Ionaire binding

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
Chemische binding
Moleculaire stoffen (intramoleculair)

Moleculaire stoffen (intermoleculair)

Zouten

Metalen

Covalente netwerken

Theorieën

Eigenschappen

Portaal  Portaalicoon  Scheikunde
Principe: het elektron wordt afgestaan en opgenomen

Een ionbinding, ionenbinding, ionaire binding, elektrovalente binding of heteropolaire binding is een binding tussen ionen die een gevolg is van de elektrostatische aantrekking tussen een negatief en een positief geladen ion. Het vindt plaats tussen atomen met een groot verschil in elektronegativiteitswaarde, meestal moleculen/atomen met een metaalkarakter en moleculen/atomen met een niet-metaalkarakter. De aantrekkingskracht van de ionen is de belangrijkste drijvende kracht. De sterkste ionbinding komt, praktisch gezien, voor in cesiumfluoride, omdat cesium en fluor het grootste verschil vertonen in elektronegativiteit (0,79 ten opzichte van 3,98).

Een ionbinding is noch een intermoleculaire kracht noch een intramoleculaire kracht.

De ionbinding werd rond 1916 door Albrecht Kossel beschreven. De elementenatomen streven in hun buitenste elektronenschaal de edelgasconfiguratie s2p6 (bij hogere chemische elementen vanaf gallium ook een gesloten s2p6d10 elektronenconfiguratie) aan. Dit kan bereikt worden door een elektronenafgifte; hierbij ontstaan eenvoudig of meervoudig positief geladen kationen. Ook kan dit bereikt worden door elektronenopname, waarbij eenvoudig of meervoudig negatief geladen anionen ontstaan.

Er worden geen moleculen gevormd, maar wel starre kristalroosters met een dichte stapeling van de ionen. In oplossing komen deze ionen in gehydrateerde toestand voor.

De sterkte van de binding is omgekeerd evenredig met de afstand van de ionen in het kristalrooster.

Voorbeelden[bewerken]

12 Na(s) + P4 (s) → 4 Na3P(s)
2 Li(s)+ F2 (g) → 2 LiF(s)

Eigenschappen ionaire verbindingen[bewerken]

Ionaire verbindingen zijn neutrale verbindingen; ze hebben geen netto ladingen. Stoffen met ionaire verbindingen zijn door de sterke ionaire bindingen niet kneedbaar, niet vervormbaar en bros. Ze geleiden de stroom niet in vaste toestand, maar wel wanneer ze gesmolten zijn of wanneer ze opgelost worden, omdat het ionrooster dan verbroken wordt en er daardoor vrije ladingsdragers ontstaan. Superionaire geleiders (bijvoorbeeld AgI) geleiden wel goed in vaste toestand. Dergelijke verbindingen hebben een hoog smeltpunt en een hoog kookpunt. Deze laatste is zó hoog, dat de damp bestaat uit gasvormige ionaire moleculen en geen aparte ionen.

Tabel[bewerken]

De eigenschappen van enkele ionaire verbindingen:

Verbinding Smeltpunt (°C) Kookpunt (°C)
CsBr 636 1300
NaI 661 1304
MgCl2 714 1412
KBr 734 1435
MgO 2852 3600