Herat (stad)

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
Herat
هرات
Plaats in Afghanistan Vlag van Afghanistan
Herat (stad)
Herat (stad)
Situering
Provincie Herat
Coördinaten 34° 20′ NB, 62° 12′ OL
Algemeen
Inwoners (2013[1]) 358.0000
Hoogte 920 m
Foto's
Herat (2009)
Herat (2009)
Portaal  Portaalicoon   Azië
Uitzicht vanaf de citadel

Herāt[2] of Harāt (Perzisch en Pasjtoe: هرات; Herāt) is de op een na grootste stad (in inwonertal) van Afghanistan. Het is de hoofdstad van de gelijknamige provincie en heeft ongeveer 350.000 inwoners. De stad ligt in het noordwesten van het land op een kruispunt van historische handelsroutes in het dal van de Hari Rud. De bevolking bestaat hoofdzakelijk uit etnische Tadzjieken en is voor 86% soennitisch moslim. De stad is het economische en culturele centrum van West-Afghanistan en is gelegen in een van de vruchtbaarste, geïrrigeerde, landbouwgebieden van het land. Belangrijke handel, o.m. in karakoel-wol, industriële verwerking van landbouwproducten en traditionele leer- en metaalbewerking; daarnaast van oudsher vervaardiging van tapijten. In de omgeving winning van chroom. Knooppunt van wegen; vliegveld.

In en rond de stad bevinden zich vele resten uit de rijke historie van de stad, m.n. uit de 15de eeuw, w.o. de oude citadel met massieve vestingwerken, een mausoleum, twee madrasaʼs en de grote moskee met rijk versierde gevel (1498).[3]

Bevolking[bewerken]

De stad telde 140.323 inwoners bij de volkstelling van 1979, waarmee het toen de derde stad van het land vormde. De Afghaanse Statistische Dienst schatte het inwoneraantal in 2013 op 358.0000,

De Herati's zijn grotendeels Perzischtalige Tadzjieken en overwegend moslim (86% soennieten en 14% sjiieten) (2006). [bron?] Voor 1980 was er een Joodse gemeenschap die uit zo'n vijftig families bestond en die nadien naar Israël is verhuisd.

Geschiedenis[bewerken]

De stad gaat waarschijnlijk terug op de stad Artacoana of Aria, die van ruim 1000 jaar v.Chr. dateert en een van de eerste steden van de Ariërs was.[4] Liggend op oude handelsroutes, onder andere de Zijderoute, de regio (Oud-Perzisch: Haraiva) is van oudsher het centrum van het handelsverkeer naar China, Centraal-Azië en het Romeinse Rijk.[5]

In 330 v.Chr. werd deze plek ingenomen door Alexander de Grote die er een citadel bouwde en de huidige stad stichtte, die aanvankelijk zijn naam droeg: Alexandria Ariana.[6] In de 7e eeuw werd deze stad door Arabische moslims veroverd die er de islam introduceerden. Na verovering door de Arabieren (661) ontwikkelde ze zich tot een belangrijk centrum van het islamitisch geloof.

In 1038 werd de stad door de Seltsjoeken veroverd.

In de 13de en 14de eeuw werd de stad tot twee maal toe veroverd en geplunderd, aanvankelijk door de Mongolen en later door de Turken onder Timoer. De inname door de Mongoolse krijgsheer Dzjengis Khan in 1221 zou nagenoeg meeste inwoners het leven hebben gekost. De Turkse veroveraar Timoer Lenk veroverde en verwoestte Herat in 1381, maar zijn zoon Sjahroech herbouwde de stad en maakte haar tot de bloeiende hoofdstad van het Timoeridenrijk, dat vooral Perzië omvatte.

Onder de Timoeriden (15de eeuw) volgde de grootste bloeiperiode en ontwikkelde Herat zich tot centrum van kunst, cultuur en wetenschap.[5] Een aantal Timoeriden maakte het hof tot een centrum van artistiek en intellectueel leven, zoals Bajsoengoer (1399–1433), een groot kunstminnaar en mecenas, die aan het hof van zijn vader Sjahroech te Herāt leefde, en Hoessein Bajkara die van 1469 tot 1506 in Herāt regeerde. In zijn omgeving waren o.m. de dichter Djami (1414–1492) en de historici Mirchwand (1433–1498) en Chwandemir (ca. 1475-ca. 1535) werkzaam. De raadsman van de sultan, Ali Sjir Neva'i (1440/1441–1501), een machtig mecenas, was de eerst bekende dichter die in het Oost-Turks, het Tsjagataïsch, schreef.[7]

Afgezien van een kort Oezbeeks intermezzo vanaf 1507, bleef de stad tot 1747 bij Perzië horen. Later hebben de Perzen en Afghanen gevochten over de controle van de stad en het veranderde de winnende hand regelmatig voordat door de Engelse bemoeienissen de stad in 1857 in handen van de Afghanen viel en permanent een gedeelte van Afghanistan werd.[8]

In maart 1979 was Herat het toneel van een opstand, geleid door Ismail Khan tegen het regime van Nur Muhammad Taraki. De inwoners van de stad kwamen in opstand tegen het regime, waarop het Sovjetleger de opstand neersloeg met als gevolg meer dan 24.000 burgerdoden. Het was de opmaat voor de Sovjetinvasie in Afghanistan later dat jaar[9]. Ismail Khan werd in 1992, na de terugtrekking van de Sovjets, gouverneur van Herat. Hij hield zich onpartijdig in de burgeroorlog die vooral in Kabul heerste. Toen Khan het gouverneurschap onder druk van de centrale Afghaanse regering in 2004 moest opgeven, braken er in Herat rellen uit.

Stadsbeeld[bewerken]

De stad is met haar rijke historie een van de toeristische trekpleisters van Afghanistan Van de bloei van de stad tijdens het bewind van da Timoeriden vorsten in de 15de eeuw getuigen om de talloze minaretten en moskeeën.[10] De voornaamste moskee van Herāt is de Masjid-i Jami of Vrijdagmoskee die het oude gedeelte van de stad domineert. Vier blauwe minaretten versieren de wit met blauwe moskee, die uit 1200 dateert, maar sindsdien herhaaldelijk werd verwoest, herbouwd en gerestaureerd.

Kunst[bewerken]

Onder de Timoeriden (15de eeuw) kwam Herat tot bloei en werd het centrum van de miniatuurkunst.[11] Ondanks de verwoestingen die Timoer in Perzië en de aangrenzende landen had aangericht, werd de periode waarin zijn nakomelingen regeerden een hoogtepunt in de Perzische kunstgeschiedenis (‘Timoeridische renaissance'). Timoer zelf reeds stimuleerde de bouwkunst met opdrachten voor imposante gebouwen in zijn geboorteplaats Kisj (thans: Sjarh-i Sabz) en in zijn residentie Samarkand. Zijn bouwactiviteiten werden voortgezet door Ulug Bey (Samarkand), Sjahroech (Herat) en Ali Sjir Neva'i. De Timoeridische bouwstijl steunt op de traditie van de Perzische architectuur, m.n. de bouwschemaʼs van de Seldjoeken, en wordt gekenmerkt door een verfijnde faienceversiering met toepassing van kalligrafische figuren en door hoge, vaak geribbelde koepels. Van de bewaard gebleven Timoeridische bouwwerken zijn vooral bekend het mausoleum Goer-i-mir, de necropool Sjah-i-Zinda te Samarkand en de Blauwe Moskee te Tebriz. Bajsoengoer stichtte te Herat een atelier, waar kalligrafen, miniatuurschilders en boekbinders samenwerkten bij de productie van kostbare verluchte handschriften, waaronder exemplaren van het Sjahnama van Firdausi. Hier ontwikkelde zich een karakteristieke decoratieve stijl van schilderen, die zich onderscheidde van die in andere centra als Shiraz en Tebriz. Tijdens de regering van Hoessein Bajkara werd de School van Herat beheerst door Perziës beroemdste schilder, Bihzad (ca. 1450–1535 of 1536), die zijn werk na de val van de Timoeriden voortzette aan het hof van de Safawiden in Tebriz en aldus ook de schilderkunst van de 16de eeuw sterk heeft beïnvloed. De kalligrafie, die steeds een van de hoogst gewaardeerde kunstvormen is geweest in Perzië, werd geheel beheerst door het ta'lik-schrift, einde 14de eeuw ontworpen door Mir Ali en in de Timoeridische tijd geperfectioneerd door een aantal meesters, o.a. Sultan Ali uit Mesjhed (gest. ca. 1520).[7]

Bekende inwoners[bewerken]

Zie ook[bewerken]

Externe links[bewerken]

Logo Wikimedia Commons
Commons heeft meer mediabestanden op de pagina Herat.

Noten[bewerken]

  1. Schatting 2013 (via citypopulation.de)
  2. Romanisatie volgens BGN/PCGN-2006 door het ISO 3166 Maintenance Agency (p. 6)
  3. 'Herat', Grote Winkler Prins Online.
  4. Encyclopedia Iranica, HERAT, ii.HISTORY, PRE-ISLAMIC PERIOD (opgehaald op 6 april 2009)
  5. a b 'HERAT', Grote Winkler Prins Online.
  6. Alexander the Great: his towns
  7. a b 'TIMOERIDEN', Grote Winkler Prins Online.
  8. Encyclopedia Britannica, Herat (opgehaald op 6 april 2009)
  9. Thomas H. Johnson 2004: Ismail Khan, Herat, and Iranian Influence. Strategic Insights, Volume III, Issue 7.
  10. Grote Winkler Prins: encyclopedie in 25 delen, Volume 1, p. 348
  11. a b 'ISLAMITISCHE KUNST', Grote Winkler Prins Online.
  12. 'ANSARI, ABDALLAH', Grote Winkler Prins Online.
  13. 'OOSTERSE MINIATUREN', Grote Winkler Prins Online.