UK Independence Party

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
UK Independence Party
UKIP-politicus Stephen West, campagnevoerend in 2012
UKIP-politicus Stephen West, campagnevoerend in 2012
Personen
Partijleider Nigel Farage (waarnemend)
Mandaten
Lagerhuis
Hogerhuis
Europees Parlement
Assemblee voor Noord-Ierland
Lokale overheid
Politie commissarissen
Geschiedenis
Opgericht 3 september 1993
Algemene gegevens
Actief in Verenigd Koninkrijk
Hoofdkantoor Newton Abbot
Aantal leden 34.000 (2014)[1]
Richting Rechts
Ideologie Euroscepticisme
Libertarisme
Thatcherisme
Kleuren Paars en Geel
Jongerenorganisatie Young Independence
Europese fractie 1999-2004: niet-fractiegebonden leden
2004-2009: Onafhankelijkheid en Democratie Groep
2009-2014: Europa van Vrijheid en Democratie
2014-2019: Europa van Vrijheid en Directe Democratie
Europese organisatie Geen
Website ukip.org
Portaal  Portaalicoon   Politiek
Verenigd Koninkrijk

De UK Independence Party (UKIP, Ukip) is een economisch liberale, unionistische en eurosceptische politieke partij in het Verenigd Koninkrijk, die sinds 1993 bestaat. UKIP heeft één zetel in het Lagerhuis en drie vertegenwoordigers in het Hogerhuis. Met 22 fractieleden is het de grootste Britse politieke groepering in het Europees Parlement. De partij heeft internationaal veel aandacht getrokken door het optreden van Nigel Farage, die sinds 2006 (met twee onderbrekingen) de partijleider is (sinds 5 oktober 2016 'ad interim').

Geschiedenis[bewerken]

De partij werd in 1993 opgericht door Alan Sked. Het belangrijkste speerpunt van de partij is brexit (de terugtrekking van het Verenigd Koninkrijk uit de Europese Unie). Daarnaast zijn meer directe democratie, het stoppen van massa-immigratie en het verlagen van de belastingen belangrijke punten van de UKIP. De partij had tot 2014 geen zetels in het Britse Lagerhuis, maar behaalde wel successen bij Europese verkiezingen. In 2014 verwierf de UKIP twee zetels in het Lagerhuis bij tussentijdse verkiezingen. In het Hogerhuis heeft ze drie zetels.

Bij de Europese verkiezingen van 4 juni 2009 behaalde de partij een percentage van 17,1% (+ 0,6%) van de stemmen en won daarmee 13 zetels (+ 4 zetels) in het Europees Parlement. Ze was bij deze verkiezingen de tweede partij van Groot Brittannië, na de Conservatieven.

In oktober 2009 maakte Farage bekend af te treden als partijleider om zich te concentreren op het winnen van een zetel in het Lagerhuis (in het district Buckingham) bij de Britse Lagerhuisverkiezingen van mei 2010. Farage bleef wel leider van de fractie Europa van Vrijheid en Democratie, de fractie waar de UKIP toen in het Europees Parlement bij aangesloten was. Baron Pearson of Rannoch, lid van het Hogerhuis namens de UKIP, werd verkozen tot nieuwe leider van de UKIP. De poging van Farage om een Lagerhuiszetel te bemachtigen slaagde niet. In november 2010 werd hij opnieuw gekozen tot partijleider.

Bij de Europese verkiezingen van 22 mei 2014 was de UKIP met 26,60% de grootste Britse partij, en verwierf ze 24 van de 73 Britse zetels. Na deze verkiezingen trad de UKIP toe tot de nieuw gevormde fractie Europa van Vrijheid en Directe Democratie.

Op 9 oktober 2014 verkreeg de UKIP zijn eerste zetel in het Lagerhuis, toen het Conservatieve Lagerhuislid Douglas Carswell, die was overgestapt naar de UKIP, bij de daaropvolgende door hem afgedwongen tussentijdse verkiezing in zijn district Clacton werd herkozen voor de UKIP. Op 20 november van dat jaar volgde de tweede zetel, doordat in het district Rochester and Strood het Conservatieve Lagerhuislid Mark Reckless, die eveneens de overstap naar de UKIP gemaakt had, ook in een tussentijdse verkiezing herkozen werd.

Nigel Farage spreekt met de media (2012)

Politieke positie[bewerken]

De standpunten van UKIP bevinden zich meestal rechts (volgens sommigen extreemrechts) in het politieke spectrum. Farage heeft brexit tot zijn speerpunt gemaakt. Hij was bij het referendum over het EU-lidmaatschap in 2016 (samen met enkele politici van de Conservatieven) een van de aanjagers van de euroscepsis in het Verenigd Koninkrijk. Toen zijn doel bereikt was stapte hij op. Een opvolger leek te zijn gevonden in Diane James, die door de leden werd gekozen, maar op 4 oktober 2016 al na achttien dagen afzag van het partijleiderschap. Vervolgens nam Farage een dag later de vacante plaats weer in, voorlopig waarnemend in afwachting van een nieuwe leidersverkiezing.[2] Eerder al had hij schertsend "gedreigd" terug te keren als UKIP-leider als het kabinet-May niet genoeg haast zou maken met de inwerkingstelling van artikel 50 van het Verdrag betreffende de Europese Unie, waarin uittreding van een lidstaat is geregeld.

Door de Nederlandse media wordt de partij vaak vergeleken met de PVV. Afgezien van de euroscepsis, het populisme en de afhankelijkheid van één charismatische politieke leider hebben de partijen echter weinig gemeen. Farage heeft meermaals nadrukkelijk afstand genomen van deze vergelijking en zijn afkeer uitgesproken over de in zijn ogen discriminerende uitlatingen van Geert Wilders.[3]

Externe link[bewerken]