Diada Nacional de Catalunya

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
Diada Nacional de Catalunya
Catalaanse Nationale Feestdag
Rafael Casanova 11 Setembre.jpg
Andere namen Onze de Setembre
Gevierd door Catalonië Catalonië
Type Nationale feestdag
Datum 11 september
Ingesteld in spontaan: 18de eeuw
officieel: sedert 1980
Afgeschaft in 1939-1975
Verwant met Diada de Sant Jordi (23 mei)

Diada Nacional de Catalunya of Catalaanse Nationale Feestdag vaak kortweg La Diada genaamd is de Nationale feestdag van Catalonië, een deelstaat van Spanje. Hij wordt op 11 september gevierd.

De dag gaat terug tot 11 september 1714, tijdens de Spaanse Successieoorlog, toen het kasteel van Cardona, als laatste oord van verzet, zich moest overgeven na de val van Barcelona. De blokkade was goed een jaar te voren, kort na de Vrede van Utrecht begonnen door Spaanse en Franse troepen. Op 25 juli 1714 gingen de troepen over tot een belegering. Na de val van Barcelona, richtte Filips V een streng centralistische staat naar Frans model op en werd de verregaande zelfstandigheid van Catalonië, waarvan het onder de Kroon van Aragón genoot, volledig afgeschaft.

Oorsprong: van rouwdienst tot feestdag[bewerken]

Om de dag van een grote nederlaag als nationale feestdag uit te roepen, is ongebruikelijk maar de vieringen zijn in de loop van de achttiende eeuw spontaan ontstaan. Het ging oorspronkelijk slechts om rouwdiensten voor de slachtoffers.

In de loop van de negentiende eeuw, binnen de overal in Europa heersende romantisch-nationalistische beweging, ontstaat ook in Catalonië een stevige Catalaanse emancipatiebeweging en een streven naar het versterken van de eigen identiteit en taal. De beweging wordt ook gedragen door een culturele heropleving, de zogenaamde Renaixença catalana en een industriële bloeiperiode. Op zoek naar nieuwe symbolen, wordt in 1888 een standbeeld ingehuldigd voor Rafael Casanova i Comes , de laatste voorzitter van de Consell de Cent, de Barcelonese stadsregering. Ook andere prominenten zoals generaal Josep Moragues i Mas, de leider van de Habsburgse troepen, die na de val van Barcelona geëxecuteerd werd, groeien uit tot typische helden uit de romantiek. Van jaar tot jaar neemt de betekenis van de herdenkingen toe en krijgen gaandeweg een feestelijker karakter.

Onder de militaire dictatuur van José Antonio Primo de Rivera (1923-1930) raakt het feest, gedwongen, op de achtergrond. Tijdens de Tweede Spaanse Republiek (1931-1939) wordt het weer uitgebreid gevierd, maar onder het franquisme (1939-1975) worden alle Catalaanse feesten en symbolen (sardana, senyera...) verboden en de Catalaanse taal uit het openbare leven verbannen.[1] Kort na de dood van Francisco Franco (1892-1975) komt het op de daaropvolgende 11de september in 1976 tot één van de grootste betogingen die Barcelona ooit gezien had: meer dan één miljoen mensen eisen meer Catalaanse autonomie.[2] Muriel Casals, voorzitster van Òmnium Cultural spreekt van een keerpunt van rouwdag tot feestdag.[3]

Een wettelijke feestdag[bewerken]

De Fossar de les Moreres, een ander decor voor nationale herdenkingen

Na de democratische overgang, wordt de dag door de eerste vrij verkozen generalitat de Catalunya onder leiding van Jordi Pujol i Soley op 12 juni 1980 tot officiële nationale feestdag verklaard. In 2006 werd de diada in de regionale grondwet (Estatut de 2006) vastgelegd.[4] Het is een dag van vieringen, manifestaties en politieke verklaringen.

In 2012 neemt, mede als gevolg van de economische crisis, de onvrede over de centrale regering in Madrid weer toe en werd er door de Assemblea Nacional Catalana, een overkoepelende vergadering van alle Catalanistische partijen en groeperingen tot een massabetoging opgeroepen.[5][6] De opkomst van rond de 1,5 miljoen betogers was massaal.[7] Dit resultaat werd in 2013 nog overtroffen met de Catalaanse Weg, een mensenketting van meer dan 400 kilometer over de oude Romeinse Via Augusta van El Pertús tot in Vinaròs.

Bronnen, noten en/of referenties
  1. "Onze de Setembre", in: Gran Enciclopèdia Catalana (online)
  2. Pere Anguera, L'Onze de setembre: Història de la Diada (1886-1938), Barcelona, Editorial de l'Abadia de Montserrat, 2008, 416 blz. ISBN 978-84-9883-016-3
  3. ACN, «Muriel Casals: “Estem a punt de tenir Onzes de Setembre de celebració”» in El Punt Avui, 11 september 2012
  4. «Llei 1/1980 de 12 de juny, per la qual es declara Festa Nacional de Catalunya la diada de l'onze de setembre» in: Diari oficial de la Generalitat de Cataluna; 25 juni 1980
  5. Óscar Palau, "Sense precedents. La manifestació de la Diada batrà el rècord d'autocars que mai ha rebut Barcelona, i les expectatives d'assistència són espectaculars in: El Punt Avui, 6 september 2012 (vert.: "Zonder predecent. De betoging op de Diada, brak alle records. Zoveel Touringcars zijn nog nooit op één dag naar Barcelona gereden.)
  6. Jordi Nadal, "Renfe doblarà el nombre de vagons de tren per la Diada", El Punt Avui, 6 september 2012 (vert.: Renfe verdubbelt het aantal wagons)
  7. Ferran Bono, «Cientos de miles de personas claman en Barcelona por la independencia», El País, 11 september 2012, (vert.: Meerdere honderd duizenden komen op voor de onafhankelijkheid in Barcelona)