Christine Ohuruogu

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
Christine Ohuruogu
Christine Ohuruogu, October 2008.jpg
Volledige naam Christine Ohuruogu
Geboortedatum 17 mei 1984
Geboorteplaats East London
Nationaliteit Vlag van Verenigd Koninkrijk Verenigd Koninkrijk
Lengte 1,75 m
Gewicht 70 kg
Sportieve informatie
Discipline lange sprint
Trainer/coach Lloyd Cowan
Eerste titel Brits kampioene 400 m 2004
OS 2004, 2008, 2012
Extra Brits recordhoudster 400 m, 4 x 400 m
Portaal  Portaalicoon   Atletiek

Christine Ohuruogu (Londen, 17 mei 1984) is een Britse sprintster van Nigeriaanse afkomst, die is gespecialiseerd in de 400 m. Ze werd olympisch kampioene en wereldkampioene in deze discipline.

Biografie[bewerken]

Jeugd[bewerken]

Christine Ohuruogu is in Londen geboren als kind van Nigeriaanse ouders. Ze groeide op minder dan een mijl van het olympisch stadion in Stratford. Ze studeerde taalkunde aan het University College London. Daar deed Christine Ohuruogu aan netbal, maar stopte hier in 2003 mee om zich op atletiek toe te leggen.

Haar eerste internationale succes was het behalen van een bronzen medaille op de 400 m met een tijd van 54,21 s tijdens de Europese kampioenschappen voor junioren in 2003 in het Finse Tampere.

Senioren[bewerken]

In 2004 nam Ohuruogu deel aan de Olympische Spelen van Athene, maar werd in de halve finale van de 400 m uitgeschakeld. Ze eindigde in haar halve finale als vierde in 51,00. De finale haalde ze wel op de 4 x 400 m estafette, waarin zij met haar team vierde werd.

Na op de wereldkampioenschappen van 2005 in Helsinki op de 400 m opnieuw niet verder te zijn gekomen dan de halve finale, won Ohuruogu een bronzen medaille op de 4 x 400 m estafette samen met haar teamgenotes Lee McConnell, Donna Fraser en Nicola Sanders.

Op de 400 m tijdens de Gemenebestspelen 2006 veroverde Christine Ohuruogu goud in een persoonlijk record van 50,28. Ze versloeg hiermee de favoriete Tonique Williams-Darling. Ze was op deze Spelen bovendien de laatste loopster van het Britse 4 x 400 m estafetteteam, dat in eerste instantie de wedstrijd leek te hebben gewonnen. Naderhand bleek echter, dat bij het overgeven van de estafettestokjes de Engelse ploeg op de verkeerde plek had gestaan, waardoor het Australische team op onreglementaire wijze werd gehinderd. Het Britse viertal werd vervolgens gediskwalificeerd.

Schorsing[bewerken]

In augustus 2006 werd Ohuruogu door de IAAF voor een jaar geschorst wegens het missen van drie "out-of-competition" dopingtesten (één oktober 2005, twee in juni 2006). Door de British Olympic Association werd ze levenslang uitgesloten voor de Olympische Spelen. Dit laatste vocht ze aan bij het Hof van Arbitrage voor Sport, maar verloor deze zaak. Het beroep dat zij hier vervolgens tegen aantekende, eindigde wél in haar voordeel: het beroepspanel besloot dat er voldoende verzachtende omstandigheden waren om de schorsing te beëindigen.

Christine Ohuruogu (midden, blauw tenue) wint de 400 m op de WK in Osaka.

Comeback[bewerken]

Haar schorsing door de IAAF liep op 5 augustus 2007 af. Een dag hierna werd ze geselecteerd voor het Britse team en op 29 augustus 2007 won ze op de WK in Osaka onverwachts de wereldtitel op de 400 m. Haar landgenote Nicola Sanders won het zilver. Als klap op de vuurpijl snelde zij vervolgens op de 4 x 400 m estafette, samen met Marilyn Okoro, Lee McConnell en Nicola Sanders, ook nog eens naar de bronzen medaille in de nationale recordtijd van 3.20,04.
Een jaar later was zij op de Olympische Spelen van 2008 in Peking opnieuw de sterkste op de 400 m. Met een tijd van 49,62 veroverde zij de gouden medaille en versloeg ze de Jamaicaanse Shericka Williams (zilver; 49,69) en de Amerikaanse Sanya Richards (brons; 49,93).

WK 2009[bewerken]

Op de WK van 2009 in Berlijn gold Ohuruogu op basis van haar in Peking opgebouwde status vanzelfsprekend als favoriete voor de eindzege op de 400 m. Die verwachting maakte ze niet waar. Hoewel zij in de finale van dit atletiekonderdeel met 50,21 haar beste seizoenstijd realiseerde, had zij minstens 0,6 seconde sneller moeten lopen om in de prijzen te vallen. Nu ging de overwinning naar Sanya Richards, die met 49,00 de beste wereldjaarprestatie neerzette. De Britse olympische kampioene werd vijfde. Op de 4 x 400 m estafette eindigde het Britse vrouwenteam met Christine Ohuruogu in de gelederen in 3.25,16 als vierde en ook hier viel ze dus buiten de medailles.

OS 2012[bewerken]

Op de Olympische Spelen van 2012 in Londen nam ze deel aan de 400 m en de 4 x 400 m estafette. Op de 400 m won ze een zilveren medaille. Met een tijd van 49,70 finishte ze achter de Amerikaanse Sanya Richards-Ross (goud; 49,55) en voor de Amerikaanse DeeDee Trotter (brons; 49,72). Bij het estafettelopen werd ze met haar teamgenoten Shana Cox, Lee McConnell, Perri Shakes-Drayton vijfde in 3.24,76. De wedstrijd werd gewonnen door het Amerikaanse estafetteteam in 3.16,87.

Ohuruogu sleepte in 2013 haar tweede outdoorwereldtitel binnen bij de WK van Moskou. Ze liep in de finale van de 400 m een tijd van 49,41, dezelfde tijd als de nummer twee Amantle Montsho, tevens een Brits record. Uit de finishfoto bleek, dat Ohuruogu 0,004 seconden sneller was geweest dan Montsho. Later in het toernooi viel Ohuruogu ook bij de estafette in de prijzen: het Britse team werd derde achter Rusland en de Verenigde Staten.

Titels[bewerken]

  • Olympisch kampioene 400 m - 2008
  • Wereldkampioene 400 m - 2007, 2013
  • Wereldindoorkampioene 4 x 400 m - 2012
  • Europees indoorkampioene 4 x 400 m - 2013
  • Gemenebestkampioene 400 m - 2006
  • Brits kampioene 400 m - 2004

Persoonlijke records[bewerken]

Outdoor
Onderdeel Prestatie Datum Plaats
100 m 11,35 s 4 mei 2008 Irvine
200 m 22,85 s 1 juni 2009 Hengelo
400 m 49,41 s (nat. rec.) 12 augustus 2013 Moskou
Indoor
Onderdeel Prestatie Datum Plaats
60 m 7,54 s 21 februari 2009 Birmingham
100 m 11,90 s 14 januari 2006 Uxbridge
200 m 23,41 s 16 februari 2008 Birmingham

Prestaties[bewerken]

200 m[bewerken]

400 m[bewerken]

Kampioenschappen
  • 2003: Brons EK junioren - 54,21 s
  • 2004: 4e in ½ fin. OS - 51,00 s
  • 2005: Zilver EK (<23 jaar) - 50,73 s
  • 2005: Brons AAA (<23 jaar) - 52,43 s
  • 2006: Goud Gemenebestspelen - 50,28 s
  • 2007: Goud WK - 49,61 s
  • 2007: Brons Wereldatletiekfinale - 50,20 s
  • 2008: Goud OS - 49,62 s
  • 2008: Zilver Wereldatletiekfinale - 50,83 s
  • 2009: 5e WK - 50,21 s
  • 2009: Zilver Memorial Van Damme - 50,43 s
  • 2009: 6e Wereldatletiekfinale - 51,42 s
  • 2012: Zilver OS - 49,70 s
  • 2013: Goud WK - 49,41 s (nat. rec.)
Golden League-podiumplekken
Diamond League-podiumplekken

4 x 400 m estafette[bewerken]

  • 2004: 4e OS - 3.25,12
  • 2005: Brons WK - 3.24,44
  • 2007: Brons WK - 3.20,04 (nat rec.)
  • 2009: 4e WK - 3.25,16
  • 2011: 4e WK - 3.23,63
  • 2012: 5e OS - 3.24,76
  • 2013: Goud EK indoor - 3.27,56
  • 2013: Brons WK - 3.22,61
  • 2014: Brons WK indoor - 3.27,90
Bronnen, noten en/of referenties