Loena 2

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
Loena 2 E1A-serie

Loena 2 (E-1A serie) (Russisch: Луна-2) was de tweede sonde van het Loena-programma van de Sovjet-Unie dat met succes in de richting van de Maan werd gelanceerd. Het was het eerste ruimtevaartuig dat het oppervlak van de Maan wist te bereiken, en sloeg in op het maanoppervlak ten westen van de Mare Serenitatis, dichtbij de kraters Aristides, Archimedes, en Autolycus.

Loena 2 was gelijk in ontwerp aan Loena 1, een bolvormig ruimtevaartuig met vooruitstekende antennes en instrumentendelen. De instrumentatie was ook gelijk, met fonkelingstellers, een geigerteller, een magnetometer, stralingsmeters en micrometeorietdetectoren. Er waren geen aandrijvingssystemen op Loena 2 zelf. Wetenschappelijk is Loena 2 het beroemdst door de ontdekking van de zonnewind, via zijn halfronde ionenvallen die door Konstantin Gringauz werden ontworpen. Loena 1 had het eerste bewijs van dit fenomeen geleverd; op Loena 2 zette Gringauz de vier sensoren op vier vlakken, in plaats van enkel vlak, om betere metingen van de plasmastroom te krijgen.

Na de lancering van en het bereiken van de optimale vluchtsnelheid op 13 september 1959, scheidde Loena 2 van de derde trap van de raket. Het ruimtevaartuig gaf een heldere oranje wolk van natriumgas vrij als experiment op het gedrag van gas in ruimte. Op 14 september, na 33,5 uur, hielden de radiosignalen abrupt op, wat erop wees dat Loena 2 zich op het de Maan had gestort. Het inslagspunt, in het gebied van Palus Putredinis, wordt ruwweg geschat bij 0 graden westerlengte en 29,1 graden noorderbreedte. Dertig minuten nadat Loena 2 los kwam van de derde trap van zijn raket sloeg ook die in op de Maan. De opdracht bevestigde dat de Maan geen merkbaar magnetisch veld had, en dus ook geen stralingsgordels.