnspireerd op de film. In de videoclip is te zien hoe de band een hotel aan het verkennen is. Op een brief van de hoteleigenaar staat "We hopen op een fijn verblijf en blijf uit kamer 6277." De band negeert de waarschuwing en opent kamer 6277. Nadat ze de deur hadden geopend, ondergaan ze allen de effecten van die kamer. Elk lid ervaart de effecten anders maar zij hebben wel iets gemeen: ze zien een veranderde versie van zichzelf. De climax van het nummer nadert wanneer frontman Jared Leto zijn dubbelganger op de gang tegenkomt.
  • In de videoclip van 'Please Don't Leave Me' (gezongen door P!nk) hakt de zangeres zich door een deur en steekt haar hoofd door het gat waar haar huidige vriendje zich verstopt voor haar.
  • In de aflevering "A Nightmare on Facetime" van South Park wordt de film geparodieerd.
  • In de film Finding Nemo is er een scène waar een haai een deur openbreekt, zijn kop door een gat heen steekt, en de befaamde one-liner parodieert.
  • In de aflevering 'Soul Survivor' van Supernatural wordt verwezen naar de film wanneer een bezeten Dean zich met een hamer door een deur heen hakt om bij zijn broer te komen.
  • In Seed of Chucky hakt Chucky de badkamerdeur aan gruzelementen en zegt dan dat hij niet weet wat hij moet zeggen.
  • In het spel mortal kombat x is er een fatality waarin johnny cage de befaamde one-liner parodieert.

Externe links[bewerken]

Wikiquote Wikiquote heeft een of meer citaten gerelateerd aan The Shining (film).