Cesare Prandelli

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
Cesare Prandelli
Cesare Prandelli Euro 2012 vs England.jpg
Persoonlijke informatie
Volledige naam Cesare Claudio Prandelli
Geboortedatum 19 augustus 1957
Geboorteplaats Orzinuovi, Italië
Clubinformatie
Spelend bij Gestopt in 1990
Positie Verdedigende middenvelder
Huidige club Galatasaray
Functie Trainer
Senioren
Seizoen Club w 0(g)
1974–1978
1978–1979
1979–1985
1985–1990
Cremonese
Atalanta
Juventus
Atalanta
88 0(4)
27 0(1)
89 0(0)
89 0(1)
Getrainde clubs
1990–1997
1993–1994
1997–1998
1998–2000
2000–2001
2002–2004
2004
2005–2010
2010–2014
2014–
Atalanta (jeugd)
Atalanta (interim)
Lecce
Verona
Venezia
Parma
AS Roma
Fiorentina
Italië
Galatasaray
Portaal  Portaalicoon   Voetbal

Cesare Claudio Prandelli (Orzinuovi, 19 augustus 1957) is een Italiaanse ex-voetballer. Hij volgde in de zomer van 2010 Marcelo Lippi op als bondscoach van Italië. Na het teleurstellende WK 2014 nam hij ontslag.

Spelerscarrière[bewerken]

Cesare Prandelli was een verdedigend ingestelde middenvelder die over een uitstekend schot beschikte. In 1974 maakte hij zijn debuut voor Cremonese, dat toen in de Serie C uitkwam. Hoewel het elftal met spelers als Prandelli en Antonio Cabrini over toekomstige toppers beschikte, wist Cremonese pas in 1977 te promoveren naar de Serie B. Een jaar later zakte de club opnieuw naar de Serie C en verkaste Prandelli naar Atalanta in de Serie A. Daar werd hij in geen tijd een titularis, maar kon hij niet voorkomen dat de club degradeerde.

Prandelli versierde vervolgens een transfer naar topclub Juventus, waar hij opnieuw verenigd werd met Cabrini. Prandelli zag hoe het middenveld van Juventus in de loop der jaren bemand werd door kleppers als Michel Platini, Marco Tardelli en Massimo Bonini en moest zich tevreden stellen met een rol als invaller. In zijn periode bij Juventus won hij wel drie landstitels, eenmaal de beker, eenmaal de Europacup II en eenmaal de Europacup I. Die laatste trofee veroverde Juventus in 1985, na een historische finale tegen Liverpool in het Heizelstadion in Brussel. Voor de aftrap van de finale braken er zware rellen uit waarbij tientallen supporters om het leven kwamen. Ondanks het Heizeldrama ging de wedstrijd gewoon door en veroverde Juventus voor het eerst de Europacup I. Prandelli mocht in de slotminuten invallen voor Massimo Briaschi.

Na zes seizoenen bij Juventus keerde Prandelli terug naar Atalanta Bergamo. In 1987 bereikte de club de finale van de Coppa Italia, maar verloor daarin over twee wedstrijden met 4-0 van het Napoli van stervoetballer Diego Maradona. Prandelli speelde enkel in de met 3-0 verloren heenwedstrijd mee. Datzelfde jaar zakte de Atalanta naar de Serie B, hoewel het als verliezend bekerfinalist ook mocht deelnemen aan de Europacup II. In het Europese bekertoernooi werd Atalanta pas in de halve finale uitgeschakeld door latere winnaar KV Mechelen. In 1988 keerden de Italianen terug naar de hoogste afdeling. Twee jaar later zette Prandelli een punt achter zijn spelerscarrière.

Clubstatistieken[bewerken]

Seizoen Club Competitie Duels Goals
1974/75 Vlag van Italië Cremonese Serie C 3 0
1975/76 12 0
1976/77 37 2
1977/78 Serie B 36 2
1978/79 Vlag van Italië Atalanta Serie A 27 1
1979/80 Vlag van Italië Juventus 18 0
1980/81 20 0
1981/82 8 0
1982/83 15 0
1983/84 17 0
1984/85 11 0
1985/86 Vlag van Italië Atalanta 21 0
1986/87 29 1
1987/88 Serie B 8 0
1988/89 Serie A 15 0
1989/90 16 0
TOTAAL 293 4

Trainerscarrière[bewerken]

Beginjaren[bewerken]

Meteen na het beëindigen van zijn spelersloopbaan kreeg Prandelli de functie van jeugdcoach bij Atalanta. Van november 1993 tot aan het einde van het seizoen was hij interim-coach van het eerste elftal. Prandelli kon echter niet voorkomen dat Atalanta opnieuw naar de Serie B zakte. Na de degradatie ging hij terug aan de slag als jeugdcoach.

In 1997 stapte hij over naar Lecce, waar hij voor het eerst volwaardig hoofdcoach werd. Prandelli slaagde er niet in om Lecce uit de degradatiezone te loodsen en werd in januari 1998 ontslagen. Meteen daarna werd hij in de Serie B coach van Verona, dat onder zijn leiding meteen kampioen werd en promoveerde. Zijn ex-club Lecce maakte dat jaar de omgekeerde beweging. In het seizoen 1998/99 eindigde hij met Verona verrassend op de 9e plaats.

In 2000 keerde Prandelli terug naar de Serie B, waar hij ditmaal trainer werd van het bescheiden Venezia. De club werd onder zijn leiding vierde en promoveerde dus naar de hoogste divisie. In de Serie A ging Venezia echter niet goed van start. Na reeds vijf wedstrijden werd Prandelli ontslagen. Vervolgens was hij enkele maanden werkloos en begon hij te golfen.

Parma[bewerken]

Na iets minder dan een jaar zonder club werd Prandelli aangesteld als hoofdcoach van bekerwinnaar Parma, waar hij toppers als Daniele Bonera, Adriano, Adrian Mutu en Alberto Gilardino onder zijn hoede kreeg. In de twee seizoenen dat hij trainer was van Parma, eindigde de club telkens op de 5e plaats in de Serie A. Parma nam onder Prandelli ook elk jaar deel aan de UEFA Cup. In het seizoen 2003/04 werden de prestaties van Parma wel overschaduwd door het Parmalat-schandaal.

Prandelli's periode als trainer van Parma leverde hem een transfer naar topclub AS Roma op. Hij tekende in de zomer van 2004 bij de Romeinse club, maar stapte om persoonlijke redenen nog voor het begin van de competitie op. Prandelli wilde zijn echtgenote, bij wie in 2001 borstkanker was vastgesteld, bijstaan omdat haar toestand was verslechterd.

Fiorentina[bewerken]

In de zomer van 2005 keerde Prandelli terug naar het voetbal. Hij volgde zijn oud-ploegmaat Dino Zoff op als trainer van Fiorentina, dat net aan de degradatie was ontsnapt. Met spelers als Luca Toni, Riccardo Montolivo en Giampaolo Pazzini werd Fiorentina in Prandelli's eerste seizoen vierde in de Serie A, waardoor de club geplaatst was voor de voorrondes van de UEFA Champions League. In 2006 kwam in het Italiaanse voetbal echter een grootschalig omkoopschandaal aan het licht. Tal van clubs, waaronder Fiorentina, werden aanvankelijk naar de Serie B verwezen. Uiteindelijk mocht de club ook in het seizoen 2006/07 in de Serie A starten, al begon het wel met een achterstand van 15 punten en werd het voor een jaar uitgesloten van Europees voetbal. Desondanks die aanzienlijke achterstand loodste Prandelli zijn team naar de 6e plaats. Een jaar later bereikte hij met Fiorentina de halve finale van de UEFA Cup, waarin het werd uitgeschakeld door latere winnaar CSKA Moskou. Dat jaar werd hij ook verkozen tot beste trainer in de Serie A. In het seizoen 2009/10 wist hij zich met Fiorentina te plaatsen voor de groepsfase van de Champions League en stak hij Fulvio Bernardini voorbij als langstzittende coach van Fiorentina. Prandelli's elftal werd in de groep van Liverpool, Olympique Lyon en Debreceni eerste. In de volgende ronde werd Fiorentina op basis van het aantal gescoorde uitdoelpunten uit het toernooi gewipt door latere finalist Bayern München.

Bondscoach Italië[bewerken]

Prandelli kijkt gespannen toe tijdens de kwartfinale van het EK 2012.
Mario Balotelli en Prandelli (midden) op bezoek bij Giorgio Napolitano.

Nog voor het teleurstellende WK 2010, waarin Italië de groepsfase niet overleefde, werd Prandelli benoemd als de opvolger van bondscoach Marcello Lippi. Op 10 augustus 2010 leidde hij zijn eerste interland als bondscoach. Het ging om een vriendschappelijk duel dat met 0-1 verloren werd van Ivoorkust.

Nadien nam Prandelli met Italië deel aan de kwalificaties voor het EK 2012. De Azzuri werden na acht overwinningen in tien wedstrijden eerste in de groep van Estland, Servië, Slovenië, Noord-Ierland en Faeröer. Op het EK in Polen en Oekraïne werd Italië samen met titelverdediger Spanje, Kroatië en Ierland ondergebracht in Groep C. Zowel tegen Spanje als Kroatië speelde Italië 1-1 gelijk. In de laatste wedstrijd won het team van Prandelli met 2-0 van Ierland, waardoor het in Groep C over Kroatië naar de tweede plaats sprong. In de volgende ronde werd Engeland na strafschoppen uitgeschakeld. In de strafschoppenreeks won Italië met 2-4, na onder meer een panenka van Andrea Pirlo. In de halve finale won Italië met 1-2 van Duitsland, een van de topfavorieten voor eindwinst. Prandelli's protegé en enfant terrible Mario Balotelli scoorde in dat duel twee keer voor Italië. In de finale stonden de Italianen opnieuw tegenover Spanje. Hoewel Spanje overtuigend won met 4-0, mocht Italië het toernooi met opgeheven hoofd verlaten. Na het EK mocht de spelersgroep van Prandelli in het Quirinaalpaleis op bezoek bij de Italiaans president Giorgio Napolitano.

Een jaar na het EK mocht Italië als verliezend finalist van het EK ook deelnemen aan de Confederations Cup. In de groepsfase plaatste Italië zich samen met gastland Brazilië voor de halve finale. Daarin mocht het team van Prandelli het opnieuw opnemen tegen Spanje. Na 120 minuten stond het nog steeds 0-0. In de strafschoppenreeks won Spanje met 7-6. De Italiaanse verdediger Leonardo Bonucci was de enige speler die een penalty miste.

In 2013 wist Italië zich ook te plaatsen voor het WK 2014 in Brazilië. In Groep B van de Europese kwalificatieronde had Italië geen moeite om afstand te nemen van onder meer Denemarken, Tsjechië en Bulgarije. Op 10 september 2013 en met nog twee wedstrijden te gaan, verzekerde Italië zich van deelname aan het WK. Italië was samen met Nederland het eerste Europese land dat zich wist te kwalificeren voor de eindronde in Brazilië.

Op het WK 2014 stelde Italië teleur. In het eerste duel won het team van Prandelli van Engeland, maar nadien verloren de Italianen van zowel Costa Rica als Uruguay. Op 24 juni 2014, na de 0-1 nederlaag tegen Uruguay, kondigde Prandelli zijn ontslag als bondscoach aan.

Galatasaray[bewerken]

Op 3 juli 2014 heeft Prandelli getekend bij het Turkse club Galatasaray.

Privéleven[bewerken]

Op 18-jarige leeftijd leerde Prandelli in zijn geboortedorp Orzinuovi de 15-jarige Manuela Caffi kennen. In 1982 trouwden de twee, onder toezicht van getuigen Domenico Pezzolla en Antonio Cabrini. Prandelli en Caffi kregen later twee kinderen, Carolina en Nicolò. In 2001 werd er bij Prandelli's echtgenote borstkanker vastgesteld. Toen haar toestand in 2004 verslechterde, stapte hij op als coach van AS Roma. Op 26 november 2007 overleed Caffi. In 2010 begon hij een relatie met Novella Benini, de ex van het Italiaans parlementslid Chicco Testa. Dat jaar werd Prandelli ook voor het eerst grootvader.

Erelijst[bewerken]

Als speler[bewerken]

Competitie Aantal Jaren
Nationaal
Italiaans kampioen 3x 1981, 1982, 1984
Coppa Italia 1x 1983
Europees
Europacup I 1x 1985
Europacup II 1x 1984
UEFA Super Cup 1x 1984

Als trainer[bewerken]

Competitie Aantal Jaren
Nationaal
Kampioen in de Serie B 1x 1999
Internationaal
Zilver Europees kampioenschap 1x 2012
Brons FIFA Confederations Cup 1x 2013
Individueel
Gouden Bank 2x 2006, 2007
Beste coach in de Serie A 1x 2009
Premio Facchetti 1x 2009
Premio Nazionale Enzo Bearzot 1x 2011

Zie ook[bewerken]

Voorganger:
Marcello Lippi
Bondscoach van het Italiaans elftal
2010-2014
Opvolger:
Antonio Conte
Bronnen, noten en/of referenties